बैरागी

घर दार टाकुनिया   

नांवगाव पुसलेले  

बेवारस अस्तित्वाचे

बैरागी दूर निघाले   

हातामध्ये झोळी काठी

वर केस बांधलेले

लुंगी शाल देहावर

भाळी नाम कोरलेले

  

जगामध्ये असूनही

सारे जग तुटलेले

सरलेल्या जीवनाचे

ओझे खोल गाडलेले

कुणी अलिप्त अबोल

तुळस भांगेमधले

कुणी धुरात पांढऱ्या

स्व:खुशीने गुंतलेले

अन्नासाठी जरी कुणी

वेषांतरही केलेले

कुणी चिंता सोडूनिया  

देहाला लाथ मारले

या चेहऱ्या नाव असे   

मेंदूमध्ये लिहिलेले

प्रीती स्मृती गोष्टी किती

उरामध्ये जपलेले

काही पाने सुटलेली

कवितेच्या वहीतली

घडीच्या होड्या होवून

धारेमध्ये पडलेली

कुणीतरी लिहितांना

अर्धी टाकूनी दिलेली

एक उदास कहाणी

शेवट न सुचलेली

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

मुठभर प्रीत हवी ...

  

जीवन भर साथ दे

असं मी म्हणत नाही

हातामध्ये हात दे

असंही सांगत नाही

मुठभर प्रीत हवी

आणखी मागत नाही

मंद गंध दरवळ 

फुल ओरबाडत नाही

जीवनाच्या वाटेवर

मनाचं चालत नाही

अव्हेरलं गीत माझं

झुरणं सोडत नाही

म्हणशील कधी जरी

रे नातं लागत नाही

सांड थोडं स्मित पथी

तुझं काही जात नाही

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

  

अपेक्षांची प्रेत

अपेक्षांची प्रेत

तरंगू लागतात

निराशेच्या डोहात

निरर्थक

ओशाळलेले मन

शब्दावाचून   

घेते पुरून

स्वत:लाच

आणखी एक प्रहार

घेवून छातीवर

अस्तित्वाचा स्वर

कोमेजतो

हे ही जगणं

घ्यावे स्वीकारून

तुडवावे रान  

जिंदगीचे

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

मी मेल्यावर

मी

मेल्यावर

तू काय करशील

मी मेल्यावर तू रडलीस तर

मला खरच आश्चर्य वाटेल

किंबहुना ते तुझे आजवरचे

सर्वात श्रेष्ठ नाटक ठरेल

नकळे कसे काय तू हे

मरण साजरे करणार

बोलावून मित्रांना मजेने

नच पार्टी देता येणार

रंगवून सजवून घराला

नच रोषणाई करता येणार

सार काही विकून किंवा

दूरवर निघून जाता येणार

कुंकू तर कधीच लावले नाहीस

बुरसटलेपणा वाटतो तो तुला

मंगळसूत्र शोभेचा केवळ दागिना

कधीकधी उगा होता तू घातला

सौभाग्य चिन्ह जोखड मानते

विधवा तर तू आताही दिसते

त्यामुळे ती तुझी एक चांगली

संधी फुका गेली असे वाटते

तू रड नको रडूस मेल्यावर

काय फरक पडणार मला

माझी मात्र सुटका होणार

एवढे नक्की कळतेय मला

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/