कवितेसाठी कविता: नादान मरण

रविवार, ६ ऑगस्ट, २०१७

***********

मला काहीही होणार नाही

या नादान गुर्मीत

वेड्या उधाण मस्तीत

मरून गेलेली ती पोरं

त्यांचे ती निष्प्राण कलेवर

चिंब भिजलेली

पांढरी पडलेली

पावसामुळे

त्यांच्याकडे पाहून हळहळल्या शिवाय

कुणी काही करू शकत नव्हते

शेकडो रात्री आजारात

जागून काढणारी आई

आणि आयुष्य भर

हाडाची काडे करणारा बाप

त्यांना कळत नव्हते

ही शिक्षा त्यांना का मिळाली

शेकडो अपघाती मृत्यूंचा साक्षी मी

पुन्हा व्यापून गेलो

त्याच विषण्ण पराधीनतेच्या जाणीवेनी

विचारांनी हतबल होत

जर मरण हा एक अपघात आहे

तर जन्म आणि जगणेही

अपघातच नसेल का ?

या न सुटणाऱ्या प्रश्नाचे

आवर्त एक होवून

सुन्नपणे होतो बसून

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे