।। शिवराय ।।

।। शिवराय ।।

शिवराय हे दैवत आमुचे   

नाहीत आणिक कुणाचे   

न हाती झेंडा घेणार्‍याचे  

न पुतळा उभारणार्‍याचे

शिवराय ना मतपेटीचे

याच्या त्याच्या वा जातीचे   

टिळा लावून हिंडणार्‍या  

त्या ऐर्‍या गैर्‍या गुंडाचे  

शिवराय इथल्या मातीचे

रुजलेल्या कणाकणाचे

मनामनात भिजल्या

निस्सीम भावभक्तीचे

शिवराय दैवत या देशाचे

महान प्रतीक स्वातंत्राचे  

पाय रोवून फडफडत्या

भगव्या जरी पटक्याचे

शिवराय मर्द तान्हाजीचे

शिवराय बाजी देशपांडेचे  

शिवराय मदारी मेहतरचे

शिवराय कान्होजी आंग्रेचे  

शिवराय नाव सागराचे

पवित्र भीमा नि कृष्णेचे

उभ्या ठाम सह्याद्रीचे

हिंदूराष्ट्र महापुरुषाचे

शिवराय आडनाव प्रत्येकाचे

शब्द मराठी बोलणार्‍याचे

बाहू बाहुत स्फुरणार्‍या

जिगरी मरहट्ट रक्ताचे

शिवराय सन्मान या मातीचा

शिवराय शिरपेच या देशाचा

शिवराय प्राणात गरजणारा

जयघोष मराठी आस्मितेचा

मी मानी शिवरायाचा

अभिमानी महाराष्ट्राचा

ओवाळतो सदैव तया

करुनी दीप प्राणाचा  

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

सैनिक

सैनिक

****

पटावरील

प्याद्यागत

एकेक सैनिक

जातो मरत

नाव गाव ते

हरवून जाते

पाचोळ्याचे

नसणे होते

तख्त हरते

तख्त जिंकते

वर्षानुवर्ष

रक्त सांडते

मान्य आहे

जीवन त्यांचे

मरण्यासाठी

फक्त असते

यांची सीमा

त्याचा धर्म

पाप कुणाचे

पाक कर्म

तया परंतु

कळल्यावाचून

केवळ असते

जाणे धावून

काम त्यांचे

अभिमानाचे

मरणही असते

सौभाग्याचे

तसे इथे तर

रोज घडती

लोक मरती

अपघाती

लढता लढता

मृत्यू वरतो

तो मृत्यूंजय

परी ठरतो

प्रणाम माझा

त्या इर्षेला  

त्या जिद्दीला

समर्पणाला

जगतो आम्ही

छायेत त्यांच्या

पाहातो रुद्र

कायेत त्यांच्या

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

समाधिस्थ

मठ बांधला

साधू  गेला

उरे सोहळा

समाधीतला

किती पेरले

कुठे पेरले

कुणा न कळे

हात झाकला

देही भरला

प्रकाश थोरला

शुन्यी मिटला

विश्व जाहला

दिवा पेटतो

तेव्हा कळतो

तोवर राहातो

तम साठला

मागे उरला

गंध कुणाला

कधी येतोच

मग कामाला

स्पंदन सुप्त

अणू रेणूंचे

काम विजेचे

होय कोणाला   

हो निराकार

सरता आकार 

करुणा प्रगटे

मग अपार

विक्रांतास या

संत कृपेने

प्रेम कऴले

सुप्त ठेवले 

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

पुलवामा

पुलवामा

*******

मातीत मिसळते रक्त

जेव्हा तिथे सैनिकांचे

उकळते रक्त इथे

प्रत्येक भारतीयाचे

आक्रोशाने घर सुन्न

होती जेव्हा सैनिकांचे

शिवशिवतात हात

श्वास होती वादळाचे

हे युद्ध नसे धर्माचे

हे अधर्म युद्ध आहे

माथेफिरू वल्गनांची

गंदी करतूद आहे

बळ तुझ्या हातातले

सरले कारे भारता

करी निशत्रू हि धरा

घेई गांडीव ते हाता

बोल हेच पुन्हा तुझे

उमटू दे रे केशवा

दुष्ट असुरी तमाचा

सर्व नाश तो घडावा

हीच माझी प्रार्थना नि

हाच माझा आक्रोश रे

देई शस्त्र वा या हाती

संपविण्या हौदोस रे

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

सखी ते क्षण कालचे

सखी ते क्षण कालचे

*****************

सखी ते क्षण कालचे

जरी न आज उरले

नभांगण जरतारी

चांदण्यात कोंदाटले

विझल्या वणव्यातून

रानफुले डोकावती

गंधात व्यापुनी रान

कळी कळी उमलती

तेच गीत वेळूतले

पुन्हा कानात गुंजते

येताच वाऱ्यास जाग

अंग अंग शहारते

ही साथ तुझी सखये

मला माझेपण देते

देह मना पल्याड तू

स्वप्न सदा जागवते

अजूनी या वाटेवर

मी तुला मी सोपवितो

हात तुझा साथ तुझी

गीत तुझे रेखाटतो

सरलाय माळ सारा

आता उतार हळवा

चालणे हे तुझ्यामुळे

वळणाला रंग नवा 

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

दत्त दिसला रे

दत्त दिसला रे

दत्त हसला रे

दत्त बसला रे

माझ्या मनी

दत्त कळला रे

दत्त वळला रे

दत्त फळला रे

दत्त नामी

जग सुटले रे

खोटे वाटले रे

नीट पाहिले रे

अंतरंगी

चित्त रमले रे

गीत जमले रे

हट्ट फिटले रे

दृढ मनी

होय जागर रे

दत्ता सादर रे

घडे वावर रे

तया दारी

आला विक्रांत रे  

गेला विक्रांत रे  

कुण्या क्षणात रे

ठाव नाही

असे जगत रे

नसे जगत रे

भरे दत्तात रे

सर्व काही  

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in