नरसोबाची वाडी

नरसोबाची वाडी

*************

होय मी तुला मिस करतोय 

माझ्या प्रिय नरसोबाची वाडी 

आणि गुरुद्वादशीला तर 

प्रदक्षिणाच पायात घोटाळती  

यायचो तेव्हा सोबत्यां सोबत 

किती हात असायचे हाती

विखुरले साथी आता 

आणि गेल्या विरून गोष्टी 

ते भल्या सकाळी धावत धावत

जाऊन गाठायचा काठ 

आणि स्नान कृष्णामाय मध्ये

व्हायचे मंगल घोषात गजरात

त्या प्रदक्षिणा दत्ता भोवती 

मारल्या होत्या किती 

पाय थकायचे ना मन हटायचे

प्रेम काठोकाठ भरून चित्ती

ती पालखीची तर  गंमत न्यारी

ते भक्त अधाशी ती दर्शन बारी

डोळ्याभरून न्याहाळाने किती

श्री मूर्तीची ती सुंदर स्वारी 

हा आता , चमत्कार वगैरे काही

तसा मुळी घडला नाही कधीही 

पेढे बासुंदी वांगी इत्यादींनी 

भरल्या पिशव्या आल्या घरीही . . .

पण प्रियतमांच्या झाल्या गाठी

देणे घेणे झाले सुखाचे 

गंभीर संवाद ज्ञान भक्तीचे 

बोलत घोट घेतले चहाचे 

मैत्र काही जोडले सख्य काही घडले 

जन्मोजन्मीचे कधी वाटले

जिवलग येथे भेटले 

होते ते सारे स्वप्नवत

कुठल्या जन्माच्या पुण्याईने 

गेले होते सारे घडत 

दत्तकृपाच त्यातून होती ओघळत

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

कवी सुनील जोशी

 

कवी सुनील जोशी एक आठवण

******************

या माणसाला 

मी कधीच भेटलो नाही प्रत्यक्षात 

तसे फोन कॉल झाले होते काही क्वचित 

पण हा माणूस भेटायचा 

त्याच्या कवितेतून नियमित 

त्याचे प्रेम होते राधेवर कृष्णावर

तसेच भाषेवर आणि शब्दावर 

अगदी शब्दातीत 

कुठलाही शब्द प्रसंग चित्र मिळणे

हे जणू व्हायचे एक निमित्त 

मग बसायच्या कविता 

जणू की पाऊस 

कधी रिमझिमत कधी कोसळत 

पण का न माहीत

दुसऱ्याच्या कवितेवर 

ते सहसा प्रतिक्रिया देत नसत 

आपल्या कवितेत बुडून गेलेले 

आपल्या रंगात वाहत असलेले

त्या स्व कवितेतून बाहेर पडायला 

फुरसत नसलेले 

आत्ममग्न शब्दमग्न व्यक्तिमत्व होते ते 

कविता क्वचित कुणाची अमर होते 

किंवा कालौघात थोडीफार टिकते 

अर्थात कविता लिहिणाऱ्याला 

त्याची मुळीच पर्वा न असते 

तसाच सुनील जगला 

त्या कवितेच्या विश्वात राहिला 

सदैव शब्दरत साधनारत 

मला वाटते हे असे जगणे 

यातच कवी होण्याचे सार्थकत्व असते

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

आठवण

आठवण

********

तुटलेला धागा अजूनही जागा 

काळजात उगा हळहळ ॥

उगवतो दिन मावळतो दिन 

निखारे अजून पायाखाली ॥

कारे कासावीस डोळ्यांची पाखरे

घरट्यांची दारे गच्च बंद ॥

मन झाले ओझे जगणे रोजचे 

चालणे विश्वाचे अर्थहीन ॥

चढते खपली पडते खपली 

जखम ती ओली भरते ना ॥

तुटूनिया फांदी वृक्ष जगतोच 

नित्य फुलतोच ऋतू गात्री ॥

वठला विषण्ण परी रुते व्रण 

रिते ते अजून अवकाश ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com  

☘☘☘☘ 🕉️ .

परी

परी

*****

तुझ्या पैंजणाचे गाणं 
माझे आठवते मन
पाय इवले इवले
झिम्मा खेळती अजून ॥१

कुण्या राजाची तू लेक
फुल स्वर्गीय सुंदर
तुझे हलणे डोलणे
शब्दविना रुणझुण ॥२


तुझ्या रेशमी ओठात 
हसू येईल खळाळून 
नाद निष्पाप मोकळा
जग जाई भारावून ॥३

चित्र काढल्या रुपाची 
मूर्त सजीव देखणी 
आज दूर जरी किती 
रूप वसे माझ्या मनी ॥४

रहा सुखात तिथेही 
देतो आशिष येथून 
भेटी होणे नाही तरी 
जातो कितीदा भेटून ॥५

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘.