शांतीची आस

शांतीची आस

************

जोवर साप ते भूमीवरती 

तोवर येथे कुठली शांती 

विश्वकुटुंब जे न मानती 

फक्त बावटा धरून ठेवती 

उरात सदैव अंधभक्ती 

काय कुणाचे रे ते असती 

जे न मानती तया मारती 

तोडून फोडून वर हसती 

किती शिकले थोर जाहले 

बीज अंतरी तेच राहिले 

आत बाहेर विष लावले 

सैतानाचे ते रूप सजले 

जोवर डोक्यात बाड कोंबले 

माथे ते रे असे बिघडले 

शांती नकोच वा उत्कर्ष 

झेंड्यापायी केवळ संघर्ष

गंगा सोडूनी कुण्या गटारात 

अगा जे की गेले वाहत

रे तया कधी का कळते 

अत्तरात काय सुख असते

ती शांतीची आस व्यर्थची 

शस्त्रे तत्पर जेथे वधाची 

मरे माणूस कितीक मेले 

परी ते कुठली पर्वा नसले

श्रद्धेने त्या तांडव केले 

विश्व ढवळून नरक जाहले

कोण थोपवी यास आता 

विश्व शोधते नव्या प्रेषिता

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ . 

स्वीकार

स्वीकार 

*******

दुःखांच्या आठवणी नि सुखाच्या हुलकावणी 

यात कधी जिंदगानी नच जावी हरवूनी ॥१

जेव्हा जेव्हा उदास त्या स्मृती येतात दाटूनी 

झपाटूनी तन मन जाती उध्वस्त करूनी ॥२

समोर उभा वसंत मग जातो कोमेजूनी 

रक्त गोठवतो हिम राहतो विश्व व्यापूनी ॥३

मग त्या जीवा सुरेल आठवत नाही गाणी 

आक्रोशाचे सूर उरी जन्म भरे आसवांनी ॥४

आहे त्याच्या स्वीकारात कृपा येतसे घडूनी

सारे जीवन आनंदे जाते क्षणात भरुनी ॥५

क्षणोक्षणी नटणारे ऋतू येती बहरूनी 

प्रत्येक पुनव जाते अमावस्या सुखावूनी ॥६

प्रत्येक नाते सुखाने येते मग बहरूनी 

अढी मना मनातील जाते क्षणात पूसूनी ॥७

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ . 

मारुती चितमपल्ली सर

मारुती चितमपल्ली सर 

*******************

ते जंगलातील 

समृद्ध आणि विलक्षण जग 

दाखवले तुम्ही आम्हाला 

या शहरातील 

खुराड्यातील मनाला 

जणू दिलेत 

एक स्वप्न जगायला 

रानातून उपटून आणलेले रोप

जगतेच कुंडीत 

ते रानातील सुख 

सदैव मनी आठवीत 

त्या कुंडीतील रोपास 

सांगितल्या तुम्ही  गोष्टी 

रानाच्या सौंदर्याच्या 

ऋतूच्या मैफिलीच्या 

आकाशाच्या चांदण्याच्या 

पावसाच्या पक्षांच्या 

आणि त्या गूढ रम्य कथाही 

मितीच्या बाहेरच्या 

जंगलात न जाणारे किंवा 

क्वचित जंगल पाहणारे आम्ही 

ते जंगल पाहतो जगतो मनी 

या मनोमय कोषात 

तुमच्या लिखाणातून 

तुमच्या गोष्टीतून 

आमच्या आदिम पेशीत दडलेले ते रान 

तुम्ही जागे ठेवले जगवले 

कृतज्ञ आहोत आम्ही तुमचे 

ती कृतज्ञता शब्दाच्या पलीकडची आहे 

शब्दात मांडता येत नाही 

तरीही या कुंडीतील रान रोपाची 

कृतज्ञ शब्द फुले 

तुम्हाला समर्पित करतो.

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ . 

देई भक्ती मन

देई भक्त मन

******

जयघोष तुझा दत्ता

गुणगान मी करीन

जीवाचे हे लिंबलोण 

तुजवरी ओवाळीन ॥१

देहाची या कुरवंडी

तुजलागी रे करीन 

निर्मळ करून मन

देवा नैवेद्य अर्पिन ॥२

अहं मम सरो माझे 

फक्त तुझेपण राहो 

सर्वस्वाची राख माझ्या

तुझी रे विभूती होवो ॥३

मांडीयेला कल्लोळ मी  

देवा तुझ्या दारावरी 

धाव धाव दयाघना 

पाव मज आता तरी ॥४

 

नको मज मोठेपण

देई खुळे भक्त मन

तुझ्या पदी विसावून 

जग जावे हरवून ॥५

 🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ . 

अनुभव

अनुभव

*****

आला अनुभव 

जगताचा काही 

कळले मज हे 

घर माझे नाही ॥

सोडव मजला 

येतो मी धावत

तुझिया मार्गाने 

दयाळा परत  ॥

ताप भवताप 

इथे तिथे रोगी 

महाभय दिसे 

वेदनांच्या अंगी ॥

त्याचे निवारण 

घडो भगवन 

जगात या गाजो 

तुझे देवपण ॥

नुरावे जगत 

नुरावा विक्रांत 

व्यापूनिया सारे

उरो फक्त दत्त ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ . 

अमूल्य

अमूल्य 

*****

हजारो लाखोंच्या या शहरात 

रोज भेटणाऱ्या अफाट समूहात 

सगळेच आपले नसतात 

फार कमी जिवलग होतात 

अन् जवळ येतात 

नात्या वाचून एक नाते 

तयाशी हळुवार जुळून येते 

कधी सहकारी कधी सहध्यायी 

कधी वरिष्ठ तर कधी कनिष्ठ 

कधी वैचारिक मतभेदांचे पहाड फोडून 

तर कधी सामाजिक उतरंडीच्या

सीमा रेषा तोडून ते प्रिय होतात

 ते जे जोडणारे सूत्र असते 

त्याला सामाजिक आर्थिक भावनिक 

कंगोरे असतातही आणि नसतातही

पण ते केवळ मैत्रीचे नाते असते 

कधीकधी वाढते फोफावते दृढ होते

तर कधी सुकते, कोमजते हरवून जाते 

अमरत्वाचे वरदान तर इथे 

कुठल्याच वृक्षाला नसते

पण जीवनाच्या अंगणात 

पडणारे प्राजक्ताचे हे सडे   

जीवनात अपार आनंदाचा 

सुगंध पसरवतात.

त्याला मूल्य नसते कुठलेच .

अन करताही येत नाही कुणाला

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ . 

धनकवडी

धनकवडी

********

द्रोणात घास होता 

घासात प्रेम भरले 

भरविता दाता माझा 

गात्री चैतन्य दाटले ॥१

खोल प्रेमळ डोळ्यात 

होती दाटलेली ओल 

मज भेटला भेटला 

योगीराज श्री शंकर ॥२

कुठे जावे मी रे आता 

काय मागावे कोणाला 

प्रश्न मिटला सुटला 

येता तयाच्या दाराला ॥३

रंग अवधूत माझा 

आत मलाच दिसला 

शब्द आदेश अलक्ष 

जन्म निरंजन झाला ॥४

प्रेम कणभर माझे 

घेत मणभर दिले 

येता शरण हा दास 

किती कौतुक रे केले ॥५

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️