बरे केलेत

बरे केलेत

**********

घातल्या गोळ्या त्यांना

बरे केलेत

खरे खोटे होते का ते

नाही विचारत

काही लोक कधीही

नाहीच सुधारत

भय हवे पापीयांना

नव्हतेच ते घडत

-

मानवी हक्क म्हणूनी

ओरडेल कुणी

न्यायाच्या बजावणीस

होत आग्रही  कुणी

पण तोवरच की

त्यांचे तिथे नसतील कुणी

-

लेक बहिण आई

जेव्हा जळते मरुनी

यातनेत पशुच्या

जाते तडफ़डूनी

गोष्टी  न्यायाच्या मग

जातात रे गळूनी

-

म्हणुनिया म्हणतो मी

बरे केलेत

म्हणेन पुन:पुन्हा जरी

पुन्हा केलेत

-

दिसता समोर

धडधडीत पिशाच

तया काय सिद्ध करावे

लागते ते पिशाच

नष्ट करूनी  तया ती  

थांबवावी पैदास

-

ततक्षणी ततक्षणी ततक्षणी

-

थोर कार्य ते नाही

अरे याहूनी

-

बरे केलेत !

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.com

डॉ बाबासाहेब आंबेडकर यांना

डॉ बाबासाहेब  आंबेडकर यांना

******************************

होय बाबा जाणतो मी

सार्‍या तुमच्या वेदना

ज्यास्तव दिले आयुष्य

तो भारत असे उणा

महामानव म्हणती

सारी दुनिया तुम्हाला

बांधूनी भव्य  पुतळे

नि विसरति  तुम्हाला

स्वातंत्र आणि  समता 

या दोनच मुल्यांसाठी

वेचले जीवन  तुम्ही

लढलात न्यायासाठी

मान्य मला इथे तरी

व्याधी जागी अजुनही

दिसे आग धुमसती

लागली दोन्हीकडेही

द्वेषाची भुते जणू की

मरत नाही कधीही 

इकडून तिकडे ती

वाहतात जणू काही

ओठावरी दिसे जरी   

प्रेम मैत्री खोटी काही

दोघांच्याही पोटी भिती

आहे सुप्त अजुनही

तुम्हा प्रति परी वदे

मी जीविचे गुज माझे

तुमच्याच  लढ्यातून

कि जे झाले आहे माझे

माणूसकी  जात माझी

धर्म माझा माणूसकी

या देशाशी या मातीशी

फक्त माझी बांधीलकी 

प्रिय मजलागी आहे

प्र्त्येक माणुस इथला  

उपासना असो काही

तो भारत वंशी इथला

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

अभय कर दत्ता

अभय कर
********

कासया ते भय
दाविसी दयाळा
व्याघ्र सिंह व्याळा
दावूनिया॥
पाहता समोर
ऐसे रूप देवा
पुन्हा देहभावा
मन जाते ॥
दिसते आसक्ती
देही अडकली
मरणास भ्याली
चित्तवृत्ती ॥
मानतो मी हार
तुझ्या वाटेवर
परि नेई वर
तूं ची आता ॥
सरली अहंता
होता भयभीत
तुच सदोदित
रक्षी मज ॥
विक्रांत प्रांजळ
भये थरथर
दत्ता कृपा कर
दीनावर ॥

 © डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
https://kavitesathikavita.blogspot.com

दत्त वेड ,

दत्त वेड ,

**

उगा असा वेडा होतो

दत्तासाठी गाणे गातो

होती जरी भास काही

मनोखेळ नसतो तो

सांभाळतो मजला तो

विश्व माझे होवुन तो

अवधुती रंगा ल्यातो

मजला रंगवतो तो

चाले जरी गुमान मी

सवे जातो घेवुन तो

सर्व माझ्या भावनांना

शब्दात मिरवतो तो

 

दत्त पदी व्हावा अंत

स्वप्न हे  मज देतो तो

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in