मंगळवार, १३ ऑगस्ट, २०१३

एक माणूस






तुटले जरी सारे जग 
एक माणूस तुटू नये
खोल खोल आपल्यात
आपण उरी फुटू नये
गच्च भरता वर्षाऋतू





पाणीकमी पडणारनाही
जळणाऱ्या दिवसातपण
घागर कुणी ओतणार नाही
मध्यरात्री संसाराच्या 





घराचा दिवा विझवू नको
वेडेपणा करून काही
वनात काठी हरवू नको
एक ओंजळ प्रेमाची





तिच्यासाठी फक्त ठेव
शिणून भागून येता
ती केसावरून हात फिरव




विक्रांत प्रभाकर


http://kavitesathikavita.blogspot.in/

  

सोमवार, १२ ऑगस्ट, २०१३

पराजयी जाळ्यात


दुःखाची वलय
हृदयाच्या खड्यात
स्वप्नांची प्रेत
कुजतात  त्यात

प्रारब्धाचे पक्षी
पराजयी जाळ्यात
रक्ताळला पाय
एकेका धाग्यात

उरी तडफडात
फक्त तडफडात
कोंडलेला उंदीर
फसव्या जाळ्यात

देवाचा धावाहि
हाकेच्या अंतरात
भोवताली आपली
परक्या नजरेत

यालाही काय 
जीवन म्हणतात
कश्यास  चाले  
व्यर्थ यातायात



विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

शनिवार, १० ऑगस्ट, २०१३

देही रसायन



सुटले सारे मन विटून
जुने भोगणे गेले विझून 
यांत्रिक स्पर्शे देही रसायन
तरीही धावते कळल्या वाचून
तुटल्या फुटल्या जीवा हवेपण
ठेवे जखडून मागितल्याविन
जातोय हरवून श्वास संपून
अतृप्त तरीही अजून जीवन  


विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

शुक्रवार, ९ ऑगस्ट, २०१३

लग्नाआधीचा घटस्फोट.






लग्नाआधीच आमुचा घटस्फोट झाला
प्रेमाचा माझ्या पार विचका होवून गेला
खर्च तिचा नाही मज कधीच परवडला
खिसा माझा तिजला नाही पसंत पडला
वडा आईने केलेला नाही तिला आवडला
चीनी डिश नाही माझ्या घश्यात उतरला
साधेपणा माझा तिला बावळटपणा वाटला
देहप्रदर्शनाचा सोस नच मजलाही रुचला
तिच्या माझ्या पहिल्या भेटीचा सोहळा
चार डोळ्यात धुंद तेव्हा फुलुनी आलेला
तो वसंतही होता जणू कागदी फुलातला 
लागताच झळ सत्याची रंग उडून गेला 

विक्रांत प्रभाकर

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

जुने तुझे पत्र



जुने तुझे पत्र
हृदयाशी घेवून रडतांना
स्मरणांची यात्रा
नयनांतून झरतांना
हरवलो मी माझ्यातून
एकरूपलो त्या क्षणा
होतास तेव्हा तू ...
कधीकाळी लिहिलेले
ते शब्द जीवघेणे
बंदिस्त तुझ्या व्यथांनी
पिळवटून उमटलेले
त्या दुःखाच्या सांत्वनास
नव्हतेच सामर्थ्य शब्दास
भांबावून गेलो होतो
मी तुझ्या भावनावर्तात .
ते तुझे अखेरचे पत्र ठरले
पुस्तकी उपदेश माझे
सारे व्यर्थ गेले
ते तुझे पत्र अजून मी जपतो
तुझ्या प्रेमाचे ,विश्वासाचे
दव त्यातून टिपतो
असहाय माझ्या विवशतेने
कितीदा तरी तडफडतो
तुझा स्पर्श झालेली अक्षर
कितीदा उरी कवटाळतो

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

मंगळवार, ६ ऑगस्ट, २०१३

इवल्या सत्याला




इवल्या सत्याला | जप जीवापाड |
अंकुराचा वड | होत असे ||१
विटाळ कधी ना | मानवा जन्माचा
|
प्रकाश गर्भाचा | तेथ असे ||२
मागचा हिशोब | मागेच असू दे |
नव्याने येवू दे | तुज डोळे ||३
पंखाना आधार | असते आकाश |
केवळ विश्वास | तेथ नसे ||४
तुझ्या पाठीवर | कुणाचे ना ओझे |
वाकल्या देहाचे | व्यर्थ भास ||५
काय सांगू तुज | आणखी अजून |
तुच वेटाळून | शब्द माझे ||६

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

सोमवार, ५ ऑगस्ट, २०१३

नर्मदा मैया (अजूनही)



नर्मदा मैया 
अजूनही तुझे अष्टक
माझ्या ओठातून
नीट नाही फुटत
अजूनही तुझ्याकडे
येणे नाही घडत
कोसतोय मी स्वत:ला
का न मी तुझा होत
इतकी वर्ष आयुष्याची
उगाच आहे भटकत
आता चालव मला
तुझ्या किनाऱ्याने
प्रेमाच्या चाकोरीत
जीवनाच्या अंतापर्यंत
अमरकंटक ओंकारेश्वर
मिठीतलाई नेमावर
पुन्हा पुन्हा परिक्रमेत 
जन्म जगणे अवघे जावे
तुझ्याशी एकरूप होत

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

झाड

झाड **** या किनाऱ्याला  मी चालत आहे  मी माझ्यातच रुजत आहे  मी झाड होत आहे  इथले पाणी खोलवर  माझ्या आत झिरपत आहे  तोच मी जरी  काह...