शुक्रवार, १५ मार्च, २०२४

ओंजळ

ओंजळ
*******
जीवन हातातून 
ओघळून गेले आहे 
आता फक्त काहीसे 
हात ओले आहे 
पण ती ओल ही 
नाही भागवत तहान 
कोणाचीही 
अगदी स्वतःची ही 
ती तिची साथ 
तीही आहे 
क्षणिक आता 
पाहता पाहता  जात आहे  
उडून वाफ होऊन 
त्याचे दुःख मला नाही 
त्याबद्दल वाईटही वाटत नाही 
ते क्रमप्राप्तच आहे 
पण खंत एवढीच आहे की 
ती ओंजळ भरली होती तेव्हा 
मला कोणाच्या पायावर 
वाहता आली नाही 
सर्वस्वाने सर्वार्थाने
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

गुरुवार, १४ मार्च, २०२४

सुटले


सुटले
****
विसरला पथ हरवला गाव 
कोमेजले शब्द मावळला भाव ॥१

सुटले कीर्तन सरले गायन 
उतरली नशा जाणीवेत मन ॥२

फुटला मृदुंग तुटला रे टाळ 
हरला हव्यास मनातला जाळ ॥३

अंतहिन थांबे अर्थहीन खेळ 
धावणे नुरले उगा रानोमाळ ॥४

सुटता सुटले दाटलेले कोडे
अतृप्तीत मग्न दिसे मन वेडे ॥५

लाटावर लाटा बेभान अनंत 
स्तब्ध खोल शांत डोह अंतरात ॥६

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

बुधवार, १३ मार्च, २०२४

रुक्मिणीचे पत्र


रुक्मिणीचे पत्र 
************
सागराच्या पलीकडे तुझे घर आहे म्हणे 
लाटा लाटातून येते नित्य तुझे बोलावणे ॥१
मिटताच डोळे माझे  मनोहर रूप दिसे
पुनवेच्या चांदराती सुनिल अंबर जैसे ॥२
लहरत वाऱ्यावर रम्य तुझ्या कथा येती 
तुझे गुण कीर्ती मनी मधुरस उधळती ॥३
म्हणतात साऱ्याजणी रूप गुण संपन्न मी 
तुजविण मज साठी अन्य वर नाही कुणी ॥४
मनोमनी गाठ मग तुजशी मी बांधते रे 
रात्रंदिन ध्यास तुझा तुझ्यातच रंगते रे ॥५
प्रियजन परिणय अन्य कुठे इच्छताती 
सोडूनिया वनराज वृका कुणा शोधताती ?॥६
तुझ्या लीला अवखळ तुझे दिव्य यशोगाण
ऐकताना रात्रंदिन चित्त जाते हरखून ॥७
प्राणातील हाक माझी कानी तव येईल का ?
निरोपाचे पत्र येता धावूनी तू येशील का ? ॥८
हवे तर ने वरुनी हवे तर पळवूनी 
तुजविण नको मज अन्य काही रे जीवनी ॥९
येरे घनश्यामा ये रे नील मेघा सम ये रे 
अन् माझ्या प्रीतीफुला नव संजीवन दे रे ॥१०

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

सता


सत्ता
*****
तयांच्या मनात इवलेसे स्वप्न 
इवल्या स्वप्नात दिसे सिंहासन ॥
इवलीशी गादी सुटता सुटेना 
सत्तेची तहान भागता भागेना ॥
काय कोणा हाती असते रे सत्ता 
अवघ्याचा दाता देव देता घेता ॥
पाहुनी लाथाळी हसू फुटे चित्ता 
कसा खेळविसी तू रे इथे दत्ता ॥
हौस पुरविशी तूच देवराया
कर्मगुणे तया देऊनिया खाया ॥
तरी न भरते कुणाचेच पोट
एकावर एक ताटावर ताट ॥
अंतरी वळली तीच वाट बरी 
चालणे निवांत घेऊनिया झोळी ॥
राजा नच व्हावे कधी रे वेड्यांचा 
भिकारी बरा तो नर्मदा तीरीचा ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 


मंगळवार, १२ मार्च, २०२४

प्राणसखा


प्राणसखा
********

स्पर्श सावळा देही भरला
जन्म सुखाचा डोह जाहला ॥१
प्राणा मधला सूर कोवळा
कुण्या ओठाला हळू स्पर्शला ॥२
अन  श्वासांचे होउन गाणे
झाली गंधीत अवघी राने ॥३
कुठे तळ नि कुठे  किनारा
सर्वागावर मोरपिसारा ॥४
कोण असे तू माझ्यामधला 
अंतरबाह्य धुंद एकला  ॥५
प्राणाकार तू प्राण विसावा
प्राणसखा तू दीठी दिसावा ॥६

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

सोमवार, ११ मार्च, २०२४

भान


भान
*****
जिभेने खाऊन टाकले शब्दाला
कानांनी स्वराला शून्य केले १

आहे पण जेव्हा भेटले स्वतःला 
पसारा मिटला मांडलेला ॥२

घडणे घडले मला सांडलेले 
क्षणी जागलेले जिणे झाले ॥३

अज्ञात उमाळे उभे मुळावर 
प्राण प्राणावर तरंगले ॥४

कशाला हवे ते नाम रूप काही 
तुझा तूच राही तुझ्यामध्ये ॥५

जागली खबर माझ्या असण्याची 
अर्थ पिकण्याची वेळ झाली ॥६

देहाविन प्राण प्राणाविन मन 
असल्याचे भान असणाऱ्या ॥७

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

रविवार, १० मार्च, २०२४

महफ़िल ए यारा


महफ़िल ए यारा
*****

जेव्हा मित्र जमतात 
आणि सुरू होते  मैफील (महफ़िल)
गप्पांची आठवणींची
भिडतात ग्लासाला ग्लास
मोकळी होऊ लागते
मनाच्या थैलीची गाठ

किती किस्से किती गमती 
ऐकलेल्या असूनही 
पुन्हा पुन्हा ऐकतो आपण
जणू मुरलेल्या लोणच्याची
 लज्जत घेतो आपण

कधी आपल्याच 
तर कधी इतरांच्या 
चुकांना किंवा मूर्खपणाला 
हसता हसता 
उतरते ओझे जगण्याचे 
व्यथांचे , दुःखाचे , त्राग्याचे

ती संध्याकाळ 
जी उगवते खूप दिवसांनी 
जमतात पक्षी वृक्षावर 
येतात दूरून कुठून कुठून 

तिथे व्यवहार नसतो कसलाही 
नसते काही देणे घेणे 
माहीत असते प्रत्येकाला
 हे तर आहे आनंदाचे देणे 

जगणे भेटते जीवनाला 
आपले अस्तित्व विसरून 
पद प्रतिष्ठा गुणदोष 
सारे गुंडाळून ठेवून 

आणि कळते स्वतःलाच 
आपली कमाई जीवनाची 
किंमत आपल्या मित्रांची 
आणि त्यामुळेच आपलीही 

तो अमूल्य काळ  
तो अहं विसरलेला काळ 
तो थांबलेला काळ 
तो जीवणातला सर्वात 
सुंदर काळ असतो 

त्या मित्र मैत्री मैफिलीला
उमटतात लाख सलाम मनात 
आणि क्षण बसतात सजून 
मनाच्या कोंदणात

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com  .
☘☘☘☘ 🕉️ 

भय

भय *** किर्र निर्मनुष्य अश्या  जयंती माता जंगलात  मऊ मातीत उमटलेली  ताजी व्याघ्र पावुले  अन् एकटेपणी  चाललेली माझी परिक्रमा . वि...