खेळ हा कशाचा **

खेळ हा कशाचा

************

देहात कोंडलेला

श्वास हा कुणाचा

मनात चालणारा

खेळ हा कशाचा

का शोधतो जीव

हा तुकडा सुखाचा

कळेना तरी मार्ग

शोधे तो यशाचा  

भिजताच माती ये

जन्म अंकुराला

आकाश किती ते

ना माहित कुणाला

उन वारा पावूस

हा वृक्ष आकारला

वखार ओंडक्यांची

ती ठाव न त्याला

साराच सिनेमा

हा असे ठरलेला

रीळ पुढे धावे

नि सीन बांधलेला

उजेडी भरे मनी

भाव भावनेला

मागचा दिवा तो

कुणी लावलेला

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

प्राजक्त

पुन्हा एक शुभ्र सडा
पडे माझ्या अंगणात
दरवळे गंध तोच
आज या कणाकणात

भूमीवर सांडलेले
चांदणे ते घनदाट
कोमलता कोंडलेली
होती जणू त्या क्षणात

एक एक शब्द होता
ओघाळता शुन्य नाद
रानीवनी पोहचला
गूढ त्याचा पडसाद

कसा जन्म कसा मृत्यू
घटनेला अर्थ नाही
प्राजक्ताचा जन्म मनी
पेक्षा जीणे सार्थ नाही
डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने.


 https://kavitesathikavita.blogspot.in/ 

अघोरी

अघोरी

त्या तुझ्या तिसऱ्या डोळ्याने

मी मला पाहतो निरखून

आणि आश्चर्य दिसते कि

मी जळतच नाही अजून

मी मनाचा तरंग होवून

मी तृष्णेचा गंध लेवून

भिरभिरतो त्याच पथाने

तारे वारे हृदयात भरून

आणि कुठल्या व्याकुळ नयनी

आयुष्याला देतो उधळून

क्षणाक्षणाला जळते चिता

उबेत तिच्या राहतो बसून

दिसे भोवती रुंडमाला

पांढुरका रंग पसरला

तडतडणारा शब्द आणि

सरल्या गर्दीचा पसारा

अरे असू दे हे माझ्यासाठी

मी तर आहे एक अघोरी

बेपर्वा बेहोष स्मशानी

नृत्य सुखाचे अखंड करी

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

फुलझडी २

फुलझडी २

ती मंत्रमुग्ध नजर
खिळलेली कुणावर
अजाणता क्षणभर
मी व्याकुळ जन्मभर

ते ओझरते  पाहणे
कुणी हरखून जाणे
मनात फुलझडीचे
अजून तडतडणे

माझे सजलेले गाणे
जन्म फुलांनी भरणे
तिचे व्याकुळ तराने
स्मृती सुवर्णी खिळणे

तुझी माझी भेट जरी
परत होणार नाही
माझ्यात तुझे असणे
कधी मिटणार नाही

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने
kavitesathikavita.blogspot.in

फुलझडी १

 फुलझडी १

तुजला पाहता मन फुलझडी।।
स्वरूपाची गोडी कळे त्याला ।।

तुझिया स्मरणे येते मोहरून
गंधाने वेढून जातो देह ।।

क्षणांचे आयुष्य देतो उधळून
तुजला जाणून अतरंगी

सावळा सुंदर  प्राणांचा विसावा
मनी या राहावा सदोतीत ।।

डॉ विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

हे मायेचे रूप मनोहर

हे मायेचे रूप मनोहर

जीव अजुनी होय अनावर

अन मातीच्या वृक्षाला या

अजुनी येतो मुग्ध मोहर

सरला ऋतू काल वसंती

तरीही मनी शरद अजुनी

तमात गेली विझली गाणी

सूर कुठूनी हे येती कानी

सुटली साथ स्पर्श हरवले

नावा पुरते नाते राहिले

कोन्यामधल्या अंधारास    

फुटता कुपी गंधी व्यापले

जन्म धावतो कळल्यावाचुनी

कशास घटते अशी कहाणी

मिटता मिटता पान पापणी

दार उघडते स्वप्न दालनी

अंती काय ते मना न कळते

फिरणे नाही नदी जाणते

झगमगत्या रंगात अखंड  

जललहरींचे नृत्य चालते

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

वादळ

  वादळ

वादळ त्या उरातले

मज हलवून गेले

आकाश खिन्न भरले

आज हरवून गेले

उलट प्रवास माझा

जरा थांबवून गेले

देहात पेटले दुख

याद विसरून गेले

ते दार बंद चिनले

हळू उघडून गेले

बीज एक त्या सुखाचे

मनी रुजवून गेले

मी अनंत आभारांनी

आज मोहरून आले

जे बंदिस्त खोल होते

गीत उमलून आले

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in