मंगळवार, १३ ऑगस्ट, २०१३

ओथंबलेले आकाश



ओथंबलेले आकाश
वृक्ष वनराईवर
धुके गर्द निळेशार
झुले पानापानावर

कुंद प्रकाश रेंगाळे
लाल ओल्या कौलावर
माती नवीन गर्भार
बीज देतसे हुंकार

कुठे भुईत फुटले
झरे खळखळ वेडे
कडे कपारीत डोले
खुळ्या सृष्टीचे कोडे

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

माणूस म्हणून

माणूस म्हणून ****** माझ्या जीवीचे जिव्हार  गेले किती जरी दूर  जीव तुटे तयासाठी  याद येता हूर हूर रक्त माझेच तयात गुणसूत्रांची रा...