शुक्रवार, २४ फेब्रुवारी, २०२३

डॉ. प्रशांत मोरे

डॉ.प्रशांत मोरे
+++++++++

काही मित्र सदैव सोबत राहतात 
वृक्षाची फांदी वृक्षाला 
सोबत  करत राहावी तसे 
काही मित्र पालवीसारखे 
एखादे संवत्सर बिलगुन असतात 
तर काही मित्र आम्र वृक्षाच्या 
मोहरा सारखे असतात 
जीवनात येतात अन्
अगदी इवलासा काळ सोबत  राहतात
पण जीवन मोहरून टाकतात 
आपल्या अस्तित्वाने 
आपल्यावर सुगंधाचा सौख्याचा 
आनंदाचा वर्षाव करतात 

डॉक्टर प्रशांत मोरे 
हा असाच एक जीवनात भेटलेला 
मैत्रीने फुललेला मोहर आहे 
अगदी काही काळच जीवनात आलेला 
पण आपुलकीने स्नेहाने सरळपणाने 
आपलासा झालेला 

मोहराला हवा असतो दरवळ 
हवे असते उमलणे 
धुंदपणाने जगणे 
जीवन उधळत जाणे 
आपलं अस्तित्व सिद्ध करणे 
आपल्यासाठीच 
बाकी त्याला फांदीच्या चाकोरीचे 
पानांच्या फडफडीचे 
फारसे कौतुक नसते 
असेच काहीसे त्याचे व्यक्तिमत्व 
मला भासले अन् भावले.

तर असा हा जीवनात 
इवल्याशा काळात बहरून आलेला 
आणि निवृत्तीच्या निमित्ताने 
लगेचच  निरोप देणारा 
मित्र मला भेटला आहे
त्याला  खूप खूप शुभेच्छा 
परिपक्व सुमधुर 
निवृत्त जीवन जगण्यासाठी .
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे https://kavitesathikavita.blogspot.com ☘☘☘☘☘☘ ..

गुरुवार, २३ फेब्रुवारी, २०२३

उर्जा

ऊर्जा
******

शक्तिशाली 
मोटार सायकलच्या 
सीटवर बसलेले 
तुझे स्वप्न !

अंगावर आदळणाऱ्या 
वाऱ्याला हसून झेलत 
विस्कटलेले केस 
वाऱ्यावर उडवत 
तू असतेस कैफ उपभोगत 
तुला गतीचे भय नसते 
तुला घसरायची फिकीर नसते 
तू असतेस एकरूप झालेली 
त्या क्षणाशी 

तो एक क्षण खूप लांबवर 
कित्येक किलोमीटर ताणलेला 
झंझावतागत विखुरलेला 
तू असतेस फक्त ऊर्जा 
मूर्तीमंत
अन् मी असतो
ती अनुभवत तिच्यात हरवत 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे https://kavitesathikavita.blogspot.com ☘☘☘☘☘☘ ..

बुधवार, २२ फेब्रुवारी, २०२३

उद्दाम


उद्दाम
******

सुटलेला रस्ता चुकलेली चाल 
तुटलेले झाड मोडलेली वेल 

विझलेला जाळ जमलेली राळ 
मोडलेली पेटी तुटलेला टाळ 

संपले कीर्तन उरले नर्तन 
उतरली नशा तरीही झिंगणं

आडोशाचे पाप प्रेमाचे लिंपण
जळती देहात आवेश बेभान

लाटावर लाटा उठती अनंत 
थंडगार खोल तळ शांत शांत

शिव्यांनी भरले जीवन हे कोडं
तरीही जिवास जगण्याचे वेड 

विक्रांत मातीने बहरले झाड 
आटला पाऊस उद्दाम हे खोड

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे https://kavitesathikavita.blogspot.com ☘☘☘☘☘☘ ..

मंगळवार, २१ फेब्रुवारी, २०२३

तुझा फोटो

तुझा फोटो
*********
कुठल्यातरी कुणाच्यातरी 
फोटोत दिसलीस तू मला 
अन का न कळे अचानक 
खोलवर काही रुतले मला 

अनवाणी पावलाने 
गवतावरून चालताना 
रुतावा टोकदार खडा 
जसा पावलांना 
वा सहज हातात घेतल्या 
नक्षीदार कपाचा 
लागावा चटका बोटांना 
जखम क्षणिकच 
मारक नसूनही
भिडली काळजाला 

आणि नजर हटेचना 
कळ मिटेचना 
किती वेळ कोणास ठाऊक 
थांबलेला श्वास जड होऊन 
उतरला खाली
ती रिक्तता अपूर्णता 
अणूरेणूतून ठिपकत राहिली 

बरं झालं तू समोर नव्हतीस प्रत्यक्ष
अन्यथा मीही  झालो असतो जड
थिजून पाषाणागत  
तुझ्या नजरेच्या स्पर्शाने
🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे https://kavitesathikavita.blogspot.com ☘☘☘☘☘☘ ..

