कधी येईल

कधी येईल हृदयी

दत्त माझा गिरनारी

कधी नेईल मजला

सवे प्रभू गिरनारी

कधी हरेल भवाचे

घर बांधले तमाचे

काही नसल्या भ्रमाचे

होता दर्शन रवीचे

कधी सरेल हा टाहो

असा माझ्या उरातला

कधी पेटेल रे दिवा

मन मंदिरा मधला

बापा करी रे करुणा

हाक पडू दे रे काना

दास म्हणवितो तुझा

नच ठरावी वल्गना

बघ सरला प्रकाश

दिस आला मावळती

येई येई जगजेठी

दाटे अंधार भोवती

घाली तुजला हाकारे 

दाटे पाणी डोळीयात

वाट पाहून शिणला

होई उदास विक्रांत

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

देव गजानन

देव गजानन
*********

हालवितो सोंड
फडफडी कान
आनंद निधान
गजानन

हासतो मधुर
सोंडेच्या मागून
मिश्किल डोळ्यान
पाहतसे

ध्यान लंबोदर
सुबक ठेंगणे
पायात पैंजणे
वाजतात

मस्तकी देखणा
मुकुट विशाल
मिरवितो भाल-
चंद्र छान

मूषक वाहन
ठेविले धरून
विश्वा या देऊन
अभय ते

दंत टंक करी
ज्ञानाचा वर्षाव
अज्ञान अभाव
सज्जनांस


पाश अंकुशाचा
धाक कळीकाळा 
भक्तांचिया गळा
कृपा हार

अैसा पाहियला
देव गजमुख
झाले प्रेमसुख
विक्रांत या

c.डॉ.विक्रांत प्राभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

त्या रक्ताचे मुल्य मागते

त्या रक्ताचे मुल्य मागते

*********************

त्या रक्ताचे मुल्य मागते

आता इथली माती रे

मना मनात आग पेटली

विद्ध प्रत्येक छाती रे

तडफडणारे क्षुब्ध मानस  

चरफडणारे श्वास असे रे

करण्या तर्पन त्या रक्ताने

हाताला या आस असे रे

शिशुपाला अपराध तुझे

शंभर आता भरले रे

ये क्षण उडविण्या शिर

चक्र आता आतुरले रे

क्षुद्र घातकी सर्पदंश हे

किती एक ते साहिले रे

चिरडण्यास डोके त्याचे

पाय आता उगारले रे

दया न आता व्याळाला 

मैत्री शब्द ही मेला रे

सूड हवा फक्त सूड तो

रक्ताभिषिंचित माला रे

वाट पहाते टकमक टोक

फितुराला भिरकावण्या रे

देशद्रोही जे आग लावती

इथल्या नंदनवनाला रे

शांतीचा हा देश ठरवला

तो शुभ्र कपडा फेकला रे

शांती नांदते त्याच घराला

जो बळी मुठी आवळला रे

©डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

आवाहन

आवाहन

******

उठा उठा हो

रुद्र भैरवा

उठा उठा हो

शिवशंकरा   

यावे तुम्ही  

तांडव करीता   

आणि उघडा

तृतीय नेत्रा

पाप साचले

नष्ट करा

नतदृष्ट ते

सारे मारा

ध्वस्त करा

पाप नगरा

घेवून तीक्ष्ण

त्रिशूल करा

येई चामुंडा

तू महाकाली

दुष्ट दानव

अवघे संहारी

शीर एकेक

घेई कापूनि

नदी वाहू दे

तिथे रुधिरीं

नाच थयथय

अशी अन

पाप्यांचा त्या

कर्दम करी

समुळ त्यास

नष्ट करी

पुन्हा न यावे

ते देहांतरी

सूड सात्विक

मनात पेटवी

रुजव अघोरी

तंत्र ते काही

खल निर्दालना

विना कधीही

सुखी होणार

नाही ही मही 

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

माझे सचोटीचे गाणे

माझे सचोटीचे गाणे

*****************

गाडी चालते चालते 

तेल सरते सरते 

धूर भरल्या पथात 

रोज येणे जाणे होते 

पथ खड्ड्यांनी भरला 

देह खिळखिळा झाला

गाडी किती रे खटारा 

बोले बाजूनी जाणारा 

धास्ती दिव्याची रोजची 

कधी पंक्चर व्हायची 

पण मिळता पगार 

भिती उद्याला उद्याची

मोल कष्टाचे मिळता 

मजा जगण्यात आहे 

बरबटलेल्या खिशाला 

पाप वेटाळून राहे

पडो हाताला रे घट्टे 

श्वास धपापो उरात

स्वेदगंगेच्या या काठी

तप घडावे सतत 

दत्त चालवितो जिणे

ऐसे सुख  समाधाने

त्यांच्या पायी रुजू होवो 

माझे सचोटीचे गाणे

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

।। शिवराय ।।

।। शिवराय ।।

शिवराय हे दैवत आमुचे   

नाहीत आणिक कुणाचे   

न हाती झेंडा घेणार्‍याचे  

न पुतळा उभारणार्‍याचे

शिवराय ना मतपेटीचे

याच्या त्याच्या वा जातीचे   

टिळा लावून हिंडणार्‍या  

त्या ऐर्‍या गैर्‍या गुंडाचे  

शिवराय इथल्या मातीचे

रुजलेल्या कणाकणाचे

मनामनात भिजल्या

निस्सीम भावभक्तीचे

शिवराय दैवत या देशाचे

महान प्रतीक स्वातंत्राचे  

पाय रोवून फडफडत्या

भगव्या जरी पटक्याचे

शिवराय मर्द तान्हाजीचे

शिवराय बाजी देशपांडेचे  

शिवराय मदारी मेहतरचे

शिवराय कान्होजी आंग्रेचे  

शिवराय नाव सागराचे

पवित्र भीमा नि कृष्णेचे

उभ्या ठाम सह्याद्रीचे

हिंदूराष्ट्र महापुरुषाचे

शिवराय आडनाव प्रत्येकाचे

शब्द मराठी बोलणार्‍याचे

बाहू बाहुत स्फुरणार्‍या

जिगरी मरहट्ट रक्ताचे

शिवराय सन्मान या मातीचा

शिवराय शिरपेच या देशाचा

शिवराय प्राणात गरजणारा

जयघोष मराठी आस्मितेचा

मी मानी शिवरायाचा

अभिमानी महाराष्ट्राचा

ओवाळतो सदैव तया

करुनी दीप प्राणाचा  

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in

सैनिक

सैनिक

****

पटावरील

प्याद्यागत

एकेक सैनिक

जातो मरत

नाव गाव ते

हरवून जाते

पाचोळ्याचे

नसणे होते

तख्त हरते

तख्त जिंकते

वर्षानुवर्ष

रक्त सांडते

मान्य आहे

जीवन त्यांचे

मरण्यासाठी

फक्त असते

यांची सीमा

त्याचा धर्म

पाप कुणाचे

पाक कर्म

तया परंतु

कळल्यावाचून

केवळ असते

जाणे धावून

काम त्यांचे

अभिमानाचे

मरणही असते

सौभाग्याचे

तसे इथे तर

रोज घडती

लोक मरती

अपघाती

लढता लढता

मृत्यू वरतो

तो मृत्यूंजय

परी ठरतो

प्रणाम माझा

त्या इर्षेला  

त्या जिद्दीला

समर्पणाला

जगतो आम्ही

छायेत त्यांच्या

पाहातो रुद्र

कायेत त्यांच्या

© डॉ..विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blogspot.in