उत्तर कोरीया ....

उत्तर कोरीया ....

************

कशी लंका रावणाची

अजुनी इथे नांदते

उत्तरेला कोरीया का

नरक असा भोगते

मुठभर सत्ताधारी

अनिर्बंध माजलेले

अनाचार दुराचार

पापात राष्ट्र बुडाले

हक्क इथे माणसाला

जगण्याचा मुळी नाही

बंदुकीने मरतात

सुख थोडे मागताही  

कसे जग झोपलेले

का कुणास खंत नाही

म्हणे धरेस कुटुंब

काय आम्हा लाज नाही

प्रार्थनाच हाती माझ्या

त्याचे अस्त्र होवू दे रे

गांजलेले बंधू माझे

सुख त्यास पाहू दे रे

जाय तिथे जन्म घे रे

राम जनार्दना कृष्णा

निर्दाळी असुर पुन्हा

अभय देई त्या जना

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

जगत पसारा

अफाट पसारा 

तुझा विश्वंभरा 

शून्याचा गाभारा 

भरलेला ।।

अगणित योनी 

जन्म अक्षौहोनी

घडेना मोजणी 

ब्रह्मादीका।।

क्षणात घडती 

क्षणात मोडती

युगे लक्ष्यावधी 

तुझी इथे ।।

खेचर भूचर 

चर नी अचर 

किती जलचर

वनचर ।।

इवलीसी धरा

मज आकळेना 

लक्ष तारांगना

कैसे जाणू।।

अथांग अंधारी

कैसा घडे स्फोट 

विश्व हे प्रकट 

कैसे होय ।।

आधी तो अंधार 

कुणी निर्मीयला 

कुणाला सुचला

संकल्प तो ।।

पडता गहन

मनास हे प्रश्न 

जीणे अर्थशून्य 

वाटू लागे।।

चित्त व्याकुळते 

दिड्मुख होऊन 

जातसे शरण

तुज पूर्ण ।।

उत्पत्ती उत्पका

जगत पालका

विनाश नाशका

दत्तात्रेया ।।

विक्रांत अजाण 

प्रश्न गुंडाळून 

चरणी बसून 

स्वस्थ झाला ।।

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogsppot.in

मी चकोर

मी चकोर

तू कशी दिसत असशील ,

कोणता ड्रेस घातला असशील  ,

किती छान दिसत असशील
असेच काही विचार

भरकटत

येतात माझ्या मनात
आणि अंतराच्या या शापाने

हळहळते मनात

आणि अचानक वाटते मला

तू माझ्या शेजारीच बसली आहे

कुठल्याश्या प्रवासात
आणि वाऱ्याने तुझे केस

स्वैर उधळत आहे  
मला त्यांचा स्पर्श होत आहे
मग मी वाऱ्याला मागे सारत

तुझे केस सावरत आहे

तू लाजून हसून

वळवून मान

खाली पाहतेस   

त्या हसण्याचे चांदणे

उलगडते माझ्या मनात

आणि इतक्या दूरवरही

माझ्या अस्तित्वात पसरते  

त्याची आल्हादक शीतलता

जाते माझ्या बैचेनीवर

एक मुलायम पांघरून घालत ... 

मी नक्कीच चकोर झालोय वाटतं !!

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

|| दत्त मूर्ती ||

|| दत्त मूर्ती ||

************

उगा राहे आता

काही न बोलता

साजरी पाहता

दत्त मूर्ती ||

निर्मल धवल

निखळ स्नेहळ

देखणी केवळ

कृपा दुर्ष्टी ||

पाहू किती ती

नजर न धाती

सर्वांगा फुटती

लक्ष डोळे ||

विश्वाचे चैतन्य

आकारी दाटले

प्रकाशी भरले

सूर्यबिंब ||

आणिक मागुती

पाहणे सुटले

भान हरपले

आपोआप ||

दाविलेस स्वप्न

देवा विलक्षण

दिले पेटवून

जागेपण ||

विक्रांत सुटला

जाणीवी दाटला

चैतन्यी सजला

दत्ताचिया ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in