कळू लागल्या पासून राजे

कळू लागल्या पासून राजे

चित्र काढू लागलो तुमचे

मंदिल मोती धारधार नाकाचे

टोकदार दाढी तेजस्वी डोळ्यांचे

पण आता काढत नाही

कारण काढायची गरजच नाही

इतके ते हृदयात ठसले आहे

आमचे हृदयच झाले आहे

तुमचे नाव मनात उमटताच

अनामिक भावनांचा पूर येतो

देहातील पेशी पेशी स्फुरित होतो

कण कण तुम्हाला मुजरा करतो

कवी संत आणि शाहिरांनी

गाईलेले तुमचे तेजस्वी यशोगान

ऐकताच आदरान अभिमानान

ओतप्रोत भरून जाते मन

लाखो मराठी मनातील प्रार्थना

उमलू लागते माझ्या मना

या राजे या आता पुन्हा

इथे फिरूनिया जन्मा 

विक्रांत

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

हे जादुगारा

हे जादुगारा ,
एक जमुरा मी तुझा एक जमुरा रे
तुझाच प्रश्न तुझेच उत्तर
जरी मी वदतो रे ...
एक जमुरा मी तुझा एक जमुरा रे

चादरी खाली स्वत:स लपवून
हजरजबाबी उर्मट होऊन
जगा रिझवतो रे.....
एक जमुरा मी तुझा एक जमुरा रे

तूच शिकवले तयार केले
तुलाच ठकवून गमे जरी
मी टाळ्या घेतो रे ....
एक जमुरा मी तुझा एक जमुरा रे

या दुनियेच्या बाजारात
माझ्या सकट जाणे जरी
नच माझे काही रे ....
एक जमुरा मी तुझा एक जमुरा रे

विक्रांत
http://kavitesathikavita.blogspot.in/

देवाला भेटण्यासाठी

फार पूर्वी कधी तरी  

ठावूक नाही कशी

कुण्या एकाला झाली उपरती  

अन देवाला भेटण्यासाठी

तो उभा राहिला रांगेमधी

दार नजरेत येत नव्हते

रांग ही नव्हती सरकत

पण आपण उभे आहोत

“रांगेत “

याचच त्याला अप्रूप होत

खूप काळ लोटला

दिवस आठवडे महिने वर्ष

आले गेले रेंगाळत

तो उभाच होता वेंधळयागत

केव्हातरी कंटाळून

आतमध्ये पेटून

समोरील व्यक्तीस हाकारून

त्याने विचारले ,

“रांग का नाही सरकत अजून ?”

तो थंडपणे बोलला

“ठावूक नाही” म्हणून

आता मात्र रांग मोडून

जायचेच पुढे असे त्यान

मनाशी टाकले ठरवून

मग तो पुढे जात राहिला

किती काळ त्याने न गणिला

कुणाच्या कपाळावरच्या

आठ्या न पाहता

कुणाच्या शेलक्या

शिव्या न ऐकता

कधी विनंती करत

कधी गर्दीत घुसत

कधी चुकत माकत

कधी चूक सुधारत

अखेर पण

दाराजवळ येवून थांबला

तो दार सताड उघडे होते

अडविणारे कोणी नव्हते

आणि तरीही आत कुणी

मुळीच जात नव्हते

चमत्कारून त्याने त्या

पहिल्या नंबरवाल्यांना विचारले,  

“तुम्ही रांग का थांबवली

गर्दी का वाढवली ?“

ते म्हणाले ,

“हेच तर आमचे काम आहे “

त्यावर तो म्हणाला,

“ही तर चक्क फसवणूक आहे “

ते म्हणाले, “अरे वेड्या ,

रांगेमध्ये देव का कधी मिळतो  

रांगेत मिळते ,

ते रेशन,रेल्वेचे तिकीट वगैरे वगैरे ! “

तो म्हणाला ,

“तर मग ही रांगेची

उठाठेव तरी कशाला “

यावर ते हसून म्हणाले ,

“अरे रांग तोडायला लावायला ,

ज्याला निकड भासते

तोच रांग मोडतो

अन इथे येवून पोहचतो .

ये तुझे स्वागत आहे ! “

विक्रांत

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

जुना मित्र भेटला

जुना मित्र भेटला

भर भरून बोलला 

जुन्या आठवणींना

मिळाला उजाळा ..

इतिहासाच्या बाईंचे

राजकीय विचार

जीवशास्त्राच्या बाईंनी

दिलेला  मार  ..

परफेक्ट नोट्स देणारे

भौतिकचे सर

न कळे कसे झालेले

आमचे हेडमास्तर ..

पुन्हा जणू सारे

झाले होते गोळा

काळ जणू होता

हळूच मागे सरकला ..

मित्रांच्या आठवणी

परीक्षेच्या आठवणी

मधल्या सुट्टीत

गाईलेली गाणी ..

मग हलकेच तो म्हणाला

ती मेघा कुठे असते रे ?

सहज आठवले

म्हणून विचारले रे !

त्या वेळी त्याचा आवाज

झाला होता वेगळा

डोळ्याच्या कोपऱ्यात

भाव होता भिजला ..

