क्षणभर

क्षणभर

*******

हे सारेच क्षणभर 

हे सारेच कणभर 

पण असू दे रे 

अन हसू दे रे 

श्वासात प्राण भरून 

डोळ्यात चंद्र ठेवून 

जगु दे रे

हे सारेच सरणार 

हात रिते राहणार 

उद्याचे काय रे 

कोणी पाहिले रे 

आज हात उभारून 

ओठात गाणे घेवून 

नाचू दे रे 

उद्या हे नसणार 

स्वप्न तुझे तुटणार 

स्वप्न तुटू दे रे 

भान हरू दे रे 

जीवना मिठी देऊन 

स्वप्न डोळ्यात भरून

निजू दे रे

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ .

फुकटचे धन

.

फुकटचे धन

********

फुकटाच्या धनाचा त्या

लोकांना या लोभ का रे 

नरका जाती-पितर 

दिसत त्या नाही का रे ॥१

पापाचे ते घडे भरे 

चढे रास वर वर 

पुन्हा पुन्हा जन्मा येणे 

किती दुःख तळमळ ॥२

गरीबीचे दुःख नको 

व्यथा नको फाटक्यात 

हळुवार पेटवा रे 

देव दीप अंतरात ॥३

दोन घास पोटाला का 

दयाघन देत नाही 

मरणाचे भय का रे ?

जर ते सुटत नाही ॥४

कोटी कोटी जमव रे 

साथ काही येत नाही 

सारे जरी ठाव तुला 

तरी का वळत नाही ॥ ५

चार घास दोन वेळा 

राम नाम घेत खायी

विक्रांत सुखात नांदे 

आनंदाला अंत नाही ॥ ६

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ .

वळचणीचे पाणी

वळचणीचे पाणी

************

निरोपवाचून कितीदा दारी तुझ्या मी आलो

अन् ओलांडल्याविनाच उंबरा परत मी गेलो , ॥१

कसलीही ओढ असे मजला नच कळते 

आंधळेच डोळे परी तुला शोधत मी गेलो ॥२

नसशील जर आत तू  काय मी रे करावे 

साठविल्या तपा माझ्या जपत मी गेलो ॥३

मोडू नये स्वप्न खुळे कुणाचेच इथे कधी 

पाहताच जाग येवू चादर ओढत मी गेलो ॥४

बरसला पाऊस असा वळचणीस पाणी आले धजले ना पाऊल भिजाया कोरडा मी राहीलो ॥५

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ .

गाणी

गाणी

******

तुझ्यासाठी आकाशाची फुले किती सजवावी  

मनातील गाणी माझ्या किती किती उधळावी ॥१

ठाव नसे तुला जरी तुझ्यासाठी येती सरी 

मिटलेल्या वादळाची वाट सरे तुझ्या दारी ॥२

खिडकीत डोळे तुझे किती कुणी न्याहाळले 

पसरल्या हातावरी ओले स्पर्श थरारले ॥३

वेडे हसू उमलले चोरूनिया कुणी नेले 

कवितेत विखरून किती त्यांचे शब्द केले ॥४

नाही नाही तुज मुळी काहीच ते ठाव नाही 

खळीमध्ये अडकले शब्द तुझे माझे नाही ॥५

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ .

देव भुरळ

देव भुरळ

*****

कैसी ही भुरळ पडे या मनाला 

देव गणेशाला पाहतांना ॥

पदोपदी माया जाणवते त्याची 

सावली सुखाची अंगावरी ॥

रेखीव आकार प्रकट ॐकार 

सुख डोळ्यावर पांघरते ॥

प्रेम वर्षावात करावे कौतुक .

पायी वा मस्तक ठेवावे त्या ॥

कळेनासे होते चाकाटून मन 

गहीवर दाटून येतो उरी ॥

होते वेडी कुडी दुर्वांची ती जुडी

पडे मौन घडी अंतरात ॥

देतोस जगता काय अन किती 

तयाची गणती नाही कुठे ॥

विक्रांत मागतो तुझ्या पायी सेवा 

हृदयात देवा सदा रहा ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ .

सॉफ्टवेअर

सॉफ्टवेअर

*********

जन्मापासून मरेपर्यंत मेंदूचे हे सॉफ्टवेअर 

कसे बदलत जाते अपडेट होत जाते 

हे एक कोडेच आहे ?

