जगाला सांभाळी

जग कर्माच्या व्यापारी

सुख दु:खाच्या कपारी

चाले आपुल्याच परी

गमे जरी ||

दत्त जगाला सांभाळी   

दत्त देहाला सांभाळी  

दत्त मनाला सांभाळी  

अहोरात्र ||

दत्त भक्तांचा कैवारी

नित्य तापसांच्या दारी

दत्त दत्त क्षणभरी

स्मरताच ||

भक्ती भावाच्या अंतरी

त्याची चाले रहदारी

भाग्यवान तया स्मरी

सुकृताने ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

(कवितेसाठी कविता )

रिटायर होता होता

रिटायर होता होता..


सांगून बघतो
बघून सांगतो
करता करता
वर्षे गेली उलटून
बरेच काही
केले तरीही
वाटते अजून
बरेच काही करायचे
गेले आहे राहून

पंचवीस तीस
वर्ष आयुष्याची
तशी मोठी असतात
तरीही कशी
बघता बघता
सहज निघून जातात

अन एक दिवस
अचानक
येते कळून
अरे रिटायर
होणार आपण
म्हणजे हेच
आणि एवढेच
का होते जीवन
अन्न वस्त्र
निवारा अन
पुढच्या पिढीचे
भरण पोषण

अस्तित्वाला आपुल्या
वर्षानुवर्षे सांभाळत
साजरे करत
तेच सण तेच उत्सव
त्याच जयंत्या
अन त्याच पुण्यतिथ्या

मग
इतके दिवस
घट्ट बंद केलेली
आपली मुठ
होते चक्क
रिकामी ओंजळ

नाही म्हणजे
काही इन्क्रीमेंट
काही प्रोमोशन
थोडा अधिकार
वेगळा कारभार
याचे सुख
नव्हतेच असे नाही
पण ते प्रवासात
येणारे पुढचे स्टेशन
माहीत असावे
तसे होते काही

स्थैर्य आश्वासकता
अन उद्याची चिंता नसणे
होते त्यात
मग आणखी
काय हवे होते ?
बुचकळ्यात
पडलेले चेहरे
पाहता पाहता
आले सहज लक्षात
अरे मला पंख हवे होते
ते नव्हते त्यात


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

मागणे (proposal)

मागणे (proposal)

माझ्या अवगुणांसह
घेणार असशील
मला तू पदरात
टोचल्या वाचून
हसल्या वाचून
बोलल्यावाचून
धिक्कारल्या वाचून
तर आहे काही अर्थ
या जगण्याल्या
आणि सहजीवनाला

तसा मी चांगला आहे
असे लोक म्हणतात
पण तूच मला पाहणार आहेस
आरपार
या जगण्याच्या अंधारात 
नात्याच्या प्रकाशात

दिसतील तुलाच
माझे मातीचे पाय
भटकून आलेले
थकून गेलेले
घेऊन ओझे
दिवसांचे
चालून आलेले
अटळ रस्त्याने
जीवनाच्या
अन विसरुन गेलेले
थांबणे कुणासाठी ही

काही दारिद्र्याचे
काही अपमानाचे
काही वंचनेचे
शल्य आहेत उरात रुतलेले
त्यामुळे कुठली खपली
केव्हा उकलेल अन् दुखावेल
हे मलाही सांगता येणार नाही
कळतील तुलाही ती कधी काळी
फक्त त्यावर बोट ठेवू नकोस
बाकी काही नाही

हळूहळू  जाणेल मी तुला
शिकेल तुझ्या अपेक्षेतून
तुला पाहायला
तू ही घे तसेच जाणून मला 

सर्वगुण संपन्न कुणीही नसते
भगवान कृष्ण अन्
श्रीरामचंद्राकडे ही
बोट दाखवले जाते
नाही तेवढा महान नाही मी !
पण काही चांगले संस्कार
जपले आहेत मी
काही उच्च आदर्श
ठेवले आहेत मी
पण पाय घसरणारच नाही
अशी खात्री नाही मलाही
म्हणूनच तू फक्त
हात घट्ट धरून ठेव
तुझ्या हाताचा आधारावर
अन् विश्वासाच्या नात्यावर
चालेल मी
पापपुण्याच्या सीमारेषेवर
विचलित न होता.

तसा नाही मी अगदी
चार चौघांसारखा
त्याच सुखात विखुरलेला
त्यामुळे
तुझे काही हट्ट अन् अपेक्षा
कदाचित कळणार नाही मला
जगण्यातून जगण्याचा
अर्थ शोधतांना
काही तरी होईल विसरायला

मग कदाचित म्हणशील तू
मी माझे अन् मला
यातच आहे तू गुरफटलेला
अन्  स्वतः त भरकटलेला
तर मग दुसऱ्यास चालायला
जागा असेल का तुझ्या वाटेला

त्यावर मी एवढेच म्हणेन
ते तर मी विचारतोय तुला
जरासा बाजूला ढकलून मला
सवे चालता येईल का तुला


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

तीच वाट

तीच वाट
******

तीच वाट 
तीच पहाट 
तीच आहट 
गोठलेली 

मी माझ्यात 
मी जगण्यात 
मी असण्यात 
मांडलेली

माझे असणे 
माझे नसणे 
माझे कळणे 
तुझ्यामुळे 

थोडा ताप 
थोडा शाप 
थोडा उ:शाप
काही इथे 

तोच गोंधळ 
तीच खळबळ 
तेच पोकळ 
शून्य भरे 

कळल्या विन मी
वळल्या विन मी 
जळल्या विन मी 
चितेवरीं


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
http://kavitesathikavita.blogspot.in

दत्त एक स्वप्न

दत्त एक स्वप्न

दत्त एक स्वप्न

निद्रेला गिळून

अस्तित्वा भरून

उरलेले ||

दत्त एक सत्य

विश्वाला गाळून

काळाला सारून

थांबलेले ||

दत्त एक जगणे

श्वासात भरून

हृदयात येवून

वसलेले ||

दत्त एक प्रार्थना

अवघे सुटून

एकटे उरून

उमटलेली ||

दत्त एक साधन

श्रद्धेत रुजून

शरण होवून

अंगिकारले ||

कृपे वाचूनिया

दत्तास कळणे

कदापि घडणे

नाही नाही ||

म्हणून विक्रांत

मीपण सोडून

उगाच पडून

दत्तपदी ||

डों.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

उधारी

उधारी

गर्द गूढ निळ्या रात्री

घेऊनिया डोह गात्री

माथ्यावरी चंद्र दावी

खुळी स्वप्ने जरतारी

फाटलेले ओठ अन

गाणे उलतेच उरी

तो सुखाचा सोस जून

स्वप्न मानतोच खरी

वेडी फुंकर कुणाची

वेदनांना डिवचते

जाळ रक्तातील तप्त

श्वास शून्य पेटवते

तम देही कोंडलेला

पेशीपेशी हतबल

तीच व्यर्थ कवाईत

तोच चालतोय खेळ

दिवसांची ही उधारी

आता पेलवत नाही

नि सुखाचे उखाणेही

या मना सुटत नाही

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

धरिला ध्यास

धरिला ध्यास  

दाटले आभाळ

अभ्राचा प्रवास

परी ते आकाश

गतीविना ||१||

ऐसे माझे मन

करी दयाघन

धाव स्थिरावून

पवनाची ||२||

अंतरी अथांग

हृदय आकाश

पवनाचा ऱ्हास

होवो तिथे ||३||

धरिला हा ध्यास  

पुरा करी देवा

विक्रांतास ठेवा

हाची द्यावा ||४||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in