हो प्रेमगीत

 असे असू दे

तसे असू दे

शब्द तुझे

कानी पडू दे

बघ रागाने

बघ प्रेमाने

त्या पाहण्याने

धुंद होऊ दे

तव ओठांचे

तव डोळ्यांचे

कण प्रेमाचे

मज प्राशु दे

ये मिठीत

हो प्रेमगीत

झंकारुनी जे

गात्री भरू दे

 विक्रांत प्रभाकर
 kavitesathikavita.blogspot in 

दिलपाके मेट्रन

दिलपाके सिस्टरांना पहिले की

मला आठवण येते ती

एका रानातील पावुलवाटेची 

वर्षोनुवर्ष पावुसपाणी उनवारा

सोसत उभी असलेली

घट्ट स्पष्ट पक्की

ठामपणे पुढे पुढे जाणारी

झाडाझुडपाची पर्वा न करता

चढ उतारांना दाद न देता

सारे जंगल आपल्यात

सहज सामावून घेणारी

प्रेमळ अन हळवी

कठोर पण रुळलेली

कधी गूढ तटस्थ

पण आपलीशी वाटणारी

बऱ्याचवेळा ही वाट

सरळ डांबरी राजेशाही मार्गांना

आपल्या पासून दूर ठेवते

त्यांच्याशी फटकून वागते

स्वत:चे स्वातंत्र्य अबाधित ठेवत

निश्चित केलेल्या मार्गावरून चालते

ही वाट जाते

निर्जर जागेची भीती न बाळगता

फुलबागेची आशा न धरता

तकलादू खोटीनाटी तोरणं शोभेची

सहज झुगारून देते

हरवलेल्या पांथस्थाला जवळ करते

आईची माया देवून

गावात आणून सोडते

खरतर या रानवाटेला जायला

हा आडमार्ग जाणायला

सारेच घाबरतात

पण या वाटेची मवाळ माती

आणि हिरवी सावली

ज्यांना मिळते ते तिचेच होतात

आपल्या जवळून वाहणारी ही वाट

आता वळण बदलणार आहे

दूरवर आणखी कुठे

वेगळ्या दुनियेत जाणार आहे

तसे तर प्रत्येक वाटेशी

आपले नाते असते

कधी घडीभरचे कधी जन्माचे

पण या वळणाऱ्या वाटेशी

असलेले आपले ऋणानुबंध

आपले नाते

सदैव अक्षय राहावे

ही सदिच्छा बाळगून

पुनः पुन्हा भेटण्यासाठी

आपण तिचा निरोप घेवू यात

 विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

मिटिंग

मिटिंग

प्रत्येक मिटिंग म्हणजे एक
पोटात कळ येणे असते
अन निष्पत्ति काय होणार
कधीच कुणा माहित नसते

तरी पण प्रत्येक वेळी
त्याची तयारी करावीच लागते
पेपर पाणी घेवून काखेत
चक्कर मारावीच लागते

तसे पाहिले तर मिटिंगीत
कुणी फाशी देणार नसते
बोलले जर फार कुणी
मना लावून घ्यायचे नसते

पण  पोटातील कळेपेक्षा
चकरा मारून जातो त्रासुन
रोज रोज धावून कावून
जातो पिकुचे बाप होवून

कधी फतवा निघेल ते
कुणालाही माहित नसते
अठरा वीर सज्ज सदैव
एक पावुल दारात असते

तरीही तीन वाजता रोज
मनामध्ये प्रार्थना उमटते
आणि पांच वाजल्यानंतर
मन उगाच भरून येते

पण शेवटी कळच  ती
तिचे काही खरे नसते
पेपर पाणि सज्ज ठेवून
सुसाटपणे निघणे असते

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in

स्पंद तुझ्या हृदयीचा

 स्पंद तुझ्या हृदयीचा
उतरुन या कणाकणात
अस्तित्वाचा अर्थ कळला
तू माझ्यात मी तुझ्यात

पांघरवा मेघ देह तव
मी आकाश तुझे व्हावे
वेगाळले श्वास कशाला
तुझे मी माझे तू घ्यावे

छळता दु:ख तुजला
वेदना माझ्यात यावी
डोळ्यातीलआसवे तव
माझ्या डोळ्यातून गळावी

देशील तू वेदना वा
येशील पुष्प घेवुनी
एक हे आयुष्य काय
लाख देईन उधळूनी

डॉ .विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 
 kavitesathikavita.blogspot in 

गायकवाड सिस्टर

या जगात घेणारे
खूप असतात
अनेक मार्गांनी
अनेक प्रकारे
कमाई करणारे
खूप असतात
पण देणारे
क्वचित दिसतात
देण्यामध्ये
किती सुख असत
 हे जर
कुणाला पहायचे असेल
तर त्यांनी
गायकवाड सिस्टरांना भेटाव
या रुग्णालयातील
कुणीही व्यक्ती
रिटायर होवो
सिस्टरांनी छोटी मोठी
भेटवस्तु दिली नाही
असे कधी झाले नाही
त्यात त्यांची दानत तर आहेच
पण उपकार स्मरणाची
प्रमाणिकता आहे
आपले रुग्णालय एक
कुटुंब  आहे ही जाणीव आहे
असा प्रत्येकाला बांधून ठेवणारा
हा स्नेहाचा धागा
आज आपल्यातून सूटा होतोय
म्हणजे निवृत्त होतोय
त्या जात आहेत म्हणून
खंत तर होतच आहे
पण त्यांनी दिलेले  
निरपेक्ष प्रेम सदैव
आपल्या स्मरणात राहील
यात संशय नाही

विक्रांत प्रभाकर
kavitesathikavita.blogspot.in

माक्याची आई (आजी.)

 

पिकलेल्या पानासारखी

एक दिवस आजी

हळूच गळून पडली

आवाज नाही

धडपड नाही

देवघरातील दिव्यागत

गुपचूप विझून गेली

गावाहून आणले तेव्हा

थोडासाच जीव होता

कुणामध्ये अडकला

ते तेव्हा कळत नव्हता

लुकलुकणारे तिचे डोळे

कष्टाने उघडत होते

शाळेतील पोरे आम्ही

मरणाची चाहूल नव्हती

आजी सिरीयस आहे किती

मुळीसुद्धा कळत नव्हते

आम्हा सर्वास तिने पाहिले

मुकेपणाने.. खुणेवाचून..

अन डोळे मिटून घेतले

पुन्हा न कधी उघडले

तोच दिवस होती ती  

अन मग निघून गेली

परक्या गावी कुठल्या घरी

तिची संघर्ष यात्रा संपली

परी भवती माणसं होती

तिची प्रिय जिवलग लाडकी..

तेच तिचे सर्वस्व होते

तिने रुजवले सांभाळले

जीवापाड अन जपलेले  

अफाट मेहनत करता करता

एकच स्वप्न तिने पाहीले

नव्या पिढीचे जग सुखाचे

बहु कष्टाने तिने रचले

त्या तिच्या बलिदानाने

धडपडण्याने दूरदृष्टीने

सौख्य नांदते या घरात

सदैव ती या घराची

गृहदेवता निर्विवाद

अन जाणवतो कणाकणात

आम्हा तिचा आशीर्वाद  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/