कवितेसाठी कविता

शनिवार, १६ फेब्रुवारी, २०१९

समाधिस्थ

मठ बांधला

साधू गेला

उरे सोहळा

समाधीतला

किती पेरले

कुठे पेरले

कुणा न कळे

हात झाकला

देही भरला

प्रकाश थोरला

शुन्यी मिटला

विश्व जाहला

दिवा पेटतो

तेव्हा कळतो

तोवर राहातो

तम साठला

मागे उरला

गंध कुणाला

कधी येतोच

मग कामाला

स्पंदन सुप्त

अणू रेणूंचे

काम विजेचे

होय कोणाला

हो निराकार

सरता आकार

करुणा प्रगटे

मग अपार

विक्रांतास या

संत कृपेने

प्रेम कऴले

सुप्त ठेवले

शुक्रवार, १५ फेब्रुवारी, २०१९

पुलवामा

पुलवामा

*******

मातीत मिसळते रक्त

जेव्हा तिथे सैनिकांचे 

उकळते रक्त इथे 

प्रत्येक भारतीयाचे 

आक्रोशाने घर सुन्न 

होती जेव्हा सैनिकांचे 

शिवशिवतात हात 

श्वास होती वादळाचे 

हे युद्ध नसे धर्माचे

हे अधर्म युद्ध आहे 

माथेफिरू वल्गनांची 

गंदी करतूद आहे 

बळ तुझ्या हातातले 

सरले कारे  भारता

करी निशत्रू हि धरा 

घेई गांडीव ते हाता 

बोल हेच पुन्हा तुझे 

उमटू दे रे केशवा 

दुष्ट असुरी तमाचा 

सर्व नाश तो घडावा 

हीच माझी प्रार्थना नि

हाच माझा आक्रोश रे

देई शस्त्र वा या हाती 

संपविण्या हौदोस रे 

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

गुरुवार, १४ फेब्रुवारी, २०१९

सखी ते क्षण कालचे

*****************

सखी ते क्षण कालचे

जरी न आज उरले

नभांगण जरतारी

चांदण्यात कोंदाटले

विझल्या वणव्यातून

रानफुले डोकावती

गंधात व्यापुनी रान

कळी कळी उमलती

तेच गीत वेळूतले

पुन्हा कानात गुंजते

येताच वाऱ्यास जाग

अंग अंग शहारते

ही साथ तुझी सखये

मला माझेपण देते

देह मना पल्याड तू

स्वप्न सदा जागवते

अजूनी या वाटेवर

मी तुला मी सोपवितो

हात तुझा साथ तुझी

गीत तुझे रेखाटतो

सरलाय माळ सारा

आता उतार हळवा

चालणे हे तुझ्यामुळे

वळणाला रंग नवा

बुधवार, १३ फेब्रुवारी, २०१९

दत्त दिसला रे

दत्त हसला रे

दत्त बसला रे

माझ्या मनी

दत्त कळला रे

दत्त वळला रे

दत्त फळला रे

दत्त नामी

जग सुटले रे

खोटे वाटले रे

नीट पाहिले रे

अंतरंगी

चित्त रमले रे

गीत जमले रे

हट्ट फिटले रे

दृढ मनी

होय जागर रे

दत्ता सादर रे

घडे वावर रे

तया दारी

आला विक्रांत रे

गेला विक्रांत रे

कुण्या क्षणात रे

ठाव नाही

असे जगत रे

नसे जगत रे

भरे दत्तात रे

सर्व काही

मंगळवार, १२ फेब्रुवारी, २०१९

वसंतागमन
*********

झाडावरती
नवी पालवी
वसंतातली
मोहरली

रहदारीचे
भान न तिला
जागा टिचभर
कुठे उरलेली

कोमल कोवळ
जीर्ण जिण्यावर
हळूच उमटली
जीवन मोहर

मीच असे रे
माझ्यानंतर
भान तरळले
अस्तित्वावर

आणि नितळ
नभात वरती
रंग फिकटसा
काही निळसर

झोत बोचरे
हवे हवेसे
आले लंघून
दिशा उत्तर

अणू रेणुने
स्वागत केले
कणो कणी
गाणे गुंजले

सोमवार, ११ फेब्रुवारी, २०१९

दत्त स्तुती

जगदाधारा श्रीदत्ता

भक्तवत्सला श्रीदत्ता

दीनदयाळा श्रीदत्ता

कृपाकटाक्षा श्रीदत्ता

अघतमखंडा श्रीदत्ता

विघ्नविनाशक श्रीदत्ता

कलीमलभंजक श्रीदत्ता

शरण्य रक्षक श्रीदत्ता

अनादिसिद्धा श्रीदत्ता

सगुणसाध्या श्रीदत्ता

ब्रह्मस्वरूपा श्रीदत्ता

हृदयी स्थित श्रीदत्ता

कोटी सूर्यसम श्रीदत्ता

नवांकुरागत श्रीदत्ता

मनावगम्य श्रीदत्ता

विग्रहसुंदर श्रीदत्ता

कणकण स्थित श्रीदत्ता

मनमन मित श्रीदत्ता

क्षणक्षण रिक्त श्रीदत्ता

विक्रांत वरदा श्रीदत्ता

नित्य निरंजन श्रीदत्ता

सत्य संजीवन श्रीदत्ता

जगजीव वंदन श्रीदत्ता

भवभयहरण श्रीदत्ता

अनसूयानंदा श्रीदत्ता

अत्रेयनंदना श्रीदत्ता

दुर्वासानुजा श्रीदत्ता

शशिकरप्रिया श्रीदत्ता

गिरनारी तप श्रीदत्ता

काशीपुरी जप श्रीदत्ता

कोल्हापुरी क्षुब्ध श्रीदत्ता

माहुरी निद्रिस्त श्रीदत्ता

सदा स्मृतगामी श्रीदत्ता

वदा भक्तकामी श्रीदत्ता

सर्व वृतीधारी श्रीदत्ता

जयजय जय श्रीदत्ता

रविवार, १० फेब्रुवारी, २०१९

सुनामी

तू आलीस अचानक

एक सुनामी होऊन

अन् एक कहाणी

गेलीस समोर ठेवून

मी तर बसलो होतो

नुकताच

सारे आवरून

फुललेल्या

वसंताच्या स्मृती

साऱ्याच पुसून

चालत होतो

रोज रोज

त्याच पथी

चाकोरीतील जीवन

वाहत अकारण

देह मन

गेलो गेलो होतो

स्वतःस विसरून

येताच तू मी ऐकले

हे ह्रदयाचे धडधडणे

गात्रागात्रातील थरार

अन् मनाचे झंकारणे .

कऴले अचानक

अरे जीवन बाकी आहे अजून

http://kavitesathikavita.blogspot.in