वेध आषाढीचा

वेध आषाढीचा 

**********

वेध आषाढीचा 

माझिया मनीचा 

विठ्ठल भेटीचा 

नित्य जरी ॥

आमुच्या नशिबी 

कुठली पंढरी 

होणे वारकरी 

भाग्यवान ॥

आम्ही तो चाकर 

माणसे नोकर

गुंतलो संसार 

व्यवहारी ॥

का न कळे पण 

येताच आषाढी 

मनाची या गुढी 

उंच जाय ॥

माझ्या ज्ञानोबाचा 

देव तुकोबाचा 

असंख्य भक्ताचा 

लडिवाळ ॥

तयांचे ते प्रेम 

पाहिले मी देवात 

भाव सावळ्यात

कोंदाटला ॥

भक्ती आकाशात 

ऊर्जा घनदाट 

कृष्ण विठ्ठलात 

आषाढीला 

विक्रांत घरात 

पंढरी मनात

आनंद भोगत 

वारीतला.॥

डॉक्टर विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com

माझे महाराज

माझे महाराज

**********

माझे महाराज 

प्रेमाचा पुतळा 

आनंदाची कळा 

मुर्तीमंत ॥

चित्त तया पदी 

लागता रांगता 

सुखाचीच वार्ता 

सर्वांगात॥

नाव त्यांचे  घेता 

जीव सुखावतो 

अंतरी कळतो 

स्पर्श त्यांचा ॥

तया पाहण्याची 

डोळ्यात या आस

उपाय तयास

अजून ना ॥

हे ही सुख आहे 

तया आठवावे 

आणि आळवावे 

क्षणोक्षणी ॥

विक्रांत स्मृतींचा 

जाहला खळाळ 

तयाच्या प्रेमळ

नामी वाहे ॥

*****

HTTPS://kavitesathikavita.blogspot.com

दत्त ध्यास

दत्त ध्यास

*******

तुझिया कीर्तीचे 

देहाला तोरण 

बांधुनिया मन 

मिरवीते ।।

दत्ताचा विक्रांत 

कानाला या गोड 

किती रे भासत 

असे सारे ।।

तुझिया मर्जीला

जाणल्या वाचून

जगा बजावून 

सांगतसे ।।

म्हणता म्हणता 

तुझा मी होईन 

ध्यासच घेईन 

रूप तुझे ।।

ध्यासाचिये ओढी

दुकान हे थाटे 

दत्त नाम वाटे 

जगताशी ।।

देता-देता वाढो

तुझे प्रेम जोडो

जेणे मज भेटो

तूची दत्ता  ।।

****

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

https://kavitesathikavita.blogspot.com

सखी बाई.

(चित्र आंतरजालावरून साभार )

सखीबाई.

********

म्हटलो मी तुला किती 

क्रांती कर जीवनात 

हसुनी तू बागेमध्ये 

फूललीस फूल होत ॥

 

व्यर्थ आहे जगणे हे

नसतेच प्रेम इथे 

पाहत तू खोलखोल 

हसलीस डोळ्यामध्ये ॥

 

का ग डोळ्यात अजून

तव दुःख भरलेले 

तू म्हटली सहज हे 

स्वप्न आहे थांबलेले ॥

 

देई सोडून  ही नाती 

झाली उगाच बेगडी 

चेहऱ्यावरी तुझ्या तो

उमलली गुलछडी ॥

 

हे तो तुकडे सुखाचे 

असतात इवलाले 

बघ ओंजळीत माझ्या 

मी रे प्राजक्त भरले ॥

 

देहाविन धनाविन 

कोण प्रेम ते करते 

भोगण्याच्या रिंगणात 

कोण उगाच चालते ॥

 

मनाच्याही पलीकडे 

एक मन असते रे

थांबले रे तिथे उगा 

पाही कोण  भेटते रे ॥

 

