गुरुवार, १४ एप्रिल, २०२२

महामानव

महामानव
********

इथून तिथून इतिहास हा शोषणाचा आहे 
मी अन माझ्या वंशजांच्या सुखाचा आहे 

कधीतरी कोणी सांडून खुज्या स्वार्थाला 
राहतो उभा न्याय शोषितांना त्या द्यायला 

होतो विद्ध तो लढतांना शतवार या तिथे 
जळते ह्रदय त्याचे जणू वेदनांचे घर होते 

रक्तातून त्याच्या फुलतात लाख-लाख मळे 
धुत:कारले कालचे आज भोगतात सुख सोहळे

मार्टिन ल्युथर अब्राहम लिंकन फुले-आंबेडकर 
किती एक प्राण घेऊन लढले तळहातावर 

काय त्यांचे वंश आहे बसले कुण्या गादीवर 
काय त्यांची घरे आहेत महाल कुठे उंचावर 

ही गोष्ट वेगळी की कुणी करतात रे व्यापार 
घेऊन झेंडा त्यांचा उगा मिरवती खांद्यावर 

पुन:पुन्हा इतिहास होतो तो तसाच फिरून  शोषणारे येतात इथे पुन:पुन्हा नाव बदलून 

येतील महामानव जातील देवत्व मिळवून 
न जाणे खेळ हा पण कधी जाणार संपून

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

रविवार, १० एप्रिल, २०२२

राम संमत


राम संमत
*********

म्हणे राम राम 
कळल्या वाचून 
संतांच्या  स्मरून 
वचनास॥१

जाणतो मनात 
राम ठसा नाही 
दशदिशा पाही
दत्तमय ॥२

अनंत रंगात
सूर्याचा प्रकाश 
नटते आकाश
आकारांनी॥३

तशी सारी असे
तुझीच ती रूपे 
एका आड लपे
एक इथे ॥४

बहु केले प्रेम 
तुझ्या कथेवर 
तुझ्या भक्तांवर 
बळवंत ॥५

तयाच्या भक्तीचा 
मिळताच कण 
तुजला पाहीन 
तैसा रामा ॥६

तोवर विक्रांत 
म्हणे तुज दत्त 
हसून संमत 
होई  रामा ॥७

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

शुक्रवार, ८ एप्रिल, २०२२

शोध कर्ता


शोधकर्ता
*******

हरवला माझ्यातून 
मीच तो
कुठे सापडेल आता  

हे ओझे जगण्याचे
दाटले
काय सांडवेल आता  

जाणतो अर्थ जरी 
कधी या 
जगण्याला नव्हता  

देऊनी पद प्रतिष्ठा 
त्यास मी 
दिवाणी मांडला होता  

प्रतिमेत त्या स्वतःच्या
जीव हा
प्रेमात पडला होता  

झालाच भंग शेवटी 
यत्न तो
व्यर्थ्यची गेला होता  

तुकडेच बांधले शेवटी 
अंती रे
उपाय काही नव्हता 

जगण्याला शोधतांना  
पडे हा
उघडाच शोधकर्ता  

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘




गाणगापूर

 


गाणगापुरात

 **********


गाणगापुरात

नेई मला थेट 

धरुनिया बोट
दत्तात्रेया॥१

नेई रे संगमी 
आण बुडवुनि
पापे ती धुवुनि
झाली हाती॥२

नेई रे राउळी 
मोकळ्या अंगणी 
भक्तास भेटूनी
सुख होई ॥३

आणिक तुझिया
निर्गुण रूपास
पादुका द्वयास
पाहू दे रे 

होउ दे आरती 
उठो पडसाद
दत्त ह्रदयात 
गुंजो दे रे 

पालखीची धूळ 
लागावी कपाळी 
विक्रांत तिथली 
माती होवो 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

गुरुवार, ७ एप्रिल, २०२२

कहाणी

 

कहाणी
*******
एक आरंभ एक अंत 
असतोच प्रत्येक कहाणीला 
बहुधा सुरू होते 
कुठलीही कहाणी
उत्सुकतेने भरलेली 
स्वप्न सजलेली 
अपार अपेक्षांनी नटलेली 

ती पाने ते दिनरात 
किती भरभर उडून जातात 
सुखाची सकाळ 
सुखाची संध्याकाळ 
सुखात नाहते रात 

पण कहाणीच असते ती 
तशीच कशी राहणार 
काही पात्र बदलतात 
काही सोडून जातात 
काही नवीन येतात 
काही आपली मूळ 
भूमिका टाकून देतात
भलत्याच भूमिकेत घुसतात 

