मंगळवार, ७ जानेवारी, २०१४

आई (नर्मदाकाठच्या कविता )




तुझ्या पाण्यावर तरंगणारी
छोट्या छोट्या दिव्यांची रांग
त्या तेजाने उजळलेले तुझे रूप
पाहता पाहता मला
माझी आई आठवली
देवा समोर डोळे मिटलेली
तशीच सात्विक उजळ
माझा जीवनाधार असलेली
अन जाणवले
ती तूच होतीस तिथे
ती तूच आहेस इथे

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

बैल .

बैल. **** कुठे जातात ते गोऱ्हे आणि बैल  कालवाडी सोबत जन्मा आलेले गाई सोबत वाढलेले . कधी खच्ची केलेले  कधी मोकाट सोडलेले आम्हाला ...