प्रीतीचा स्वीकार

प्रीतीचा स्वीकार

असतो संपूर्ण

इतर सारे

जाते हरवून

प्रीत स्वीकारते

हासत काटे

नच केवळ

फुले मागते

गुण दोष

दु:ख हर्ष

वेगळे नसती

प्रीतीत स्पर्श

प्रीत असते

एकतानता

दोन देह

एक आत्मा

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

थोडासा डायजोनीस

म्हणतात लोक मजला नाटकी

घालतो फाटकी वस्त्रे उगा ||१

कंजूष भिकारी असून ऐपत

नसेच दानत मज मुळी ||२

तया काय सांगू कोणत्या उपाये

मजला न साहे व्यवहार ||३

काही देणे घेणे म्हणजे करणे

धन जमा उणे जगात या ||४

अश्या या खेळात पैश्याच्या जगात

भावाच्या होतात उर्मी शून्य ||५

धना चिकटता मन हे नासते

क्षणात धावते भोगा मागे ||६  

भोगत दु:खांचे सागर दडले

कितीदा पाहिले जन्मोजन्मी || ७

तया त्या दु:खाच्या अदृष्य वेदना

स्मृती स्मृतीविना जाळतात ||८

आता ऐसे काही सांगू जरी जावे

जनासी पटावे कैसे काही ||९

म्हणोनी साहतो मान्य हि करतो

जागी मिरवतो विशेषण ||१०

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

बोललो तितुके

आता कैसे गावू | सांग तुझे गुण |

चाकाटले मन | शब्दहीन ||१ ||

बोलू जाय तरी | श्वास कोंदाटून |

राहे अडकून | अंतरीच ||२ ||

लिहू जाय तरी | जातात वाहून |

अक्षरे भिजून | आसवांनी ||३||

बोललो तितुके | तुझेच कौतुक |

दुबळा वाहक | वावटळी ||४ ||

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कविता

तू होतीस तेव्हा
कविता सुचत नसे
तुझ्यावाचून मजला
दुनिया दिसत नसे
आता तू नाहीस
दुनिया सताड दिसते
सारीकडे तुझ्या खुणा
तुझीच आठवण असते
ते तुझे स्मृती विभ्रम
कधी आकारा येतात
त्या माझ्या शब्दास
लोक कविता म्हणतात


विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

नपुंसक

गल्लीमधल्या काळूचा
वंश कधीच वाढणार नाही
जगण्याशिवाय जगण्याला
त्याच्या काही अर्थ नाही
लहानपणी केव्हातरी
मुन्सिपालटी घेवून गेली
नस त्याची कापून पुन्हा
होती रवानगी केली
आता काळू माद्यांसाठी
कधीच लढत नाही
घुटमळणाऱ्या माद्यांनाही
मुळीच पाहत नाही
गेट जवळील जागा त्याची
कधीच सोडत नाही
जगतो हीच कृतज्ञता
शेपूट हलवून दाखवत राही
अखेर पर्यंत आपले
अस्तित्व सांभाळणे
देहात कोरून ठेवलेले
वंश सातत्य टिकवणे
जीवनाच्या दोन या
मुलभूत संप्रेरणा
परिपूर्ण करीत असती
अवघ्यांच्या जीवना
जेव्हा पाहतो मी काळूला
फक्त फक्त जगतांना
अन माणसांना मुलांचे
लेंढार घेवून चालतांना
एक अपराध भावना
दाटून येते माझ्या मना
लादलेल्या नपुंसकतेतील
काळू वाटतो उदासवाणा

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कुणाचे जनुक वाहतो मी

कुणाचे जनुक वाहतो मी
लाखो वर्षापासून इथे
कडेकपारीत राहणाऱ्या
आदिम वनचरांचे
कि दक्षिणेत फुललेल्या
संपन्न कलासक्त द्रविडांचे
आपली संस्कृती आणि तत्वज्ञान
इथे रुजवणाऱ्या आर्यांचे
कि धर्माच्या नावाने
जीवावर उदार होवून
वादळागत आलेल्या
कर्मठ यवनांचे
किंवा जग जिंकण्याच्या
इर्षेने निघालेल्या लढवय्या
ग्रीक, हुणांचे
वा आपल्याच देशातून
परागंदा झालेल्या
यहुदी, पारश्याचे
कधी कधी वाटते
या साऱ्यांच्या जनुकांचे
पिढ्यान पिढ्यांच्या संक्रमनांतून
मिश्रण माझ्यात होवून
मी घेवून आलोय
एक माझे मी पण
जे सांगते नाते माझे
या प्रत्येकाशी
म्हणून
प्रत्येक धर्माचा, जातीचा
प्रत्येक वर्णाचा, भाषेचा
अनोळखी वा ओळखीचा
मला कधीच वाटत नाही परका
त्यांच्या रक्तातील जीवन संगीत
माझ्या रक्तात असते गुंजत
त्यांच्या नकळत असते मला सांगत
त्याचे माझे आदिम नात

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/