सुटले सारे मन विटून
जुने भोगणे गेले विझून
यांत्रिक स्पर्शे देही रसायन
तरीही धावते कळल्या वाचून
तुटल्या फुटल्या जीवा हवेपण
ठेवे जखडून मागितल्याविन
जातोय हरवून श्वास संपून
अतृप्त तरीही अजून जीवन
विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/
जेव्हापासून कळले मजला कि जीवनाचे नाव मरणे आहे . डोक्यास बांधून कफ़न मी ,त्या मारेकऱ्यास शोधतो आहे. (अनुवादित)
तू गेल्यावर ********* असणे तुझे जीवनाला अवघे व्यापून होते प्रेमानुबंध क्षणाक्षणाला सदैव बांधून होते प्रेमवृक्ष तू आयुष्यात माझ...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा