काही हायकू

 

१

चंद्र कोवळे

मन थरथरले

त्या अवसेला …

 

२

फांदीवरचा

उगा पक्षी उडता

झाली कविता ....

३

फुल म्हणाले

मी उमलून आले

जग जिंकले

४

मन कळता

हे जगणे सरले 

मृत्यू व्यापले

५

दुख भरले

आकाश दाटलेले

वर्षा होईना

६

मन पाहीले

मी मीपण सरले 

देव जाहले

७

झोक्या वरुनी

सुख नभात गेले  

फांदीस सले 

८

तोही सखीचा

होता एक बहाणा

येणे न पुन्हा

९

सुख घरात

अडखळे दारात  

उंच उंबरा 

१०

भक्त भरला

जगात मिरवला

भक्त नुरला

11

हिरवे पाणी

घनगर्द साठले

भय थिजले

१२

एक पाकळी

हळूच ओघळली

वादळ झाली

१३

सरली गाणी

यमुनेत बुडाली

माठ फुटली

१४

आता म्हणू मी

माझे इथे कुणाला  

ऋतू जळला

१५ .

देहाचे ओझे

या होय धरणीला

जातो लयाला

१६

नकाच शोधू

कधी मी माझ्यातला

म्हणती मेला

१७  

पापण्यात तू

डोळा भरले पाणी

जाय सांडूनी

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

रिकामा देव्हारा

माझ्या ओवळ्या मनात

एक देव्हारा चंदनी

फुले तगर कण्हेरी

गंध स्वर्गीय सुमनी

माझा रिकामा देव्हारा

सोहं दुमदुमे ध्वनी

दिवा जळतो सतत

कुणी पहिल्या वाचुनी

तिथे शब्दांचा पसारा

पूजा बसते रुसुनी

भाव उमटतो नवा

साऱ्या शब्दांस सारुनी  

तिथे तटस्थ जाणीव

साऱ्या जगा विसरुनी

गीत प्राणात ओसंडे

माझे अवघे सांडूनी

पाहे विक्रांत देवास

देव कुठेही नसूनी  

पाहू म्हणता म्हणता

गेले पाहणे वाहुनी

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

चांदरात

आठवतो मला

विजेचा स्पर्श न झालेला माझा गाव

अन सारे गाव कुशीत घेवून

बसलेले ते अद्भूत चांदणे .

मातीच्या घरावर

ठेंगण्या झोपड्यावर

बाभळीच्या झाडावर

पांढऱ्या गोल देवळाच्या घुमुटावर

पसरलेले ते सृष्टीचे लावण्य.

गडद गूढ विस्तीर्ण आकाशातील

सदानकदा जाणवणारे

सार्वभौम सम्राटा सारखे

झगझगते चंद्राचे अस्तित्व

अन मग देवीच्या दीपमाळेवर पेटलेला

तो लाल पिवळा अग्नीशलाकांचा  

धगधगता कुंड

जाणवायचा त्यात आदिमायेचा

आश्वासक प्रेमळ

एक धीर देणारा स्पर्श ..

कितीवेळ मग अंगणात

निजेने डोळे मिटेपर्यंत

पाहायचो मी तो

चंद्र अन मेघांचा खेळ

थंडगार गोधडीवर निजून

मन विरघळायचे त्या किरणात

एक सुखाचा आनंदाचा कण होवून

अन मिटायचे डोळे

पण तृप्तीने की अतृप्तीने

कुणास ठावूक

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/