बुधवार, २७ जुलै, २०२२

डॉ.प्रदीप

***********************************

डॉ.प्रदिप आंग्रे
************

अनंत उर्जेचे भांडार 
पांघरून तनमनावर 
वावरत असतो प्रदीप 
बारा महीने अष्टौप्रहर 

आणि तळपत असतो 
एखाद्या सूर्या सारखा 
आपल्या आवडत्या
कर्तव्य कर्मभूमीवर

प्रदीप एक विलक्षण 
व्यक्तिमत्व आहे.
तो असतो 
मैत्रीसाठी सदैव तत्पर  
यारांचाही होवून यार
जीवास जीव देतो

तो असतो 
कर्तव्य दक्ष अधिकारी
वरिष्ठांना सदैव प्रिय असणारा
निष्ठा ,स्पष्टता कष्टाळूपणा
अंगभुत गुण असलेला .

तो असतो 
फॅमिली मेंबर 
आपल्या टिमचा 
बाप भाऊ मित्र होवून 
काळजी घेणारा

तो असतो 
आपल्या मताशी ठाम 
सहसा न बदलणारा
पण पटताच दुसर्‍यांची मते
ती  स्विकारणारा
त्यांना आदर देणारा
अॅ डमिनिस्ट्रेटर

अन कुणी वाकड्यात शिरले तर
त्याला पुरून  उरणारा
रांगडा शूर धुर्त लढवय्या ही

तौ देत असतो
परिचितांस गरजुंना
सदैव आधार
सावली देणार्‍या
वट वृक्षागत 

तो आहे
कधीही धाव घेणारे
माणुसकीचे भांडार

त्याला आपल्या यशाचा 
अभिमान आहे, पण माज नाही.
सुबत्तेच्या सुखामागील
कष्टाचे भान आहे.
अन भोगलेल्या
गरिबीची जाण आहे .

तो आहे एक हळवा
कुटुंबंवत्सल  पिता 
आपल्या मुलींच्या अभ्यासा पासून
बारिक सारिक मागण्या
न विसरता ,न कंटाळता 
पूर्ण करणारा
त्यांच्या प्रगतीकडे बारीक लक्ष देणारा 
त्यांचं भवितव्य घडविणारा

तो आहे 
एक परफेक्ट पति
दिवसभर कामावरून 
थकून आल्यावरही 
येता येतात सहजच
घरी भाजी नेणारा 
वा बाजारात खरेदीसाठी
परत जाणारा .
दिवाळी गणपती पाडवा
मनापासून साजरी करणारा
उत्साहाचीच मुर्ती .

त्याचे बोलणे असते
सदैव स्पष्ट मोकळे ठाम
त्याचा आवाज 
एखाद्या बुलंद तोफे सारखा .
अंतर्विरोध नसलेला
जणू काही त्याच्या 
स्वभावाचेच प्रतीकच 

कधी कधी या जगात यश 
सहज असे चालत  येतें
तर कुणाला  ते मिळवावे लागते 
खूप प्रयासाने 
त्यांच्यासाठी ते कष्टसाध्य असते 
प्रदीप हा त्या दुसऱ्या लोकांमध्ये मोडतो 
त्याने जे यश मिळवले आहे
ते संपूर्णतः त्याचे स्वअर्जित आहे 

प्रत्येक पायरी खोदत खोदत 
त्यावर आपले नाव लिहित 
तो गेला आहे वर वर चढत 
यशाच्या शिखरावर

प्रदिपने आरोग्य केंद्र सांभाळले 
ओपडी  अन कॅज्युल्टी सांभाळली
वार्ड सुद्धा सांभाळले
तसेच ॲडमिनिस्ट्रेशनच्या पोस्टवर बसून
मोठमोठी रुग्णालये सुद्धा सांभाळली
अहो, 
ती कुर्ला भाभा आणि बीडीबीए रुग्णालये
जणू काही मधमाशांची पोळीच आहेत
त्यातील राणीमाशी ती सकट सांभाळणे 
हे फारच अवघड काम होते
ते त्यांनी सहजपणे केले 

आपल्या आयुष्यातील 
प्रत्येक पायरीवर प्रत्येक माचीवर 
प्रत्येक शिखरावर 
त्यांनी आपल्या नावाचा 
ठसा उमटवला आहे
कीर्तीचे झेंडा रोवला आहे 
इतकी शक्ती इतकी निष्ठा इतके समर्पण 
क्वचित कुणाकडे असते 

त्यामुळे त्यांनी कोंविड सेंटर 
समर्थपणे सांभाळले 
यात नवल ते काय 
संपूर्ण मुन्सिपालटी ही
समर्थपणे सांभाळली असती
त्यात मला तरी 
मुळीच संशय वाटत नाही

त्याने माणसे पारखली 
जवळ केली सांभाळली 
वापरली आणि जपली सुद्धा 

त्याचे आरपार बोलणे 
परिस्थितिनुसार वागणे 
होमवर्क करणे
कामात झोकून देणे 
केलेल्या कष्टाचे कागदावर आणि 
प्रत्यक्षात मुर्त होताना दाखवणे
हे त्याच्या यशाचे गमक आहे 

खरंतर प्रदिप सारखी माणसं
कधीच रिटायर  होत नसतात 
होऊ शकत नाहीत 
बदलते ते फक्त त्यांचे कार्यक्षेत्र 
जणू तेही त्यांची वाटच पाहत असते
त्यामुळे प्रदीपला 
त्याला हव्या असलेल्या क्षेत्रात 
नवीन जगात नवीन यश शिखरे 
पादांक्रांत करायला
अनेकोनेक शुभेच्छा मी देतो.


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘.

मंगळवार, २६ जुलै, २०२२

भगवती


भगवती
******

श्यामला कोमला रुद्रायै कमला 
चिन्मयी मृण्मयी आराध्ये सकला 

उदारे विशुद्धे सदोदित सिद्धे 
रक्षसी आपदे सदैव भक्ती दे

कल्याणी श्रीमणी विश्वाची जननी 
निजभक्त दासा सौख्याची कहाणी

माता भगवती वस मम चित्ती 
तुजविण मज नच अन्य गती 

शुभांगी दिव्यांगी शिवांगी अर्धांगी 
विश्व नाट्य लीला करशी निजांगी

हर्षित अर्पित तव पदावरी
विक्रांत सुमन जीवन स्वीकारी

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘.५२२

रविवार, २४ जुलै, २०२२

सांभाळले दत्ता


सांभाळले दत्ता 
*************

सांभाळले दत्ता 
जसे आजवरी 
तसेच सांभाळी 
या पुढती ॥१

फार काही तुज
मागितले नाही 
चालवले देही 
प्रारब्धात ॥२

परि संकटात 
मागे तुला हात 
तुझिया दारात 
आलो सदा ॥३

असेल दयाळा
लांच्छन भक्तीला 
वेच ही पुण्याला 
जमविल्या॥४

ठेच लागे मन 
माय आठवते 
पित्याला स्मरते 
संकटात ॥५

मात तात तूच 
माझी दयाघना 
करीशी करुणा 
सदोदित ॥६

म्हणून पायाशी 
सतत निर्धास्त 
राहूनी विक्रांत 
जगे जिणे ॥७

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com .
☘☘☘☘☘

शनिवार, २३ जुलै, २०२२

निस्पंदता


निस्पंदता
********

मन शांत शांत 
अन आकांक्षा 
शिशिरात वितळलेल्या 
निरभ्र आकाशागत

या क्षणी तरी 
माझे काहीतरी होणे 
आणि मी कुठेतरी पोहोचणे 
या अट्टाहासाचा 
झालेला अंत 
साऱ्या चाकोरीचा 
आलेला उबग
आता नाही त्रास देत 

होय हे खरे आहे 
पुन्हा वारा येईल 
पुन्हा लहरी येतील 
विचार विकार आवडनिवड 
एका मागून एक येत 
हरवेल ही निस्पंदता 

पण या क्षणाच्या
नितळ चांदण्यात 
मी मला आहे गवसत 
चांदण्यात विरघळत हरवत 
शब्दा सकट

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

गुरुवार, २१ जुलै, २०२२

मिराशी


मिराशी
*******

मिरवतो मीच माझीही मिराशी 
महापुण्यराशी दत्त भक्ती ॥

येता-जाता दत्त म्हणे उच्च रवे
जनास ते दावे सुख माझे ॥

जळू देत कुणी हसू देत कुणी
म्हणू देत कुणी काहीबाही ॥

व्यर्थ हि संपत्ती पार्थिव जगती
परी महानिधी भोगतो मी ॥

सुखाचे हे लोट मावेना अंतरी 
कातळा उकळी निर्झराची ॥

भरुनी ओंजळी शब्द फुले फळे 
जगती उधळे विक्रांत हा ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

बुधवार, २० जुलै, २०२२

गैरसमज


गैर समज
********

माझ्या कविता वाचून 
समजू नकोस की 
मी प्रेमात आहे 
तुझ्या अजून 

हे तर शब्दांचं इमान 
मी ठेवलं आहे राखून 

खरंतर तसं तुझं येणं  अन जाणं 
शब्दांना मिळाले होते एक कारण 
यायला उमलून 

पाऊस पडणं 
टाकी फुटणं 
वा कुणी पाणी घालणं 
ओलाव्याला लागतेच 
काही कारण 

ते घडून गेले की 
बीज जाते रुजून 
आणि रोप येथे उगवून 
फुलं फुलतच राहतात 
कविता उमलतच राहतात 
एका मागून एक 
जीवनाचं सत्व 
शब्दात ओतून 
स्मृतीचा दरवळ 
स्वतःत भरून 

अन ती ओल 
तिलाही अंत आहे 
कदाचित तोवर 
येईल ही दुसरा ऋतू 
दुसरा पानाडी 
कुठल्यातरी टाकीचं
होईलही
अपघाती फुटणं 

कारण कालचक्र 
अनंत आहे 
आणि हे जीवनही
या कवितातेत 
गुफटलेले.


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

सोमवार, १८ जुलै, २०२२

प्रयोजन


प्रयोजन
*******

विस्मृतीच्या क्षितिजावर आता तू 
एखाद्या दूरवर जाणाऱ्या 
जहाजाच्या डोलकाठीगत
क्षणात दिसतेस क्षणात हरवतेस

आता आताच होती इथे किनाऱ्याला 
पाहता पाहता गेली दूर क्षितिजाला 

तुझे जाणे अपेक्षितच होते
कारण तू आहेस  एक जलपरी 
एक स्वप्नांचे गलबत 
पाठीवर आकांक्षाचे ओझे
घेऊन निघालेले जीवन 

आणि मी इथे 
या शिळेवर गोठलेला बांधलेला 
एक दीपस्तंभ 
आकाशात डोके खुपसून
लाटांमध्ये  पाय सोडून
पाहतो आहे तुला सदैव 

कधी येशील न येशील 
कधी पाहशील न पाहशील 

लाटांच्या नर्तनात 
वार्‍याच्या हेलकाव्यात 
सुखाच्या साम्राज्यात 
राहशील नाचत 
मग्न आपल्याच विश्वात 
सागारातील प्रवाहात
प्रवाळात शिंपल्यात
रंगीबेरंगी मासोळ्यात
निळ्या पांढर्‍या पक्ष्यात
दूरदूरच्या विश्वात

पण कधीतरी वादळात 
आठवशील मला तू 
किनार्‍याचे स्थैर्य 
मागशील मला तू 
संकटात घडीभर 
येशील माझ्याकडे तू
तेवढेही सौख्य पुरे आहे मला 

अन नाही आले वादळ तरीही
मी तुझ्यासाठीच इथे आहे 
हे मला पक्के ठावुक आहे 
अन माझ्या असण्याचे 
प्रयोजन तू असावीस
याहून मोठे भाग्य ते कुठले 


🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
https://kavitesathikavita.blogspot.com 
☘☘☘☘☘

वाट (नर्मदा काठावरील कविता)

वाट (नर्मदा काठावरील कविता) ******* देही सजलेली वाट मळलेली  उधळून माती नभी दाटलेली  तीच तीच वाट जरी पायाखाली  हर दिन नव्या स्पर्...