हे माझ्या शिवछत्रपती राजा

हे माझ्या शिवछत्रपती राजा
जेव्हा ते तुमचं नाव घेवून
आमच्या समोर येतात तेव्हा..
त्यांची कार्यशैली
पाहिल्या वाचून
नीट जाणल्या वाचून
आम्ही त्यांना आपला मानतो
कदाचित त्यांना
काही सोयर सुतकही नसत
तुमच्या गौरवशाली नावचं
श्रेयाच पराक्रमाचं
त्यांना हवं असतं एक नाव
आपल्यावर शुचिर्भूतेचा शिक्का मारायला
अन त्याचं ते उदिष्ट पूर्णही होतं
कारण तुमचे नाव ऐकताच
आमचा हात थबकतो
श्वास थांबतो
कणकण नम्र होतो.
आम्ही तुम्हाला विकले गेलेलो आहोत
तुमच्या नावावरच मोठे झालेलो आहोत
आमच्या रक्तातील तुमचे असण
हे आमचे बलस्थान आहे अन
एक मर्मस्पर्शी कमजोरीही
विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

चुकलेली राणी ?

समृद्धीच्या शिखरावर नांदत होती सुंदर राणी

सौख्य होते देण्या समोर जे हवे ते त्या क्षणी

वाडा होता घोडा होता दौलतीचा सडा होता

जीवनाचा पण तिच्या पायामध्ये खोडा होता

म्हटला तर पती होता जीवनाचा साथी होता

पदरी बांधलेला वन्हीच पण तो तिजसाठी होता

रानामधूनी मंजुळ एक तिला साद घातली कुणी  

प्रेमासाठी आतुर राणी प्रेमशोधात गेली धावूनी   

प्रेम भेटले तिला वाटले राणी येतसे डोळा चुकवून

भिजली थिजली अशी रंगली गेली घरदार विसरून

घेण्यासाठीच होते थांबले गेले प्रेम ते नंतर सोडून

सांजवेळी आली आठवण तिची कैद अन बंदी जीवन

जीवावरती आले जाणे जीवासाठी पण आले जाणे

दरवाजाने पण केली चुगली राजा सारे काही जाणे

मग राणीला कुणी न पाहिले तिचे गाणे कुणी न ऐकले

कुठल्या तरी भिंती वरती आतुर उत्सुक रक्त वाळले 

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

प्रेमाच्या इंजिनाला

जुन्या बंद पडलेल्या प्रेमाच्या इंजिनाला
तिच्या गॅरेजात टाकिले मी रीपेरिंगला

म्हटले आता बदलेल ती थकलेले ऑईल
कार्बुरेटर स्वच्छ अन नवा करुनी जाईल

ब्रेकवरचा गंज माझ्या सारा जाईन निघून
जवानीच्या जोमात अन गाडी सुरु होईन

थोडा रंग वरवरचा चेहरा सुंदर होईन
नवा चष्मा डोळ्यावर बल्ब मस्त पेटेन

पॉम्प पॉम्प करीत गाडी अशी धावेन
एक वळण सुखाचे पुन्हा तिला मिळेन

बिलाची फिकीर नव्हती वा वाट पाहण्याची
तशीच काही खात्री होती तिच्या कारागिरीची

एक दिवस तिचे फोनवर बोलावणे आले
आशा मोठी मनात स्वप्न एक जागले

नको तेच पण समोर होते येवून ठाकले
भेटताच गाडी काढा भंगारात तिने म्हटले

करण्यासारखे त्यात आत काही नाही
केले तरी चालण्याची खात्री मुळी नाही

तिचे ते प्रामाणिक सांगणे मजला पटले
दु:ख जरी झाले तरी थांकू तिला म्हटले

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/