रविवार, ११ जुलै, २०२१

काठावर पास


काठावर पास
*********

काल उभा होतो मी
 गेट जवळच 
जरा बाजुला
विचारणा करीत 
मित्राच्या आजारपणाची 
सुचना देत प्रेमाची 
अन
यादी सांगत काळजी घेण्याची

तोच एक थोरली पांढरी गाडी 
आली आतमधून 
दिसताच ती 
दिला रस्ता करून 
वळता गाडी जाता जवळुन 
कानी आले शब्द आतून 
समजत नाही का ?
गेट बसला अडवून ?
मग्रुर फुगला चेहरा  
त्यावर तुच्छतेचे अवसान 
अन गेला तो भुरर्कन निघून 
क्षणभर कळलेच नाही
थुंकी पडताच अंगावर 
जसे  जातो बावचळुन आपण 

खर एक हलका हॉर्न 
दिला असता त्यान 
तर काम झाले असते पण .
एक घमेंड अनामिक
होती आत विराजीत 
अन आपले यत्किचित 
अस्तित्व मिरवित 

काय मी दुखावलो ?
प्रश्न मला पडला ?
होय नक्कीच 
पण काही क्षण  . .
अंगावर थुंकताच यवन
शांत राहणारे एकनाथ 
थोडेच आहोत आपण 
त्या घंमेडीला देत दूषण 
निषेध उमटलाच शब्दातून

पण उठताच ती वृती 
रागाची असंतोषाची
घडताच तिचे दर्शन 
त्याच क्षणी जवळून
गेलीही ती विरघळून 

पाणी तळ्यातील 
एक लहर होवून 
पुन्हा तळ्यात 
जणू गेली हरवून .

आणि त्या मग्रुर चेहर्‍यात 
दिसला मज 
तो परिक्षक 
ते जीवन 
अन गेले सांगून 
काठावरच पास बरं का अजून !

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘☘ .










शनिवार, १० जुलै, २०२१

आषाढ आठव


आषाढ आठव
💧💧💧💧💧
दोनचार तुषारात 
आषाढाचे गाणे होते 
मुठभर खाऊ मध्ये 
अमृताचे गाणे होते 

येता अशी सामोरी तू 
जग विसरणे होते 
तुझे मज पाहण्यात 
उंच तरंगणे होते 

असुनिया जवळ तू
दूर ते अंतर होते 
दूरवर आता किती 
कि सारे स्वप्न गमते

भेटीगाठी नाही आता 
नाही पुन्हा येणे जाणे 
स्मरताच कधी तुज
मनी उजळते गाणे 


🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘☘ .

गुरुवार, ८ जुलै, २०२१

मायेची कवडी


मायेची कवडी
************

धनिकांना गुरू
सदा उपलब्ध 
दरिद्री ते लुब्ध
दूरवरी 

विदेशी भक्तांना 
सदा मोठा भाव 
गोरेपणी आव 
श्रेष्ठत्वाचा 

भेटताच शिष्य 
परदेशी झाला 
मोठेपण त्याला 
आपोआप 

असतो व्यापार 
अवघी शेवटी 
मायेची कवडी 
अजिंक्य ती

विक्रांत जाणले 
मान्यही केले 
चालू द्या चालले 
गुरु लोक

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘☘ .

मंगळवार, ६ जुलै, २०२१

अक्कलकोटीची आई

अक्कलकोटीची आई
****************
अक्कलकोटीच्या आईचे 
ऋण  फिटत नाही 
बाळ विक्रांता एकटा 
कधीच सोडत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईचे 
लाड संपत नाही 
दिली खेळणी अपार 
हौसच भागत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईचे 
कौतुक सरत नाही 
किती आनंद आनंद 
हे पोट भरत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईची 
माया कळत नाही 
किती सांभाळू हातात
कमीच पडत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईगत
कुणीच जगात नाही 
तिच्या मांडीवरी खेळे 
काहीच मागत नाही 

अक्कलकोटीच्या आईला 
जन्म सारा वाहिला 
तिने उचलुनी पान्हा 
भक्ती ज्ञानाचा पाजला


🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘☘ .

रविवार, ४ जुलै, २०२१

या वाटा अंधाराच्या


वाटा अंधाराच्या 
*************

या वाटा अंधाराच्या 
या वाटा निरुपायाच्या 
दूर दूरवर जातात 
परत न येण्यासाठी 

या वाटा जागोजागी 
असतात थांबलेल्या 
चुकलेल्या वाटसरूंना 
भुलून नेण्यासाठी 

या वाटा दुःखाच्या जणू 
तृण पाचोळा पांघरुनी
होतात निसरड्या केव्हा 
अस्तित्वा गिळण्यासाठी 

या वाटा वळणावरती 
सदा भक्ष शोधत असती
तिमीराचा डंख देऊन 
तिमिरात दिव्याला ओढती

पस्तावून कवट्या कितीक 
पडल्यात वेशीवरती 
गर्तेतील क्षण आठवूनी 
झिजल्या वाचूनी झिजती 


🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘☘ .


ह्रदय भरू दे

प्रेमाने
*******
प्रेमाने ह्रदय 
माझे भरु दे रे 
द्वेष तो नको रे 
कुणाचाही ॥

केले अपकार 
ज्यांनी मजवर 
कृपा तयावर 
करी देवा ॥

असो अहंकार 
तयाला पदाचा 
ज्ञानाचा यातिचा 
काही जरी ॥

झाले गेले सारे 
मातीला मिळाले 
अन जे राहिले 
तेही जावो ॥

सुबुद्धी तयाला 
अन दे मजला 
रिते आकाशाला 
करी आता॥

विक्रांत पिकू दे 
गळून पडू दे 
जगाच्या येऊ दे 
काही काजा ॥


🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘☘ .

शनिवार, ३ जुलै, २०२१

आहार


आहार
******

किती उगाळावा .
प्रश्न तोच तोच .
खाणार्‍यास बोच .
नाही तरी ॥

काय किती खावे 
कशाला हि चर्चा 
करा पुजा अर्चा 
तया पेक्षा ॥

मांस आणि मासे 
असे चवदार 
मसाले हि तर्रार 
तयातील ॥

करणारा करे 
मस्त शाकाहार 
चवीला वावर 
बहू असे ॥

देवाचिये वाटे 
लागताच पाय  
करितसे सोय 
मग तोच ॥

हिंसेचे ते मूळ 
दिसता सुस्पष्ट
कोण करी कष्ट 
मासांचे ते॥

आणि शाकाहारी 
जर जीव जडे 
ते ही काय कुडे 
कमी आहे?॥

करता नामाची
आपण ही जिव्हा 
रस जाती गावा 
निर्गुणाच्या॥

असे देहा योग्य 
करावा आहार
आणिक विचार 
सोडावा तो॥

जर का आहारी 
असेल विचार 
जाणावे विकार 
आहे आत ॥

जाताच शरण 
दत्तअवधूता 
वाहतो तो चिंता 
अवघीच ॥

हवे तेच मिळे 
नको ते न मिळे 
अट्टाहास जळे 
रसनेचा ॥

पाहिले विक्रांते 
ऐसे घडतांना 
म्हणुनिया मना 
चिंता नाही॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

झाड

झाड **** या किनाऱ्याला  मी चालत आहे  मी माझ्यातच रुजत आहे  मी झाड होत आहे  इथले पाणी खोलवर  माझ्या आत झिरपत आहे  तोच मी जरी  काह...