सांभाळ साधना

पिकवितो बळे
बरड जमीन
देहा कष्टवून
यथाशक्ती  ||

उदार वरूण
गुरुचे वचन
मनी आठवून
पुन:पुन्हा ||

तोच तू आहे
निरखून पाहे
स्वानंदाचे लाहे
वरदान ||

कधी अंकुरेल
माझे हे पाहणे
होईल फुटणे
जाणिवेचे ||

फोफावेल पिक
कृपेने सघन
तृप्त सुखावेन
जीव माझा||

तुझा कुळवाडी
दत्ता दयाघना
सांभाळ करुणा
करुनिया  ||


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे


http://kavitesathikavita.blogspot.in/

लागू नकोस नादी

मनातील पौर्णिमा ही राहू दे रे मनाला  

या प्रदीर्घ रात्रीची सवय झालीय मला

रक्तात साचलेल्या साऱ्याच वेदनांना

वाहणे नसे मंजूर कुंठीत ज्वालामुखीला

ते ओघळून ऋतू गेले वादळात मानभावी

हरवून विझू गेल्या त्या विनंत्याही निनावी  

ते नेत्रही जळून गेले प्रकाशी खिळलेले

अंधार गाढ सजला का किरण उगा दावी  

ऐकांत मौन गाढ निष्प्राण निस्पंद फांदी

पडे ओघळून जग हे आता नकोच साथी

वर्षाव शुभ्र रुपेरी तव होईल आता थट्टा

जा तू तुझ्या रे वाटे लागू नकोस नादी

ते राहू दे तराणे मन उसने भोगी मळले

सांगू तुला खरे का आता न मी ती उरले

वेढून घेती मजला गूढ रंग घन निळूले

मिटली कधीच व्यथा दिसणे फक्त राहिले  

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

सावरी..

वारा विरक्त उदास

चंद्र दूरचा मनास

स्वप्न थकलेले म्लान  

साद घालते कुणास  

डोळे मिटलेले आत

रंग सांडले अनंत

निळ्या जांभळ्या कळीस

अंग नाही मोडवत

तळ निर्मळ नितळ

पार प्रकाश पाखरं

गर्द हिरव्या पानात

गंध मधुर मदिर

कुठे निघालास असा

जन्म कळल्यावाचून

मंत्र गुंजती कानात

मनी आठवते गाण  

काळ क्षणात बोलतो

उडे सावरी पिंजर

वारा लहरी शीतल

बीज विखुरे सुदूर

प्राण प्राणास व्यापून

आर्त देहात पेटून

दिव्य उसळे चैतन्य

येते आकाश फाटून  

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/