मंगळवार, २३ फेब्रुवारी, २०२१

कोरोना योद्धा

कोरोना योद्धे
****:*****:
बंद होत्या  गाडया 
बंद होती  रेल्वे 
बंद होती विमाने 
सारे रस्ते सामसुम 
बंद सारी दुकाने
नव्हते  कुठे 
चिटपाखरू

कणा कणात भिती होती
मनामनात भिती होती 
हवेची प्रत्येक  झुळुक 
दहशत घालत होती 
भेटणारी प्रत्येक व्यक्ती 
नकोशी वाटत होती 

हि भिती  
महाभिती होती
कारण ती
मृत्यू भिती होती 
कारण
मृत्यू घेवून जाते 
सारे काही . .
तन मन 
आप्त जन 
प्रियजन 
मिळवलेले धन
मानपान 
क्षणात हिसकावून

अन आपल्यानंतर 
मागे राहिलयाचे 
काय होईन
या चिंतेचे वादळ.
राहते मन व्यापून

या सार्‍यात 
स्वीकारलेले कर्तव्य 
प्राणपणाने निभावनारे 
मरण समोर असूनही 
ठामपणे उभे राहणारे 
जे काही लोक होते 
ते सामान्य असूनही
असामान्य होते
ते खरोखर योध्देच होते 

ते हि पळ काढू शकत होते 
घरात लपुन राहू शकत होते 
नोकरी तर जाणार नव्हती 
शिक्षा मोठी होणार नव्हती 

जीवापेक्षा इथे काय मोठे असते 
जीवावर येताच 
माकडी हि पिलावर उभी राहते 

म्हणुनच
प्राण पणाला लावणार्‍या
या महावीरांना 
घेतलेले वाण 
निर्धाराने निभावणार्‍या
या परमवीरांना 
लाख लाख सलाम.

******

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********







.

सोमवार, २२ फेब्रुवारी, २०२१

उशीर (उपक्रमासाठी)

वेडा वृक्ष हा आता वठून गेला आहे 
पान पान सांडून जळून गेला आहे 
येता येता किती तू उशीर केला आहे 
वर्षाराणी जन्म हा सरून गेला आहे

एक एक बिंदू दवाचा वेचून जगत होतो 
पान पान वाचवत वाट पाहत होतो 
दिसायची दूरवर तू क्षितिजी मिरवतांना 
सावळ्या त्या बटावर स्वप्न उधळत होतो 

काय तुवा कळलेच ना हे अंतर जळत होते  निशिदिन स्मरत तुजला जणू तप करत होते झालोय असा बदनाम या प्रेमास जग हासते सरणासाठी फांद्यावर कुऱ्हाड आता चालते 

नाही कसे म्हणू मी तुवा अनंत दिधले होते कितीतरी ऋतू सुखाचे  देहात माळले होते  
येणे तुझे सुखावत झाड चिंब भिजले होते
तुझ्यासाठीच फांदीवर मखमल ल्यायले होते 

गेलीस कधीतरी तू पुन्हा आलीच नाहीस
न कळे कुठल्या जगात  हरवली होतीस
आलीस आता स्मरूनी वा सहजी अशी तू 
पण आता सांग इथे कुणा कशी भेटशील तू
********

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

रविवार, २१ फेब्रुवारी, २०२१

पाहीले समर्था

पाहीले समर्था
***********

पाहीले समर्था 
स्वप्नीचिया सृष्टी
आनंदाची वृष्टी 
झाली जणू ॥१

कौपिनधारीन
शांत यतिरुप 
साजिरे स्वरूप 
तेजोमय ॥२

होते देवघर 
अज्ञात कुठले 
आसनी बसले 
गुरूराय ॥३

वदले मजला 
घे रे घे मागून
इच्छा पुरवून 
मनातली ॥४

कळल्या वाचून 
पदी कोसळून
घेतले मागून 
तेच पाय ॥५

ठेवा निरंतर 
याच या पदाला 
अन्य ते मजला 
नको काही ॥६

पाठी पडे थाप 
डोईवर हात 
जाहला कृतार्थ 
विक्रांत हा ॥७

***
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

शनिवार, २० फेब्रुवारी, २०२१

गाडे

गाडे
****

अडलेले गाडे माझे 
अजूनही अडलेले 
पाठीवर ओझे अन् 
पाय खोल गाडलेले ॥
 
अंधुकशा दिशा सार्‍या
तारे तमी काजळले
हाके नच प्रत्युत्तर 
दीप सारे विझलेले  ॥

वाटाड्या तो येईल का ?
घेऊनिया जाईल का ?
किंवा इथे असाच हा 
मार्ग माझा खुंटेल का ?॥