काय म्हणू सखी बाई 

तू तो मुलखा वेगळी 

सुख डोह अंतरात 

वनवा का जरी जाळी ॥

डॉक्टर विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

https://kavitesathikavita.blogspot.com

चालवी जगता

चालवी जगता

**********

हे गणनायका 

सिद्धिविनायका 

प्रभू विघ्नांतका 

पाव वेगी ॥

हे गजवदना 

सिंदूर लेपना

अरिष्ट  भंजना 

धाव वेगी ॥

रे तुझ्यावाचून 

येईल धावून 

संकट नेईन 

कोण दुजा॥

तुजला स्मरता 

संकटे पळती 

अशी तव ख्याती 

आहे जगी ॥

तुजला भजता 

कामना फळती 

सुखी अवतरती 

म्हणताती ॥

म्हणून मागतो 

तुझिया चरणी 

विर्विष अवनी 

करी सारी ॥

सुखी दीनजन 

करी हे सज्जन 

अवघे संपन्न 

विश्व होय ॥

देई रिद्धी सिद्धी 

तव तू जगता 

असे माता पिता 

सकळांचा ॥

करितो विक्रांत

तुजला प्रार्थना 

चालवी जीवना 

पथावरी ॥

****

डॉक्टर   विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com

प्रभात फेरी (morning walk)

प्रभात फेरी (morning walk)

कोरोनाच्या पार्श्वभूमीवर लॉक डाऊन सैल झाल्यावरती मॉर्निंग वॉकसाठी निघणारी प्रचंड गर्दी पाहून  सुचलेली ही कविता कदाचित ही कविता त्यांच्या मानसिकतेचे प्रतिनिधित्व करते .(जी मुर्खपणा आहे)

प्रभात फेरी मारू या 

चला निरोगी राहू या 

तोंडास मास्क लावुया 

शुद्ध हवा नि घेऊया ॥

लॉकडाऊन संपला 

चला चला चालायला

बुट ट्रॅक सूट घाला 

त्वरा करा फिरायला ॥

तुज मिळे का मजला 

जागा उभा रहायला 

भीती आता ती कुणाला 

पोलिस नाही रस्त्याला ॥

काय म्हणता कोरोना ?

झालाय आता तो जुना 

बसलो घरी महिना 

अंग वस्त्रात जाईना ॥

मरणारे ते मेले  सारे 

आम्ही सारे जगणारे 

मास्क नावा पुरता रे 

चला चला रे पळा रे ॥

होणारे ते होवू द्या रे 

जन्म आहे जगण्याला 

क्षण आज वाया गेला 

पुन्हा मिळेना कुणाला ॥

जर का घरी बसता 

आले असते वाचता

भरल्या नसत्या खाटा 

दाटल्या स्मशान वाटा ॥

आज नाही तो उद्याला 

येणार आहेच साला 

तर चला जगायला 

उद्याचे पाहू उद्याला ॥

डॉक्टर विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

https://kavitesathikavita.blogspot.com

कळत नाही

कळत नाही

*************,

मला कधीच माणसे

ओळखता येत नाही 

लालबुंद छान फळे 

विषारी कळत नाही ॥

एक गुण दिसताच 

गुणसागर वाटतो 

संधिसाधू जरी तो ती

आपले त्यास मानतो ॥

काय करू भोळेपणी

जगात फसला जातो 

फाटता बुरखे त्यांचे 

मीच मनी खंतावतो ॥ 

भ्रष्टाचारी गोडबोले 

कधीच कळत नाही 

कामसुपणा त्यांचा तो

भुरळ घालत राही ॥

काम चोर नमस्कारी

नम्र छान वाटतात 

हो म्हणून तोंडावर 

जणू गायब होतात ॥

नको असे बहुतेका 

काम इथले करणे 

पगाराचे चक्र हवे 

सदैव चालू राहणे ॥

माझे काम तुझे काम 

माणुसकीही लाजते 

तोंडाच्या पट्ट्या पुढती 

लाचार प्रजा नमते ॥

खरेच वाटत नाही 

अश्या व्यक्ति असतात 

करूणेच्या नदीला या 

कसे नक्र ग्रासतात ॥

खरेच कळत नाही 

माणसे वळत नाही 

माणूसकीची प्रतिक्षा 

पण माझी जात नाही॥

दलदलीत कमळे 

चार पवित्र असती 

तयामुळे तलावाची 

संगत नच सुटती॥ 

म्हणतो विक्रांत तुला 

रे इथेच थांबायचे 

चावतील किडे मुंग्या 

परि  तळे राखायचे ॥

******:

"©" डॉक्टर विक्रांत प्रभाकर तिकोने.

https://kavitesathikavita.blogspot.com