त्या क्षणी तो

नव्हता या जगात

खोल खोल आत

होता काही पाहत..

पाहता पाहता

लगेचच सावरला

विषय बदलून

दुसरे बोलू लागला ..

मग मलाही तेव्हाचे  

ते सारे आठवले

आम्ही त्याला तिच्यावरून

होते खूप चिडवले ..

तो तेव्हा रागवायचा

त्वेषाने नाही म्हणायचा

पण ती समोर दिसताच

आनंदाने फुलायचा ...

वर्ग चालू असतांना

हळूच तिला पहायचा

सुट्टीत तिच्या गल्लीत

बहाणे काढून जायचा ..

आणि तिला हि तो

नक्कीच आवडत असावा

तिच्याही डोळ्यात तेव्हा

फुले चांदण्यांचा ताटवा ..

शाळा संपली दोन्ही पाखरे

दोन दिशांना उडून गेली

डोळ्यातील भेट त्यांची

डोळ्या पर्यंतच राहिली ..

तो आता स्थिरावला होता

नोकरीत मोठ्या पदावर होता

सुंदर श्रीमंत पत्नी व

दोन मुलांचा बाप होता ..

ती कोठे आहे हे

मलाही माहित नव्हते

एकदा कधी रस्त्यावर

मी तिला पहिले होते ..

सोबत तिच्या तेव्हा

एक गोड मुल होते

जीवन तर सदैव

पुढेच वाहत असते ..
त्याच्या त्या कहाणीला

काहीच अर्थ नव्हता

साऱ्याच कळ्यांनी फुलायचे

असा काही नियम नव्हता ..

पण त्या रेशमी कहाणीची

एक स्मृती सदैव रेंगाळत

होती त्याच्या मनात

होती खुपत की होती सुखावत..

कुणास ठावूक मी हि

विषय मग वाढवला नाही

त्या त्याच्या चिर सौख्याला

वर्तमानात आणले नाही ..  

पण तो मित्र मला

पुन्हा खूप आवडू लागला

पुन्हा भेटला म्हणूनही

आणि अजून वर्गात आहे म्हणूनही  ..

विक्रांत

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

गोंदवलेकर महाराजांची शिकवण

राम राम राम

वाचे ना आराम

एकच हे काम

करा सुखे

बाकी ते सारे

होणार होणारे

चिंता नको रे

करूस जीवा

परी ना सोपे

मन हे नाटोपे

बसताच झोपे

केले वश

विचार हि उगा

घालती पिंगा

भोगुनी जगा
अतृप्त सदा

परी तयासही

एकच उपाय  

नाम घेत जाय

दृढपणे  

मनाचे शत

पुन:पुन्हा वाचावे

हरिपाठा जावे

अन्यन शरण

कृपाळू ते संत

धरतील हात

देतील साथ

साधनेत

नामाचा तो व्यय

न करी क्रोधी 

न लागो उपाधी

कुठलीच

नामासाठी नाम

हेच साध्य साधन

अंतरात खुण

घ्यावी ओळखून

सगुण ते निर्गुण

अंतरी जाणून

अन्यन शरण

जावे तया

चित्ती समाधान

रामेच्छे जीवन

ऐसे हे साधन

करावे जाणून

विक्रांत

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

ज्ञानेशाच्या दरबारी

ज्ञानेशाच्या दरबारी 
लावियली हजेरी

शब्दातून वारी

केली पुनःपुन्हा

अर्थरूपी अबीर

उधळला अपार

त्याचे मनावर
जाहले मुद्रण

तृप्तीने गेलो

अवघा भरून

जाय समाधान

ओसंडून

चित शब्दकळा

नव्या नवतीची

तहान मनाची

दुणावली

विक्रांत 

http://kavitesathikavita.blogspot.in/

ए .आर .डी .एस पेशंट

रात्री ८ वाजता आलेला पेशंट

होता धापा टाकत सांगत

तीनच दिवसांचा ताप फक्त

दुपार पासून दम आहे लागत

पाहताच त्याला

ऐकताच हिस्टरीला

लगेच कळून चुकले मला

पेशंट ए .आर .डी .एस  आला

तरूण तीस वर्षाचा

धडधाकट देहाचा

कर्ता सवरता स्वामी घराचा

बाप मुलांचा पती कुणाचा

डायग्नोसिस कसले ते

डेथ सर्टिफिकेटच होते  

त्याला कळण्या आधी

मरण मला दिसत होते

भराभरा अॅडमिशन केले

त्याला आय.सी.यु.त नेले

अन वाटले होते तसेच

व्हेंटीलेटर वर टाकले

आता हाती काही नव्हते

मशीन काम करत होते

बघता बघता सॅटूरेशन

आणि झाले खाली पडते

चार तासाचा पाहुणा  

आमचा होता तो

त्याच्या त्या प्रवासाचा

मी फक्त साक्षी होतो

कळूनही मृत्यू

टाळता आला नाही

जाणूनही आजार

रुग्ण बरा झाला नाही

पुढचा सारा सोपस्कार

उरकला खरा  

हात ठेवून खांद्यावर

मृत्यू गेला जरा .

विक्रांत

http://kavitesathikavita.blogspot.in/