तीच जुनी उर्मटता

तीच जुनी उर्मटता

हक्काआड दडलेली

इवलीशी खेचाखेच

आकाशाला भिडलेली

काही झाले तरी इथे

मी मी तू तू ठरलेली

सराईत तलवार

मर्मस्थळी घुसलेली

कुणा काय मिळे इथे

कुणी काय घालवले

तळ्यातल्या माश्यातच

पाण्यासाठी युद्ध चाले

जिंकणारा हरणार

उपरा लोणी खाणार

हे तो ठरलेले सारे  

तरी खेळ चालणार

चल गड्या सोड आता

सराई ही सडलेली

नदीकाठी तरुतळी  

दुनिया ती भारलेली

देव माझा दिगंबर

राहवया घर नाही

टीचभर जागा तरी  

अहंला आधार नाही

विक्रांत प्रभाकर तिकोणे  

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

   

लावू कुंकू नको लावू

लाख गर्भ धरुनही

दिवस भरत नाही

वेदनाचे वांझ ओझे

पुण्य उपजत नाही

आक्रंदून साकळले

स्वप्न उगा उगा राही

सृजनाच्या चाहुलीचा

फक्त जडभास होई

सप्तलोक पाकळ्यांचे

उमलण्या अधीर ही

निजलेली वीज परी

सृष्टी जाळतच नाही

रुणझुण पायातील  

अन हास्य खळाळते

पोथीतल्या कथेतील

बाळलेणे व्यर्थ वाटे

हरवल्या भ्रताराचा

संग जीवास घडेना

लावू कुंकू नको लावू

कुणा पुसावे कळेना

दर्पणात उभी कुणी  

केस मोकळे सोडूनी

वाटा गेल्यात मोडुनी

सांज येतसे भरुनी

विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in/