मेल्याची पुण्याई फळा आली

सुख ओघळले दु:ख चावळले

मनाला शिवले जन्मभूत ||

दत्त सौदामिनी भिडे जीवनाला

सुखाने जळला देह वृक्ष ||

काय ठेवू पोटी क्षण एक कोटी

उजळल्या ज्योती अंधकारी ||

जाहलो फकीर वासनेच्या डोही

मेल्याची पुण्याई फळा आली ||

तेच भोग भोगी त्याच राग लोभी

नरक निर्लोभी दुजा कुणी ||

झालो दिंगबर वस्त्री घनदाट

कृपेची पहाट अवधूत ||

विक्रांत वाकुडा सरळ जाहला

पदी विसावला वल्लभाच्या  ||

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

मस्तवाल ...

मस्तवाल ...

तोंडा मध्ये काहीबाही

चघळत चोखत अन थुंकत

अजस्त्र देह धडधाकट

येती पुढे सरसावत

याचे त्याचे नाव सांगत

कानावरती फोन ठेवत

लाल भगवा कधी निळा

टिळा कपाळी लावलेला

छातीवरती कधी बिल्ला

कधी टोपी घातलेला

डोळ्यामध्ये बेदरकार

सत्ता मद भरलेला

तोंडामध्ये उग्र भाषा

उग्र श्वास उर्मटलेला

परिटघडीच्या पेहरावी

उन्मत्त गुंड सजलेला

आम्ही तोडू आम्ही फोडू

आडवे याल तर झोडू

भले बुरे कळल्यावाचून

समोरच्याला पार गाडू

हुकमी पोळ माजलेले

रेडे मस्तवाल वा झाले

इवले डोके संस्कारावीन

धूर्तपणे कुणी वापरले

होते दानव काय वेगळे

दंगलखोर मती मेलेले

बाहूच्या मदात माजले

अन शेवटी मातीत गेले

तीच वर्तुळे पुनःपुन्हा

नियती फिरवे गरागरा

समजून उमजूनही होतो

या दुनियेचा का पोतेरा

डॉ. विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

विझणारा दिवा

विझणाऱ्या दिव्यामध्ये थोडे तेल घाल

काजळल्या वातीची नि कर देखभाल

सांभाळले तूच तर बघ सांभाळेल

नाहीतर वाऱ्यावर सहज विरेल

तुझे हात वात्सल्याचे समर्थ सशक्त

अंधाराशी झुंजतांना हवी फक्त साथ

तुज सारे ठाव तरी पावूल माघारी

विझू विझू जाय मग प्राणांची उभारी

मातीच्या दिव्यास नसे स्वत:ची कहाणी

पेटवतो ज्योत त्यास सारी जिंदगानी

डॉ विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in