घनघोर प्रश्न मनी 
काळजाचे पाणी पाणी 
डोळ्यांमध्ये प्राण सारे 
अन मौन आळवणी ॥

फांदीवर बसलेले 
पाप माझे हसते का ?
पायाखाली वळवळ 
कर्म माझे डसते का ?॥

दाटलेले जागेपण 
कणोकणी हाकारते 
पापण्यांशी वैर तरी 
दृष्टी सदा पाणावते ॥

वाट पाही विक्रांत हा 
शीत घेई अंगावरी 
हरकत नाही मुळी 
मरूनिया गेला तरी ॥

जागेपण राहो पण 
डोळ्यांमध्ये भरलेले 
दत्त पदी नवा जन्म 
स्वप्न तेच उरलेले ॥


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

गुरुवार, १८ फेब्रुवारी, २०२१

अक्का


अक्का
*******
तुझिया रुपात 
मूर्तिमंत कष्ट 
होते ग नांदत 
घरात या  ॥१॥
परी त्या कष्टाचे 
तुजला न भान 
जीवनसाधन 
जणू काही  ॥२॥
चार भिंतीच्या या
जगात रमली
आणिक सरली 
गाथा तुझी ॥३॥
जर का कधी  तू
पडती बाहेर 
झेंडा जगावर
उभारती ॥४॥
होतीस हिरा तू
मुकुटा वाचून
तेज न जाणून
आपुले ग ॥५॥
अपार तुझिया 
 प्रेमात वाढत
आकाशी उडत
गेलो उंच ॥६॥
हातात आता या 
हजार चांदण्या 
परी त्या पाहण्या 
नाहीस तू ॥७॥
जरी  उलटली
तपे दोन माय 
येते तुझी सय 
सदोदीत ॥८॥
जन्मजन्मांतरी
भेट तुच आई
अन मज घेई
कुशीत ग॥९॥
आई वाचुनिया 
नसतेच घर 
विक्रांत माहेर 
जिवाचे या॥१०
***********-

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********




बुधवार, १७ फेब्रुवारी, २०२१

खुणा


 खुणा.

*****

माझ्या मनातील खुणा 

दत्ता पुसता पूसेना  

व्रण स्मृतीचा खिळ्यांचे

खोल आतील मिटेना  


इथे लपवितो काही  

डाग बेपर्वा पडले

वस्त्र मलमली मृदू

जरी त्यावरी ओढले


दिला मुलामे वरती 

बरे वाटे पाहताना 

दोन दिसात परंतु

तडे पडती तयांना 


आत जाणतोय परी 

माझ्या साचल्या व्यथांना 

जन्म दारभ्य वाहीले 

त्याच त्याच कामनांना


तुवा दिधली घालून 

जग चालवया रीत 

देवा चुकलो चुकलो 

नच झाले रे स्वहित 


तुच करविता सारे 

नीती नियमांचे द्वार 

नाही म्हणत तुजला 

तया अपवाद कर 


करे विनंती दयाळ 

एका नव्या आरंभास

जुने मोडून पडू दे 

व्यापी तुच जीवनास 


तुझा होवून विक्रांत

सदा राहो रे पदास 

ओझे सुखांचे चुकांचे 

नको आता या जीवास

*********


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********


रविवार, १४ फेब्रुवारी, २०२१

सावल्यांचे जग

सावल्यांचे जग
***********

सावल्यांचे जग असते अगदी खोटे खोटे 
कुणी कुणाचा धरला हात कुणा न कळते 

धरल्या वाचून धरल्याचा होतो कुणा भास 
धरला की न धरला प्रश्न पडती कुणास 

सावल्यांच्या जगाचे पण एक बरे असते 
कुठलीही सावली न कधी कुणा चिकटते 

सुंदर असते कधी अथवा विद्रूप दिसते 
मूळ वस्तूस परी त्याची फिकीर नसते 

सावली होऊन कधी कुणी कुणाची जगते 
सावली सम पाठलाग कुणी कुणाचा करते 

तीच सावली कार्य कारण जाता बदलून जाते 
कळल्या वाचून कुणालाही किती वेगळी होते 

सर्वात सुंदर सावली पण वृक्षाचीच असते 
भर उन्हात वनव्यात जी शीतलता देते 

कधी एकांतात चालतांना उगाचच रस्त्यात 
सावलीचाच राक्षस होतो आपल्या मनात 

रात्रही असते खरंतर फक्त एक सावली 
आपल्या देहावरती अवनीने पांघरली 

चंद्रही सावलीत तिच्या त्या लुप्त होतो 
पौर्णिमा अमावस्या आहे जगास सांगतो 

प्रकाशाचा अर्क सूर्य सर्व सावल्यांचा नियंता  
त्याची छाया असेल का पडत कुठे जगता  

सावलीच्या प्रश्नाला सावलीच उत्तर 
प्रकाशाचा अंत होता उरे सावली नंतर 

सावल्यांची जग हे सदा गुढ कोडे घालते 
कधी काळी भिवविते सदैव मज खुणावते


© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
**********

प्रार्थना

प्रार्थना ******* जाहले दर्शन तृप्त झाले मन  देखीले सगुण  परब्रम्ह  हास्य मुग्ध मुखी हात उंचावले  आशिष भरले  प्रेममय  परमपवित्र ...