नको येवूस तू कधी
काही अडणार नाही
तुटुनिया गेली स्वप्ने
शोके रडणार नाही
मी झेलीले आहे उरी
तप्त खदिरांगार ही
दु:खे कधीच कुठल्या
आता जळणार नाही
फुंकले आयुष्य सारे
असा खचणार नाही
प्रीतीच्या नाटया तुझ्या
पुन्हा बधणार नाही
विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा