********
फाटलेले पंख
शिवण्याचा दोरा
शोधतांना गेलो
पारध्यांच्या घरा
त्यांनी दिले छान
गोड खानपान
नि म्हटला घेरे
पिंजरी बसून
तयाच्या प्रेमाला
विकलो हरून
म्हटलो हवे तो
घे पंखही कापून
आकाशाची याद
गेली हरवून
चरबीने अंग
गेले नि फुगून
आता जुळलेले
पंखही असून
उडणे परंतु
येईना घडून
हसतो पारधी
पाहतो मोजून
म्हणे येईल रे
तुझा तोही दिन
डॉ .विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा