देई देवराया असे एक बटन

देई देवराया

असे एक बटन

देहाचा हा प्रवास

ज्याने जाईल थांबून       

पटकन खटकन

सारे शांत होवुन

खटपटी वाचून

दरवाजा मिटेन...

जसा कार्यक्रम संपल्यावर

बाबा बंद करीत ट्रान्झीस्टर

निजत असू आम्ही भावंडे  

चादर ओढून डोईवर

अन मग क्षणात  

तो आवाज बंद होवून  

मागे उरत असे 

एक सुन्न शांतपण

जगण्यावर अन

त्या दिवसावर

पडे अलगद

एक पडदा घरंगळून...

ज्याला हवा त्याला दे

जेव्हा हवा तेव्हा दे

आनंदाने मागणाऱ्याला

सर्वात आधी दे

आणि अर्थातच

प्रथमत:

माझे बुकिंग घे  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

खिश्यामध्ये फक्त पाणी

कितीवेळा केला तरी ताळा जुळतच नाही

सुख वजा दु:ख वजा काही कळतच नाही

वेच वेचूनिया गारा खिश्यामध्ये फक्त पाणी

थंडगार हातपाय आशा मिटतच नाही

सोसाट्याचा वारा मनी धपापल्या उरी कुणी

झिंगण्याची धुंदी पण कुणा कळतच नाही

मोजायचे ठरवुनी मोजमाप होत नाही

सरलेले देणे घेणे पक्षा घरटेच नाही

पायाखाली जरी काटे चालायचे आहे पुढे

वेदनांचा डोह मनी सामोरी वाटच नाही  

तहानल्या कंठी क्षोभ उभा जरी मेघाखाली

ओघळले नच पाणी छाया भेटलीच नाही

कोसळेल प्रेत कधी खेदासी कारण नाही   

मेलेलेच होते आधी रडण्या कुणीच नाही

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

प्रकाशाचा तुकडा

जळो आता देह माझा

झडो पापण्यांची पाने

खंड खंड नष्ट व्हावी

वेडगळ सारी स्वप्ने

झिजणाऱ्या हाडावर

असे मातीचीच सत्ता

कसे कुणा कळायचे

तया खाली कोण होता

वायफळ धडधड

उरामध्ये चाललेली

अरे सांग कश्यासाठी

जिंदगी ही पेटलेली

क्रुसावर कुणी गेला

कुणी समाधिस्त झाला

प्रकाशाचा तुकडा तो

कुठे कसा हरवला  

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/