अभाव

अभाव

****

तिमिराची डोळे तेजाने फुटले 

म्हणता जाहले व्यर्थ शब्द ॥१

तेजाचा अभाव तिमिराचे गाव 

कळू येते राव मित्र येता ॥२

तैसे मज देवे दावीला संसार 

रोहिणीचे जळ भासमान ॥३

आता मी उगाच नांदतो सुखात 

अंतरी पहात घनशून्य ॥४

इथल्या जगाची कळे धावाधाव 

विक्रांता अभाव काठोकाठ ॥५

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ .

दोन जग

दोन जग

*******

कॉलेजमध्ये गेल्यावर 

मी पाहू लागलो होतो 

इंग्रजी सिनेमे मोठ्या कुतूहलाने 

न्याहाळू लागलो होतो

त्यातील पाश्चिमात्य संस्कृती 

त्यांचे मुक्त वागणे मुक्त जगणे

 मनस्वी प्रेम करणे उधळून देणे स्वतःला

सहज ओलांडत देहाची बंधने 

तसेच त्यांचा तो बेदरकारपणा 

कसलीही तमा न बाळगणे 

साऱ्या जगण्याला व्यापून राहिलेली 

एक नशा सुखाची अधिक सुखाची 

एक उर्मी भोगाची अधिक भोगाची 

ती त्यांची सुंदर शहरे ते सुंदर चेहरे 

वाटायचे स्वर्ग हाच असावा 

पण मग हळूहळू कळू लागले 

तिथल्या कथा आणि व्यथा 

भोगाच्या मागे दडलेली निराशा 

अभिलाषे मागील भिती 

रिक्तता भग्नता व्यर्थता 

जी दुःखे येथे आहेत ती तिथेही आहेत 

ती दुःख दारिद्र्यात लपेटलेली 

भुकेत अडकलेली स्वार्थात पेरलेली 

भ्रष्टाचारात गुंतलेली दुनिया

इथल्यासारखेच तिथेही आहेत 

कोपऱ्या कोपऱ्यात बसलेले 

रक्त शोषण करणारे धुर्त व्यापारी 

संधी साधू राजकारणी आणि 

रगेल घट्ट चामडीची नोकरशाही

अन काम चुकार मनोवृत्ती ही

तिथेही आहेत देवाच्या नावावर 

चालणारे व्यापार 

मजा करणारे डोनेशनच्या नावावर 

इथे फक्त दिसतो तो फक्त

अशिक्षितपणा अस्वच्छपणा 

नियम माहित असूनही भिंतीवर 

थुंकणारी बेपर्वावृत्ती 

पण माणूस तोच आहे मन तेच आहे 

देशांच्या सीमा पार करत 

सात समुद्र ओलांडून पसरलेला 

हा एक प्रचंड तुरुंग मनाचा 

तो तसाच आहे 

बदललेत ते फक्त रंग 

गजाचे भिंतीचे आणि कुलपाचे

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ .

प्रवास

प्रवास

******

सारा प्रवास जीवाचा चाले त्याच चाकोरीत 

जन्मोजन्मी तीच रीत प्रत्येकाची तीच गत॥ १

सखेसंबंधी नातीगोती साऱ्यांनाच असतात

पण सारेच चेहरे रंगा खाली लपतात ॥२

सगळ्यांची सुख दुःख ती तशीच असतात 

वेगळाली नाव त्यांना भोग तेच असतात 

प्रेम द्वेष वैर मैत्री आल्याविना न राहते

कुणा कमी काहीतरी कुणा अधिक मिळते ॥४

चालता चालता वाटा अरुंद होत जातात 

हळू हळू जीवलग संवादही तुटतात

कधी धरलेले हात हातातील सुटतात 

येतात जातात ऋतू पहावेच लागतात ॥६

उगाच कधी कुणाशी सलगीची उर्मी होते 

प्रतिसादा वाचून ती पुन्हा तशीच निमते 

खरोखर की सारे हे खुळे भास आहेत ते 

प्रयत्न कर करूनी मुळी कळत नसते ॥८

जेव्हा आपला मुक्काम जवळ येवू लागतो

जमवल्या सामानाचा या शीण होवू लागतो

एका झटक्यात सारी ओझी टाकून द्यावीत 

 गाणी गात शून्यातली स्वप्न मिठीत घ्यावीत ॥१०

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

 कवितेसाठी कविता .

☘☘☘☘ 🕉️ .

उरणे

उरणे 

*****

या मातीच्या मंदिरात देव उतरत नाही 

वासनांचा गंध दर्प मिटता मिटत नाही ॥१

मंदिर हा शब्द फुका मनाला शोभत नाही 

खूप कमी वेळ आणि काम उरकत नाही ॥२

ध्वस्त आता करावी ही इमारत रास्त नाही 

हरवावे अवकाशी अन्य दुजी गत नाही ॥३

म्हणू देत कुणी भक्त उरला विक्रांत नाही 

उरणे नकोच आता उरण्यात दत्त नाही ॥४

घे पांघरून जाळ हा पाचोळ्यात अर्थ नाही

उब उकरडी असे आग पण त्यात नाही ॥५

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ .

आदीशक्ती

आदिशक्ती

********

चित्ताची जाणीव चैतन्य राणीव 

जीवाचा या जीव आदिशक्ती ॥

खेळे महाभूती माय कुंडलीनी 

रूप रस गुणी साकारूनी ॥

प्राणाची वाहणी करे माऊली ती 

निरपेक्ष रीती भूतमात्री ॥

मन पवनाचाच्या राहूनिया संधी 

पांघरूनी गुंथी अज्ञानाची ॥

माय मी आंधळा आलो तुझ्या दारा 

डोळीयाचा सारा दूर करी ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ .

काळकुट

 

काळकुट

*********

थांबलेले काळकुट ते पुन्हा वाहू लागले 

नसानसात पुन्हा का रे द्वेष जळू लागले ॥

कुणी किती थांबायचे हे भान गळू लागले 

मिठीतील मित्र उरी खंजीर मारू लागले ॥

झाकली जखम होती आत रक्त कुजलेले 

मनोमनी कोंडलेले ते साप पळू लागले ॥

गाव बदलून कोणी घर छान सजवले 

हक्कदार मानलेले ते भिंती पाडू लागले ॥

काहीतरी हवे होते ठिणगी निमित्त झाले 

भरलेली दारू आत विस्फोट घडू लागले ॥

मरणाचे भय देही वेदनांचे ओझे उरी 

जगतांना तेच जुने का स्वप्न सलू लागले ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ .

आकाश

आकाश

*********

कधी पाहतो आकाश मी

माझ्यात सांडलेले 

हरवून  साऱ्या दिशा

अनंत जाहलेले 

तुटतात बंध खुळे 

देहात भरलेले 

एक विमुक्त गाणे 

उरते नभातले 

तू कोण कुठून आला 

हे प्रश्न मुळातले 

नुरतात अंश त्यांचे 

जणू बाष्प ऊन्हातले

ते नसतेच मागणे रे  

तेव्हा मागीतले 

ते असते रिक्त क्षणाने

सर्वस्व ओतलेले

ते येते असे उगाच 

वाटते मनास आले 

कळते इथेच होते 

पेशीत साठलेले .

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  .

☘☘☘☘ 🕉️ .