पावूले उचल ..

साऱ्याच रावणांना का

येई पुळका नीतीचा

समजून अग्नी होई   

का परीक्षक सीतेचा  

ते स्पेशल टक्केवाले

घरदार भरलेले

चेकाळल्या कौरवांच्या

हाटात रोज विकले

तू सदैव चूप होती

भिडस्तच मुलुखाची

घरदार विसरुनी

कर्तव्य सुख साची

बघ रोज जाती राव

कमवून इथे काही

मालात शेलका वाटा

मरो काम बाकी तेही

कळणार तुज नाही  

खाती तया हिशोबाची

धन मल्लिका कालची

यश घोर पावुलाची

मुखी तोफखाना तैसा

तुज पेलणार नाही

तू मानिले जया ढाल  

तो ही टिकणार नाही

हे गाव नसेच तुझे

शेजार ही आटलेले

जा सुखानी कुठे तू

घर कीर्ती साठवले  

मनसुबे थोर जरी

उकिरडे साचलेले

तव गंध वाटिकेचे

कौतुक कुणा कसले

हे वाहतेच गटार

किती साल गेले जरी

दुर्गंधीच साचलेली

रहा लांब आता तरी

जाईल मळभ सारे

पुन्हा उनही पडेल   

ठेव साक्षीला प्रकाश

मग पाउले ती उचल  

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

स्वप्न पेटले

स्वप्न उदास उधार

भर रानात पेटले

कसे किती करू गोळा

प्राण देहास विटले

देव नभात असावा   

जणू अभ्राचा पसारा

पुण्य गंजले साचून

होय डोळ्यात निचरा

दहा दिशांनी गिळली

आस उरातली ओली

साद घालावी कुणाला

चहू बाजूला पोकळी

अश्या भयाण राती

घरी अंकुर फुटला

ओठ लाल ओलसर

जीव ओझ्याने वाकला

डॉ विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/