शनिवार, ४ जानेवारी, २०१४

एक पहाट (नर्मदाकाठच्या कविता )






मैया काठी आत खोलवर  
गूढ एकांती शांत गंभीर

भल्या पहाटे पिठूर चांदण्यात
दोन माता गार गोट्यांत

बसल्या होत्या पूजा करीत
निर्भय धीर शांत आश्वस्त  

चार दिवे त्यांनी सोडले
हळूच लहरत जवळ आले

गार बोचरा वारा आणि
दुधाळ पाणी खळखळ गाणी

उष्ण अश्या प्रेमळ प्रवाही
देहास सोडून दिले मीही 

मी मैया त्या चार ज्योती
चंद्रप्रभा अन पाण्यावरती

कितीवेळ मग माहित नाही
चंद्र उतरला माझ्या देही

कुठे असे मी वाहून गेलो  
कोण असे मी पाणी झालो  

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

प्रार्थना

प्रार्थना ******* जाहले दर्शन तृप्त झाले मन  देखीले सगुण  परब्रम्ह  हास्य मुग्ध मुखी हात उंचावले  आशिष भरले  प्रेममय  परमपवित्र ...