मरे भिकारी
भिकाऱ्या गत
मरे राजाही
सारे कवळत
परि असेही
दिसते कौतुक
मरे संन्यासी
खरे हासत
देहा कधीच
होते टाकले
मनही होते
पुसून गेले
चितेवरच्या
सांगती ज्वाला
आग मिळतसे
पुन्हा आगीला
जेव्हापासून कळले मजला कि जीवनाचे नाव मरणे आहे . डोक्यास बांधून कफ़न मी ,त्या मारेकऱ्यास शोधतो आहे. (अनुवादित)
झाड **** या किनाऱ्याला मी चालत आहे मी माझ्यातच रुजत आहे मी झाड होत आहे इथले पाणी खोलवर माझ्या आत झिरपत आहे तोच मी जरी काह...