आणि मग सुरू होते 
एक टळटळीत दुपार 
तप्त न सरणारी
असह्य लाहीलाही करणारी 
ती वेळ

अन उगवते रात्रही
तशीच रुक्ष एकाकी 
पापणीस पापणी 
लागू न देणारी 

त्या नाटककाराला लेखकाला 
ही कुठली हौस असते कळत नाही 
प्रेमाच्या मैत्रीच्या वाटिकेत 
द्वेष असूया संशय हेवेदावे अन
शत्रुत्वाची बीज टाकून देतो तो

मग दोन रूळागत समांतर 
जीवन चालू राहते 
तर कधी खाली कोसळून पडते 

कहानीला रंजक करणे 
आणि मग मजा घेणे 
हे त्या लेखकाला 
फार फार आवडते 
हे नक्कीच 

सुखा कडून दुःखाकडे 
अन दु:खाकडून पुन्हा सुखाकडे 
जाणारी कहाणी
क्वचित असतेही कुणाची 
कोण्या आटपाट नगराच्या
धार्मिक राजाची 
किंवा व्रत आचरण करणार्‍या 
भोळ्या राणीची 
म्हणजे ती तशी 
बाहेरून दिसते तरी खरी 

बाकीच्या कहाण्या
कहाणीपण सार्थ करणाऱ्या 
झुरणाऱ्या तुटणाऱ्या 
तुटलेल्या कड्याशी येऊन 
थांबलेल्या खोळंबलेल्या 

कधी कधी बिघडलेल्या ओळीवर 
व्हाईटनर चे औषध लावत
स्वतःला खेचत 
जात असते की कहानी 
पुढे पुढे निरूपायाने

तर कधी 
फसलेल्या क्लायमॅक्सला 
भुतकाळात नेत 
संपलेल्या दिवसात 
राहते उगाच जगत 
ती कहाणी

तर सांगायचे होते 
प्रत्येक घराची एक कहाणी असते 
प्रत्येक मनाची एक कहाणी असते 
बहुदा पर्सनल डायरीगत 
कुलुप बंद असते 
पण कधीतरी कुणाची पाने सुटतात 
दाही दिशात पसरतात 
लोक ती धावून धावून वेचतात
अन  मजेने वाचतात
अन वाचतांना
मनोमन जाणत असतात
ही त्याचीच कहाणी आहे .

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

बुधवार, ६ एप्रिल, २०२२

गोरखनाथ


गोरख नाथ
*********
गोरक्षाची भक्ती 
ध्यात असे चित्ती 
तशी व्हावी वृत्ती 
वाटे मज ॥१
गोरक्ष वैराग्य 
हृदयी उदावे 
जीवित हे व्हावे 
धन्य तैसे ॥२
गोरक्ष शिष्यत्व 
मनातच सजावे 
गुरु पदी व्हावे 
समर्पित ॥३
गोरक्षसा गुरु 
मिळावा जीवनी 
सार्थक कहाणी 
व्हावी माझी ॥४
विक्रांत नमितो 
नित्य गोरक्षास 
कृपा प्रसादास  
लाचावला ॥५

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

मंगळवार, ५ एप्रिल, २०२२

संसार

संसार 
**********

एकटे असा  वा दुकटे असा 
संसार कधीच संपत नसतो 
कवटाळून कधी दुःखाला 
जीव रडत बसत नसतो 

ती गेली की तो कोलमडतो 
चिमण्या हातास धरून 
पुन्हा उभा राहतो 
तो गेला की आभाळ फाटते 
पण सावरते सांभाळते 
ती विशाल वृक्ष बनते 
कारण आनंद 
हे जगण्याचे कारण असते 
तो नाकारणे यासारखे पाप नसते 

तो गेल्यावर तिने नटू नये 
छान सुंदर जगू नये 
हे कधीच मान्य करू नये 
पुरुषांचे दांभिक जग 
फारस मनावर घेऊ नये 

त्याचे तसे बरे असते 
त्याला दुसरी सहज मिळते 
तयारी असेल तर तिलाही 
दुकटे होणे शक्य होते 

अन ते तसे व्हावे ही 
पण गरज म्हणून नाही 
तडजोड म्हणूनही नाही 
तर आनंदाने युगल गीत 
गाता यावे म्हणून 
सुखाला आनंदाचा 
स्पर्श व्हावा म्हणून 

खरेतर एकटेपणात ही 
चांगले छान सुंदर जगता येते 
ध्येयाचे स्वप्नांचे हरवलेले पान 
पुन्हा उलगडता येते 

पण हा संसार 
करावाच लागतो 
जगात राहून वा वनात जाऊन 
एकटेपणाने व दुकटे होऊन 
हे मात्र विसरायचे नसते
अन आपण आपल्या 
आनंदाचे समायोजन 
जरूर करायचे असते.

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

झाड

झाड **** या किनाऱ्याला  मी चालत आहे  मी माझ्यातच रुजत आहे  मी झाड होत आहे  इथले पाणी खोलवर  माझ्या आत झिरपत आहे  तोच मी जरी  काह...