उगाच जातेस हासून तू
सारेच निर्धार मोडून तू
मी ओढलेला अंधार माझा
जाते क्षणात हरवून तू ॥
रव निसटल्या पाकळयांचे
शब्द सहज विखरून तू
अन वज्र माझे निग्रहाचे
क्षणी पाणी पाणी करून तू ॥
येऊ नकोस म्हटले तरी
जातेस प्रतीक्षा होऊन तू
तुझा स्मृतींची होतो पालखी
नेतेस मजला वाहून तू ॥
वेडी ठेवली बांधून स्वप्ने
जातेस हळू उघडून तू
माझ्या साऱ्या पसाऱ्यास या
जातेस पुन्हा चिडवून तू ॥
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in
