Suicide note (आत्महत्या पत्र)

वयाच्या अठराव्या वर्षी

तिला मरावास वाटलं

गळफास लावून  

त्याचं कारणही

तसच काही असावं

अस मला वाटत होत.

पण ती चुरगळलेली चिट्ठी

कुठल्यातरी अमानिक आवेगाने

अन मृत्यूच्या ओढीने लिहलेली .

जेव्हा समोर उलगडली,

तेव्हा समोर होते

ते बालिश तर्कहीन

अव्यवहारी विचार .

हट्टाला पेटलेले

आंधळे झालेले

एखाद्या प्रेषिता सारखे

ठाम गंभीरपणे लिहलेले.

साऱ्या जगाला नाकारून

विजयाची द्वाही पिटणारे.

छे ! छे !!

मरण्यासारख त्यात

नक्कीच काही नव्हत

तरीही मरणाची वकीली करणारे

हे विचार ?

खरच तिचेच असतील का ?

का मरतांनाही

तिने फसविले असेल

स्वत:ला आणि जगालाही

ती कल्पनिक परिस्थिती,

ती हताशा,ती चीड

जगाबद्दलची उदासीनता

आणि त्यासाठी असणार कारण,

न पटणार .

ते एक न सुटणार कोड होत

कारण काहीही असेल

ती चिट्ठी हि कदाचित

तिला लिहता आली नसेल

पण ज्या तुच्छतेने

ती गेली जीवन फेकून

या जगाच्या तोंडावर

त्याची एक जखम

माझ्या आत  

खोलवर जावून

मला सतत रुतत आहे.

अस्वस्थ  करून

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कुणीतरी नाव तुझं

तू आलीस अचानक 
काम घेवून कुठलं
न मागता माझ्यासाठी 
झाड मोहरून गेलं

मरतांना दो दिसांचं 
स्वप्न सजून आलं
नकळत माझ्या मला 
जगण कळून गेलं

तुझ्यासाठी न लिहण 
जरी होत ठरविलं
सवे तुझ्या आलं गाण 
मन भुलवून गेलं

कसं सांगू सखी तुला
मज कुणी ठकविलं
कुणीतरी नाव तुझं 
चुकून घेवून गेलं

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

वांड गुराची गोष्ट

वांड गुराची शेपूट पिरगाळून

त्याला आणावे गोठ्यात बांधून

तसे माझे लग्न ठरवून

उभे केले मला मांडवात आणून

अन बांधावे गळ्यात एक खोड

तसे बांधले संसार जोखड

दिले मग पुन्हा सोडून

हिंडतोय मी तेव्हापासून

सांगत जगाला ओरडून

अलंकार हा फारच छान

या घ्या सारे अडकवून

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

आरती प्रभू

                                       
                                                

आरती प्रभू नावाची

एक गूढ गोष्ट आहे

कधी कळणारी तर

कधी नच कळणारी

कधी कळतेय असे  

वाटत असतांनाच     

आपणा भोवळणारी   

हरवून टाकणारी       

हि गोष्ट घेवून जाते    

आपल्याला धुंदावत    

हिरव्यागार रस्त्याने    

पाखरांच्या गाण्यातून  

झऱ्याच्या नादामधून    

सुमधुर स्वप्नातून        

आळूमाळू रूपातून          

हळू हळू आपणही        

आत जातो नादावून

एका अनाकलनिय

अनोख्या दुनियेत

अन तिथे ती गोष्ट

आपल्याला एकदम

एकटे सोडून जाते

मग जाणवतात

मोहक वाटणाऱ्या त्या

वृक्षांच्या फांदी फांदीत

लपलेले अजगर

हिरव्या पानामागील

काळा काळा अंधार

पायाखाली सळसळ

झुडूपात वळवळ

उरतो केवळ एक

जीवघेणा एकांत

अन हि गोष्ट संपते

विक्रांत प्रभाकर

लग्नाची गोष्ट

नवीन लग्न झाल्यावर

सुख येते अंगावर

सुखाच्या लाटेवर

दिवस जातात भरभर .

हळू हळू सुखाची

नशा जाते उतरत

बारीक सारीक गोष्टी

मग राहतात खुपत .

वडीलधाऱ्यांनी दिलेला

मंत्र तडजोड आठवत

आवडी निवडीस जातो

थोडी मुरड घालत .

गुणदोषां सकट

संसार चालतो ओढत

मुलाबाळात कामात

वर्ष जातात उलटत .

एक दिवस अचानक

मुलं  मोठी होतात

एकटेच आहोत आपण

येते आणि ध्यानात .

ज्याला प्रेम मानलं होत   

ते काही वेगळच होत

तडजोडी मग साऱ्या

वाटू लागते फरफट .

अश्यावेळी काय करावे

कुणासाठी जगावे

सार सार सोडून दयावे

का दिवस रेटत जगावे .

एका कडेलोटावर

येवून जीवन उभे राहते

निर्णय काही घेतला तरी

हार हि आपलीच असते .

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

ll नर्मदा ll

रेवा तीरावर l संपावे जीवन

पापाचे क्षालन l व्हावे सा-या ll १ ll

नर्मदा हरच्या l घोषात चालून

दयावी उडवून l भवचिंता ll २ ll

तप:पूत मन l तप:पूत तन

अवघे होवून l जावे तेथे ll ३ ll

माईच्या प्रेमाने l भिजुनिया चिंब

पात्रातील थेंब l तिच्या व्हावे ll ४ ll

सोडुनिया भिती l काळजी उद्याची

जगावी रोजची  l सुख दु:ख ll ५ ll

तीरावर उभे l संतांचे आशीष
तयाने जीवास l मार्ग लाभ ll ६ ll

कितीदा ऐकली l माईची ती माया  

जीव तिच्या पाया l जडलासे ll ७ ll

साद घालतसे l युगे युगे वाहे

चल लवलाहे l आता तिथे ll ८ ll

जावे परीक्रमे l तिये दर्शनासी

उतावळी ऐसी l होय मना ll ९ ll

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

चित्र

हलके हळवे

धूसर धुकट

चित्र उमटते

पुसट पुसट .

 

चित्र लडिवाळ

मधाळ लाजरे

चित्र नखरेल

नाजूक नाचरे .

 

चित्र थिरकते

लयीत फिरते  

चित्र मनातील

गझल बोलते .

 

कधी उन्हातील

ओले रिमझिम

कधी जलातील   

शारद चमचम .

 

कधी श्वासातील

धगधग उष्ण

कधी वेळूतील

तगमग कृष्ण .

 

प्रियतम तरी

जाते निसटत

रंग नभातील

डोही हरवत .

विक्रांत प्रभाकर

https://kavitesathikavita.blogspot.com /