लहानपणी खेळात रमणारे 

तरुणपणी रमणीच्या मागे धावणारे 

प्रौढ वयात कुटुंब सांभाळणारे 

अन वार्धक्यात मरणाला घाबरणारे 

हे सॉफ्टवेअर जसजसे वय बदलते 

वातावरण बदलते कार्यक्षमता बदलते 

तसतसे बदलत जाते 

अन आपण सॉफ्टवेअर आहोत 

याचा त्याला पत्ताही नसतो 

त्याचे अपडेटिंग कोण करतो 

त्याला माहीत नसते 

या जगातील प्रत्येक माणसाची 

प्रतिक्रिया सारखीच का असते 

सगळ्यांची सुख दुःख राग द्वेष स्वार्थ 

अप्पलपोटीपणा सारखाच का असतो 

भाषा वेष भूगोल वेगळा असूनही 

एकमेकांना कधीही न पाहूनही 

आपल्यात काही फॅमिली इन बिल्ड 

सॉफ्टवेअर असतात ते काढता येत नाही 

आई-बाबा आजोबा काका यांनी भरलेले 

वा समाजाने कोंबलेले काही वेगळे असतात 

कधी कधी ते भक्तीचे असतात 

कधी व्यापाराचे असतात 

कधी शूद्रपणाचे असतात 

धूर्तपणाचे असतात तर 

कधी मूर्खपणाचे असतात

त्यावर फॉरमॅट मारायची कुणाची इच्छाही नसते 

किंवा तो फॉरमॅट मारला जाऊ शकतो 

हे कुणाला माहीतही नसते 

माहित झाले तरी तेवढे मेहनत घेणे नसते कदाचित दुसरे सॉफ्टवेअर तरी 

वेगळे काय करणार 

ही अनाम जाणीव असेल त्यांना 

पण तो  सॉफ्टवेअरचा नियामक समायोजक 

मालक तो बिल गेट 

तो कुणालाच दिसत नाही कळत नाही 

ही जगाची समाजाची कुटुंबाची 

आणि मनाची क्लिष्ट रचना 

परस्पर व्यवहार त्यातील भावनांची ओढाताण

प्रेम मोह माया यांचा आविष्कार 

द्वेष ईर्षा तिटकारा यांचा संचार 

हे सारे यांत्रिक आहे 

मेंदूत जाणारा सिग्नल ठरवतो 

कुठले सॉफ्टवेअर वापरायचे 

आणि काय प्रतिक्रिया द्यायची ते

मग हे जीवन फक्त संवेदन आणि 

त्याला होणारी प्रतिक्रिया एवढेच आहे काय?

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘

सुख

सुख

******

सुख ज्याला सुख मिळते 

तो हसतो नाचतो आणि आनंदाने ओरडतो 

पण ओसरतात ती नशा तो आवेग 

पुन्हा रिक्त हस्त होतो 

आणि पुन्हा धावू लागतो 

नव्या सुखाच्या शोधात 

सुख मिळते डोळ्यांना कानाला 

नाकाला त्वचेला आणि जिभेला 

सुख असते फक्त 

एक न्युरोकेमिकल प्रोसेस

मेंदूला का कुठे चव घेता येते 

वा गंध घेता येतो स्पर्श करता येतो 

मेंदूला पोहोचते ती 

फक्त एक संवेदना एक सिग्नल 

मेंदूला सांगितले गेले असते 

मेंदूत संग्रहित केले गेले असते 

तो तसा सिग्नल मिळताच ते सुख ठरते 

अन् आनंदाचे हार्मोन 

स्त्रवू लागतात रक्तात 

पण काही क्षणातच हरवून जातात 

सुख येते सुख जाते 

खरं तर रस रंग गंध स्पर्श यांची 

गरज असते देहाला आणि मनाला 

अस्तित्वाची निरंतरता टिकवण्यासाठी 

रोग टाळण्यासाठी 

पशुचे भय ठेवण्यासाठी

विषारी फळांचे गंधाचे कीटकांचे 

स्पर्श टाळण्यासाठी 

विषसेवन टाळण्यासाठी 

कारण या संवेदना करत असतात 

संकटांचे निराकरण जीवाचे रक्षण

या पंच ज्ञानेंद्रिया मुळे 

पण ना कळे  कुणास ठावूक

ती कधी अन् कशी झाली सुखाची साधनं 

अन मग सुरू झाली सुखाची स्पर्धा 

हव्यासाची युद्धाची स्वार्थाची विषारी मुळे

रुजली गेली खोलवर मना मनात

जर ही सुख उपभोगाची प्रक्रिया संपली 

कधी तरी कश्यानेतरी नष्ट झाली तर ?

तर हे जग खरोखर सुखी होईल का?

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