भेटीचा सोहळा

भेटीचा सोहळा

भेटीचा सोहळा

जाहला आगळा

चंद्र वितळला

डोळीयात ॥

बाहुत भिजला

शरद कोवळा

दवात न्हाईला

सोन सुर्य ॥

जिवाचा जिव्हाळा

पाहिले तुजला

मेघ हा इवला

कोसळला ॥

जणू जीवनाचे

दान ओघळले

पापण्यात आले

दाटूनिया ॥

याच मी क्षणाचा

राहावा सदाचा

तुझिया श्वासाचा

गंध होत ॥

भान जागृतीचे

न यावे जगण्याला

जन्म हरवला

जावा इथे ॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

मन

मन

मनाचे बंधन

मनाचीच मुक्ती

जगण्याची सक्ती

मनामुळे॥

मनाचीच मूर्ती

मनाचाच देव

उभा तो सावेव

गाभाऱ्यात ॥

मनाचीच माती

मनाचा आकार

घडला साकार

चतुर्भुज ॥

मनाचे बिंदूले

मीपणे सजले

जगत हे झाले

अंतर्बाह्य ॥

मनाच्या संकल्पी

शुन्यात प्रवेश

सुटुनिया वेस

गावाची या॥

मनाचा आधार

घेवून विक्रांत

मनाचे स्वगत

ऐकतसे ॥

ऐकता ऐकता

मीपण जाणले

जाणणे उरले

शब्दातित ॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

सुख पात्र

सुख पात्र 

******
सुखाचे हे पात्र 
भरे काठोकाठ 
आनंदाची वाट 
सापडली ॥

होते हरवले 
काही सापडले 
मनी प्रकाशले 
चांदणे या ॥

आता वाहू दे रे 
घर दार सारे 
सरिता मी झाले 
सागराची ॥

राणी मी क्षणाची 
सम्राज्ञी विश्वाची 
गती जगण्याची 
आकळली ॥

प्रकाशाचे दान 
झिरपले देही 
भरूनिया जाई 
जगत्रय ॥

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
http://kavitesathikavita.blogspot.in

तुझे प्रेम

तु़झे प्रेम

*******

तुझ्या प्रेमाने तुडुंब भरलेले

अनंत लहरींनी उचंबळून आलेले

हे अथांग गर्द निळे सरोवर

लाख यत्न करूनही मज नाकारता

येत नाही कधीच

तुझी अविरत आकांक्षा

तुझी सर्वव्यापी मनीषा

जड करते माझे प्रत्येक पाऊल

होतो बंदिस्त  तुझ्या डोळयात

अन् मला पुढे खरच

जाववत नाही कधीच 

तुला अन् मलाही न कळणारा

हा विलक्षण खेळ खेळत राहते मन

घेऊन तुजला कुशीत स्मृतीच्या

पुन्हा पुन्हा कसे राहते ते मज

कळत नाही कधीच

तुझे थोपवणे अन बोलावणे

तुझे थांबवणे वा साद घालणे

हसणे पाहाणे बोलणे

गुढ अस्पष्ट कुजबुजणे

वा कधी मज टाळणे

हे सारे जीवघेणे बहाणे मी

विसरत नाही कधीच 

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

तो

तो .

येताच ती जीवनात

हरवले त्याचे सारे

यम नियम ध्येय 

प्रतिष्ठा वगैरे

तिच्या डोळ्यांच्या 

निळ्या आकाशात

गेला तो हरवत

पाखरू होत

घन गर्द गूढ

कलापांच्या डोहात 

स्वतःला विसरत

बंदिस्त करत

तिच्या हळव्या स्पर्शात

त्यांची राकट काया

गेली विरघळत

दुधातील साखरेत

त्याला नव्हते भय

नव्हती फिकीर कसली

संयम अन् संस्काराची

घडी बांधून ठेवली 

 

स्वीकारत 

दुराचारी अनाचारी

पदव्यांची मिरास  

बहाल केले स्वतःला

कुण्या एका वादळास

तिच्या रूपात 

रंगात केसात

मिसळले रंग 

जणू क्षितिजात 

कवटाळले जिणे 

त्याने बेगुमानपणे

समाजाची चौकट 

हवी तशी वाकवत

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

हव्यास

हव्यास

********

एका बाण रुतलेला

काळजात घुसलेला

आवळून प्राण पिसा

वेदनेत उसवला

ध्यास सुखाचा हा जुना

करी प्राणांचा पाचोळा

जन्म सोसत ठोकरा

करे कणकण गोळा

नसा आखडून साऱ्या

हात मागे हा येईना

शाप हव्यास युगांचा

दुःख जीवाचे सरेना

घेऊ पदरी निखारा

जीवा देण्यास उबारा

वेड्या बेभान ओढीचा

देह मनात भोवरा

गंध चाफ्याच्या श्वासात

उटी चंदनी देहात

भान निसटूनी चाले

खळखळत्या गाण्यात.

देह विक्रांत मनाचा

ठोक ठोकून बांधला

तटबंदीत कापुरी

वडवानळ कोंडला

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

अर्थ

हरवून जावा अर्थ
मज वाटते रे आता
कुहूरात नसण्याच्या
मी हरवावे सर्वथा ।।

ही ओडंबरीची माया
मज लागली छळाया
उसवून बुजगावणे
लागे मातीत मिळाया ।।

मी म्हणतो माझे मला
नाहीच अर्थ इथला
वाटेवरी सांडलेला
दानाच रुजून आला ।।

सरला ऋतू भराचा
मधू काळ तो जळाचा
वाचून ठरले काही
भार खाली सोडायचा  ।।

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
http://kavitesathikavita.blobspot.in