सोमवार, २० फेब्रुवारी, २०२३

दत्त गाणे

दत्त गाणे
********

मी दत्त गाणे गातो 
मी अवधूत गाणे गातो 
मी दिगंबराचे गातो 
मी श्रीपादाचे गाणे गातो
मी अत्रिसुतास नमितो  
मी अनुसूयानंदास स्मरतो 

पण मी हे का करतो ?
मी ही कसली  
गुंतवणूक करतो ?
मी नेमके काय मिळवू पाहतो ?
श्रद्धेने साकारलेल्या 
आणि मनाला भावलेल्या 
या मनोरम विग्रहाला 
मी माझ्या जीवनाचा भाग 
का करू इच्छितो ?

मी जाणतो 
माझ्या भोवती दाटलेला 
हा अंधकार 
विकार आणि विकाराचा
हा कोलाहाल 
दारिद्र्य दुःख दैन्य 
विषमता शोषकता 
अत्याचार अनाचार आणि युद्ध 

 या सगळ्यातून उमटणारी
 त्या पलीकडे जाऊ पाहणारी 
ती वितळलेल्या सुवर्णा सारखी 
लखलखित उर्मी 

ती  उर्मी वाहत राहावी 
ती उर्मी जळत असावी 

जी जाणू पाहते त्या 
अगम्य अनाकलनिय 
अगोचर अव्यक्ताला 
त्या सर्वव्यापी  तत्वाला 
ज्याला ती दत्त म्हणते

तो व्यक्त आहे तोच अव्यक्त आहे 
तो रंगरूपाचे अंगडे घालतो
स्वतःला सजवतो  
किंवा मीच त्याला नटवतो
अन माझ्या मनात मिरवतो
अन त्याचे गाणे गातो 

मी त्याला शोधतो 
अन मी मलाही शोधतो  
म्हणून मी दत्त गाणे गातो 
मी अवधूत गाणे गातो 
खरतर  
मी माझेच गाणे गातो 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे https://kavitesathikavita.blogspot.com ☘☘☘☘☘☘ ..

रविवार, १९ फेब्रुवारी, २०२३

आलीस

आलीस
******
आलीस सखी तू 
किती युगांनी 
तशीच सजूनी
नवतरुणी ॥
तशाच फिकट 
मऊ ओठातून 
शब्द उधळून 
बोललीस तू ॥
नव्हतोच जरी 
मी त्या विषयात 
परी शब्दात 
चिंब भिजलो ॥
किती विषय 
ते कुठले कुठले 
कुणी ऐकले 
कुणास ठाऊक ॥
नव्हतेच माझे 
काही मागणे 
तुजला देणे 
आणि काही ॥
तरीही भरले 
सारे रितेपण
चिंब माळरान 
चांदण्याने ॥

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे https://kavitesathikavita.blogspot.com ☘☘☘☘☘☘ ..

घटीका

घटीका
******

प्रेताशी शृंगार हवा का 
वदली त्यास ती त्वेषाने
अन मग उलटून कुस
निजली दूरवर क्रोधाने 

मग तो आत थिजलेला
वृक्ष जणू की क्षणात तुटला 
होऊन अवनत धुत्कारलेला
 स्वतःच्याच नजरेत उतरला 

अरे प्रेम का देहात नसते ?
स्पर्श पालवी का न बोलते ?
अखेरच्या त्या पुलाचे परी 
तुकडे तुकडे झाले होते 

कडवट क्षण घड्याळ बोले 
पंखा गरगर वादळ हाले 
अरे तुझे ते सरले जळले 
आसक्तीचे अंकुर बहरले

ही दुःखाची का सुखाची 
घटीका नव्या जगण्याची 
का जुन्यात मरून जायची 
त्याला होती ठरवायची 

🌾🌾🌾
© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे https://kavitesathikavita.blogspot.com ☘☘☘☘☘☘

दिगंबर आजबे

स्व . दिगंबर आजबे *********** दिगंबर उर्फ डिगा आजबे जामखेड मधील सातवी आठवीच्या वर्गात माझ्याबरोबर शिकत होता . दत्ता आणि डिगा सख्...