ती.. युक्रेन मधली /काश्मिर मधली/आणि कुठली कुठली. . . .

ती.. युक्रेन काश्मिर मधली/आणि कुठली कुठली. . . 

**************::*

कोसळून पडू नकोस 

हे माझ्या प्रिय घरा 

ढासळून जाऊ नकोस 

हे माझ्या प्रिय घरा 

धरून ठेव 

आधाराचे पिलर

भिंती घट्ट धर 

विटा पक्क्या धर

धरुन ठेव छत

घट्ट बीम धर 

आधाराचे पोलाद 

गळल्या वाचून 

गंजल्या वाचून

ठेव  वाचवून

माझ्यासाठी स्वत:ला 

ठेव राखून

मी नक्की येईल 

घरी परत 

तेव्हा तू माझे 

कर स्वागत

तुटतील दारे 

कडाडत 

पडतील खिडक्या 

धडाडत 

फुटतील काचा 

खच  होत

कोसळतील तावदाने  

निखळत 

मला माहित आहे 

हौसेने लावलेले रंग 

पडतील काळपट 

धूराने दारूने 

उडणाऱ्या धुळीने 

तेज हरवत 

जमवलेले सामान 

जाईल चोरीला

पडेल कुणा उपयोगाला

ते ही बरेच  पण 

काही विखुरले जाईल

तर काही तोडून मोडून 

फेकले जाईल बाहेर 

हरवेल सार

तो सोफा तो पियानो 

तो शोकेस तो ऑर्गन 

कदाचित होतील 

छिन्न भिन्न.

वेळ नाही मला 

ते डीश उचलायला 

बेडशीटची घडी घालायला 

गाद्या झाकायला 

नाईलाज आहे माझा

असे एकटे सोडते तुला 

आकाशात घरघर 

होऊ लागली आहे 

रणगाड्यांची धडधड 

ऐकू येऊ लागली आहे 

सायरन वाजू लागले आहे

आता त्वरा केली पाहिजे 

मला हवे निघायला 

हे कुशीतले बाळ 

हवय सांभाळायला

पण निघता निघता 

एवढेच सांगते 

हे माझ्या घरा 

तू म्हणजे मीच आहे 

तुझ्या कणाकणात 

अन कोपऱ्या कोपऱ्यात 

माझे अस्तित्व आहे 

तुझ्या पासून दूर राहणे 

म्हणजे माझेच 

दोन भाग होणे आहे 

पण मी कुठेही असेल 

अन कशीही असेल 

सदैव इथेच असेल 

हे माझ्या प्रिय घरा.......... . .

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

हासताच तू

हासताच

******

बदलून रंग डोळ्याचे 

तू तेव्हा हासली होतीस

मग मीही बदललो थोडा

तू मनात बिंबत होतीस

हलवून हात लगेच 

तू पुन्हा निघाली होतीस 

एकेक केस मोकळा 

वाऱ्यावर लहरत होता

गीत धुंद यौवनाचे 

गंध हवेत दरवळ होता 

विझणार्‍या आकाशात 

अंगारही हलकाच होता 

मग पुन्हा झाला अंधार

पुन्हा उगवला तारा

वाळूवर वाहत्या लाटा 

प्राणात पहुडला वारा 

दाटला व्याकूळ एकांत 

जगण्याची झाली कारा 

अवसेच्या अंधारात 

दिसतेच लख्ख आभाळ 

तम भरल्या अरण्यात 

काजवाच गमतो जाळ

पडताच पुढती पाऊल 

ये कानात कुणाची हाळ .

