फुलांच्या जगात

*************

फुलांचेच घर

फुलांचेच दार 

फुलांचा बहर  

अंगणात 

फुलांची खेळणी 

फुलांच्या वाटेनी 

ठेवली रचुनी 

सुंदरशी ।।

लालस पिवळे 

गुलाबी पांढरे 

दिसती साजरे 

किती एक ।।

फुलात सजली 

बाहुली निराळी 

कालिका जाहली 

स्वये जणू ।।

किती निरखावे 

किती हरखावे 

देहात भिनले 

गंध किती।।

असेच व्हावे हे 

सुमनांचे जग 

आनंदाचे रंग 

दारोदारी ।।

भ्रमर जाहले

विक्रांत पाहणे

एकताणतेने 

समाधिस्त।।

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने 

http://kavitesathikavita.blogspot.in

कविता लिहून घे

रक्त गरम आहे तोवर

लाल कविता लिहून घे

डोळ्यातल्या अंगाराला

कागद जाळता येवू दे

भेटेल ती तेव्हा रंग

नक्कीच गुलाबी होणार

आपसूक अन गालावरती

काही खुणा उमटणार  

प्रणय गीते बालकविता

विरह थोडा थोडी उदासी

हा तर मार्ग ठरलेला

चालणार शब्द प्रवासी  

भरतील साऱ्या वह्या

अन जातील कप्पे वाया

हरकत नाही यार हो

जगच शेवटी जाते लया

आपले गाणे भेटते स्वत:ला

आणि काय हवे आपल्याला

शब्दामध्ये भिजणे रंगने

क्वचित जमते इथे कुणाला

विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://Kavitesathikavita.blogspot.in

एच.आय.व्ही. बाधित मुले

मृत्यूबीज देहात घेवून

का जन्मतात इथे

हे निरागस जीव

हजारो अन लाखो  

कधी राहती बेवारस जगत

तर कधी घर खांद्यावर सावरत

एच आय व्ही ची लागण

जन्मत: देहात होवून ..

जी राहते पोखरत देह

हळू हळू किडीगत  

नुकत्याच फुलून आलेल्या

कुंडीतील गुलाबावर

मृत्यूकळा आणत

त्यांची पापपुण्ये मला कळत नाही

त्या जगण्याचा अर्थ मला लागत नाही

कुठल्यातरी पालकाच्या

क्षणिक मोहाच्या वादळात

अथवा वासनेच्या पराभूत

देहव्यापी रणांगणात

जन्म होणे हाच काय तो

एक गुन्हा भोगीत ..

वा वाटेला आलेला

एखादा अनवांच्छित  

अटळ अपघात

नाईलाजाने सोशीत  

त्या चिमुकल्या चेहऱ्यावरील

ते अपूर्व कोवळे निर्मळ हसू

ती खोडकर मिश्कील चकाकती नजर

ती अबोध शांत लाजाळू वृत्ती

पहिले की वाटते

अरे यांनी जगलेच पाहिजे

अरे यांना जगवलेच पाहिजे

त्यांनी न केलेल्या पापाचे

ते प्रायश्चित भोगल्या वाचून

कारण इथे जन्माला आलेल्या

प्रत्येक जीवाला

जगण्याचा हक्क आहे म्हणून

आणि त्याहूनही  

माणसातील माणूसपण जगावे म्हणून

डॉ विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http:\\kavitesathikavita.blogspot.in

इवलेसे दु:ख

जळणार्‍या पानाचे ते

इवलेसे दु:ख होते .

माळावर पसरले

हताश रुदन होते

दवामध्ये अडकले

पाणी किती पुरणार

मुरूमाच्या पहाडात

खोल किती मुरणार

कुठल्याही जीवनाने

असे कधी जळू नये

फुले होण्याआधी अशी  

कळी कधी सुकू नये

जन्म मरणाचे चक्र

काळा पोटी युगे गेली

जळतात जन्म किती

कुणी कधी मोजियली

ओरखडे पण मनी

खोलवर उमटतो

जीवनाचा भास अन

डोळ्यापुढे ढासळतो

डॉ .विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesthikavita.blogspot.in

निवडचूका

शेतात परत। पिकेल गवत।
आणि ते चरत ।निर्ढावले ।।

शेताचे मालक । मागतील भीक।
गमावून पीक । पुनःपुन्हा ।।

मग पत्रावळी । शिते चिकटली।
जातील वाढली। तया काही।।

शित अभिमानी । छाती फुगवूनी
म्हणतील गाणी । अंधपणे।।

अहा किती गुणी । राजा अन राणी ।
न्यावीत वाहूनी । पादत्राणे ।।


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
kavitesathikavita.blogspot.in

शब्द ज्ञानदेव कानी

भरतात डोळे
दाटते आठव
शब्द ज्ञानदेव
कानी येता ।।

कुठल्या जन्माची
कळेना हि नाती
व्याकुळल्या चित्ती
आस दाटे ।।

हृदयी भरले
शब्दांचे चांदणे
मधुर जगणे
झाले माझे ।।

कधीतरी माये
घडो तुझी भेटी
तृप्त व्हावी दिठी
विक्रांतची।।

©डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

 http://kavitesathikavita.blogspot.in

शब्दांचे आशिर्वाद

तसे तर वाहून गेलेत बरेच शब्द

हातातून मनातून कवितातून

धरून ठेवायचे कारणच नव्हते  

आणि इच्छाही नव्हती

खरतर त्यांच्या वाहण्यानेच  

अर्थ उमलले जात होते

आणि त्याच्या सोबत

उलगडत होतो मी ही मला

शब्द माझा शेवटचा मोह  

हे माहित आहे मला

आणि शब्दांच्या पलीकडे

माझे गंतव्य आहे  

हे ही माहित आहे मला

जगाचे तकलादू व्यवहार सांडून

मनात नाचणारे हे शब्द

ते नसते तर

मी जगूच शकलो नसतो

प्रेमाच्या मर्यादा जाणून चुकलो मी

यशाच्या गोडीला कंटाळलो मी

सत्तेच्या मूर्खपणाला वैतागलो मी

जगण्याचे नाटक वठवत

नात्यातील पसारा सांभाळत

आयुष्य ढकलत चाललो मी

पण केवळ आणि केवळ

या सरळ रेषेला लटकून

रफार मात्रां वेलांटी उकार

यांची सर्कस करणाऱ्या

या शब्दांना धरून

मान्य आहे मला

शब्द निर्जीव असतात

कागदावर उमटलेले

काही आकार असतात

काही लोकांसाठी तर ते

म्हशीचेच रंग असतात

पण मी पाहिलेत इतके रंग

इतके आकार आणि स्वप्ने त्यात

की जणू डुंबलो सुखाच्या सागरात  

त्या खुणा मना पलीकडच्या

त्या कल्पना कुणी करून ठेवलेल्या

त्या अनुभूती विश्वासा न बसणाऱ्या

माझ्या अविभाज्य भाग झाल्या आहेत

आता माझ्या नगण्य अस्तित्वात

मी पाहतो ती संभावना

ती आशा ते साहस ती आकांक्षा

जी करू शकते भेद

या जाणीवेत दडलेल्या आकाशाचा

या शब्दांच्या आशिर्वादामुळेच

मी म्हणून मी आहे  

माझे पणाला अर्थ आहे

काही कारण जगण्याला  

काही जळत राहण्याला..

प्रकाशाचा स्पर्श सोनेरी

होत असतो अंतराला

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in