सखी !

जाणार जरी तू

नक्की असते

येणार कधी ते  

माहित नसते

भले थोरले

कुलूप कडीला

सदा न कदा

मला खिजवते

त्या दारावर

जीव माझा

एक बिचारे

लटकणे होते

अन खटखटता

कडी कुठली

मन बावरे

उगा धावते

चार शब्द

स्मित क्षणांचे

बाकी काही

कशात नसते

माझे वेडे

स्वप्न धुळीचे

सखी आभाळाला  

जावून भिडते

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

नाति चरामि

आता घर हे धर्मशाळा

निजणे खाणे दोन वेळा

परक्या भिंती परकी नाती  

बोलचालही कामापुरती

जगल्याविना जगे तरीही

कुणा न माहित इथे काही

ती न माझी, उरलो तिचा मी

बोल हरवले नाति चरामि

काय असेही असते जगणे

देहा मधूनी उगा वाहणे

हाक मारतो कुणास कुणी

जरा कळू दे मज जिंदगानी

 

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

दारी धुत्कारला

हळू हळू मनातुन 
व्यक्ति पुसल्या जातात
वेड्या खुळया आठवणी  
टाकुन दिल्या जातात

आधारावर जयांच्या 
जन्म येथे तरतात 
जीवलग तेच जीवा 
निराधार करतात

सोन्यासारखे दिवस 
उगाच व्यर्थ जातात
दु:खामध्ये जगण्यास 
स्वप्न जणू फुलतात

गांजलेला भिकारीही  
हाका मारून थकतो
नवीन आशा घेवुनी   
दुस-या दारात जातो

भिका-यास पण कधी
हक्क निवडीचा नसे 
घरी दारी धुत्कारला 
सखी त्याचे भाग्य तसे

विक्रांत प्रभाकर 

सहज सकाळी सखी

सहज सकाळी सखी

पुनरपि येताच तू

बहरूनी वृक्षावरी

पुन्हा आले नवे ऋतु

दाटुनी गर्द  मेघांनी

आकाश लागले झरू

दु:ख मिटुनी पाखरे

मनी लागले उतरू

तुझे हास्य कणोकणी

देही लागे वीज नाचू

आनंदाने एक गीत

शब्द लागतात रचू  

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/