हे जगणे असेच असते 

कळणाऱ्याला कळते

असण्याच्या तावावरती

कविता एक उमटते

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

येवो कळवळा

येवो कळवळा

***********

विटल्या सुखाचा 

मनात कल्लोळ 

वाहती ओघळ

नको ते रे ॥१

कैसे मज देवा 

असे फसविले 

संसारी गोवले 

असक्तीच्या॥२

धनदारा सुत 

ठेविले मानात 

ठकविण्या हात 

कोणा ऐसा ॥३

चोरले आयुष्य 

भजना वाचून 

माप ते देऊन  

तोट्यातले॥४

तुझिया मायचे

कळू ये लाघव

परंतु उपाव

सापडेना ॥५

तुझिया वाचून 

तारी अन्य कोण 

म्हणून शरण 

येई तुज ॥६

विक्रांत फुंकतो

दिवाळे विठ्ठला 

येवो कळवळा 

आता तरी ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘१३३

कृपेचा वारा

कृपेचा वारा .

************

कृपेचा तो वारा 

यावा माझ्या दारा 

आणि मी भरारा 

उडू जावा ॥

कस्पटास ठावे 

काय कुठे जावे 

उगे वा रहावे 

कोपर्‍यात ॥

अगा मी ओवळा 

धुळ माखलेला 

प्रारब्धी पडला 

जगण्याच्या ॥

उडण्याचा अंत 

जरी भूमीवर 

कणकण क्षर 

ठरलेला ॥

परी नसण्याचा 

स्पर्श असण्याला 

घडावा जीवाला 

हीच आस ॥

विक्रांत पथात 

पायी अंगणात 

पाउले स्मरत 

श्री दत्ताची ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

जाणीव जगत

जगत जाणीव

**********

डोळे मिटतात स्वप्न सजतात 

सुख पाहतात आत्मरंगी ॥

परी कानावर पडतो कल्लोळ 

होय होरपळ श्वासात या ॥

पेटल्या मशाली येती डोळ्यावर 

उठवते वेळ पहायला ॥

मना पलीकडे शब्दातीत सुख 

संतांचे कौतूक खुणावते ॥

निगुढ निशब्द प्रज्ञेचा तरंग 

येतो अंतरंग पालवीत ॥

एका निमिषाचे केवढे अंतर 

अनंत पदर पापण्यात ॥

स्वप्न सत्य कधी असे दोन होते 

आत-बाहेर ते वेगळाले ॥

जाणीव जगत भेद हा धूसर 

मन मनावर आरोपीत ॥

विक्रांत जगत पाहतो सुंदर 

शून्यात अपार हरवतो ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

ओढ

ओढावते

********

नको नको म्हणतांना 

मन ओढावते मोही 

कडाडते वीज नभी

जाळ उमटतो देही 

सुखातल्या सुखासाठी 

अनावर वृत्ती होते

माझ्यातले माझेपण 

पानावर लहरते

मिटायचा क्षोभ जरी 

उरात या पेटलेला 

कसा कुठे कुणीकडे 

मेघ असे दाटलेला 

शब्दात त्या हरवावे 

स्वरामध्ये चिंब व्हावे

गंध उरी भरूनिया

रंग रूपी वितळावे

केसातले मेघ निळे

डोळ्यावर ओणवावे

दूर रानी टिपूरसे 

चांदण्याचे गीत गावे 

चित्र म्हणू स्वप्न किंवा 

घनदाट धुके होते 

शहारते भान सारे 

वारे हरवून जाते 

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘

मौन

मौन

****

आता बोलणे हे 

सारे व्यर्थ आहे

अर्थशून्य सारे 

संवादही आहे ॥

शब्दाचा आशय 

शब्दात अडतो 

मनातला भाव 

मना न कळतो ॥

तिथे कुणी कोणा 

काय ते सांगावे 

बंद दारावरी 

डोकेची फोडावे ॥

निरर्थ सतार 

तुटताच तार 

कोसळते झाड 

फुटताच पार ॥

सांभाळणे सारे 

कुण्या हाती आहे 

त्याहुनी बरे की 

उगा उगा राहे ॥

विक्रांता मौनची 

आता पांघरावे 

शिवशिवे जीभ

ओठ बांधू  घ्यावे ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