पाहीली दिवाळी

पाहिली दिवाळी

संतांच्या पाऊली

हृदयात उषा

चैतन्याची झाली

कृपेच्या प्रवाही

मन चिंब झाले

माझे मीपण रे

मज कळू आले

सोहंचा डिंडिम

घुमला कानात

उरे पडसाद

जीव जाणिवेत

अनसुयानंद

जाहला कृपाळ

संत संगतीत

करतो सांभाळ

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in 

हुतात्मा (१५ ऑगष्ट निमित्त)

हुतात्मा 
****::

झुंड लांडग्यांची वाढतेच आहे 
एक एक वाघ मरतोच आहे 
मग पेटीवर ती गुंडाळून ध्वज 
देश श्रद्धांजली वाहतोच आहे 

कुणी गोळ्या खाऊन हिरव्या 
ईमान मातीचे विकतोच आहे.
कुणी एक रक्त सांडून आपुले 
पांग तिचे पण फेडतोच आहे 

होतील भाषणे ते देतील नारे 
प्रश्न शतकांचा जळतोच आहे 
फिरतील संदेश सजतील झेंडे 
अश्रू घरी कुठल्या झरतोच आहे 

तसे फार काही कठीण हे नाही 
सिंहासनी हिशोब अडतोच आहे 
मेलीत लाख लाख मरतील अजूनी
पदकांची टांकसाळ आपुलीच आहे 


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
http://kavitesathikavita.blogspot.in

एक स्वप्न

एक स्वप्न
******

पाहिले होते कधी मी
एक स्वप्न नित्य खुळे
मिटलेल्या डोळीयात
रुजावे आकाश निळे

एक दार गुहेचे त्या
उघडावे माझ्यासाठी
नि मज घेऊन जावी
करुणेची लाट मोठी

लक्ष्य  जन्म मरणाची
येरझार हरवावी
शेवटच्या श्रावणाची
सर चिंब देही यावी

अग्नि स्पर्श अवधुती
जन्म मज आकळावा
नावगाव जात गोत
व्यर्थ पसारा मिटावा

शुष्क बोध शास्त्रातला
देहात या पालवावा
तन मन कण माझा
अनंताचा अंश व्हावा


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

तूझिया वाचून

|| तूझिया वाचून ||

**************

आता मी माझ्यात

तूझिया वाचून

क्षणांची बांधून

मोट चाले ||

कोरडे नयन

कोरडे मन

कोरडे जगणं

उदासीन ||

आटला धावा

आटली तहान

तमी हरवून

संवेदना ||

मिटली पाकळी

सुटली अंजुळी

हरवून गेली

प्रार्थना ही ||

दाटला अंधार

मिटला हुंकार

प्राक्तना सादर

अधोमुख ||

मनाच्या खेळा

होवून आंधळा

फिरलो गरारा

वाटे आता ||

विक्रांत पेटली  

जाणीव विझली

काळोखी गिळली

कुणी कैसी  ||

डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

होत नाही

होत नाही

*******

मनीचे आस्वाद विषाद
मिटता मिटत नाही
म्हणून ज्योत निरंजनाची
दिसता दिसत नाही

ओल्या काडी प्रमाणे
येई एक एक विचार
पडतो आगीत पण
जळता जळत नाही

धूर धूर आणि धूर
व्यापून सारे अवकाश
निर्मळ क्षण प्राणात
भरता भरत नाही

दबते गुदमरते ठिणगी
जळता जळत नाही
पेटायची इच्छा आतील
शांत होता होत नाही

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

दिप लाव डोळियात

नवी विटी नवे राज

तोच खेळ चाले आज

येतो अन जातो श्वास

जगण्याचा गमे भास

वाहतेय पाणी फक्त

उभा राहे उगा तट

आणि किती रातदिस

सारे ठाव अंधारास

खोलवर खुळी आस  

जन्म जणू गळफास

जोखडाचा अर्थ काय

कळण्यात वय जाय

आता तरी बांध तोड

ओला कर तुझा माठ

जीवनाशी पैज घेत   

दिप लाव डोळियात

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

चिंता

चिंतेचे चिंतन
*******

असे म्हणतात 
मनातल्या चिंतांचा गुंता 
कधीच सुटत नाही 
जेवढा तुम्ही सोडवायचा 
प्रयत्न कराल 
तेवढा अधिकच गुंतत जाई 

चिंतेचे जाळे 
नेहमी पकडू पाहते 
ओसाड तळ्यातील 
चकाकती मासोळी 
आपल्या नॉयलनी धाग्यात 
पण येते परत परत
गवत अन् पालकुट
घेऊन सोबत 

काळजी वाटणे 
किती साहजिक असते
प्रेमाच्या महा वस्त्राची 
जणू ती एक सुंदर किनार असते 
पण त्या काळजीची 
जेव्हा चिंता होते तेव्हा 
त्या वस्त्राची रयाच घालवते 

खरं तर चिंता करणे 
हे मनाचे एक 
नको तेउपद्व्यापी 
खेळणे असते
आकाशातील ढगात जणू
बागुलबुवा पाहणे असते

मनातील चिंतेचा गुंता 
न सोडविणे
हाच त्यापासून सुटण्याचा 
सर्वात सोपा मार्ग असतो 
कारण चिंतेचे चिंतन 
हेच चिंतेचं वाढवणें असते
अन आपण चिंता करतोय 
हे जाणवणे यातच 
चिंतेचे विरघळणे सुरू होते

चिंता देऊ शकत नाही संरक्षण 
चिंता बदलत नाही भवितव्य 
चिंता असते फक्त एक भणभण
कुस्करणारी आपले स्वर्गीय क्षण

पण या चिंतेच्या अलीकडील 
मी माझे हरवले तर 
ती चिंता जगताची होते 
अन् जगताची चिंता करणारा 
हा समर्थ होतो 
हेही तेवढेच खरे 


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
http://kavitesathikavita.blogspot.in