जगण्याचे गाणे

जगण्याचे गाणे 

***********

जगण्याचे गाणे 

झाले माझे दत्ता

येता तुझ्या पथा 

आनंदाच्या॥१॥

जरी मी जाणतो 

असे भगवन 

चालणे अजून 

बहु मला ॥२॥

पण चालण्यात 

याही सुख आहे 

तव स्मृती लाहे 

हृदयात ॥३॥

कधी मी थांबलो 

वाट विसरलो 

खेळात रंगलो 

हरखून ॥४॥

देईआठवण 

संत भेटवून 

नेतील धरून 

हाताला जे ॥५॥

तव स्मरणात 

ठेवी सदोदीत 

मागतो विक्रांत 

हेचि तुज  ॥६॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘

स्व स्वरुप

 

स्व स्वरुप

********

स्थूलपणे शारिरीक गरजेतून 

सूक्ष्मपणे तत्त्व विचारातून 

मन राहणारच सत्ता रूपान

स्वतःला स्थापित करून 

मन कारेत जीव अडकून 

सुख दुःखी जातो झिजून 

आनंदाला पारखा होऊन 

स्वरूप आपले विसरून 

पण तुरुंग फोडल्यावाचून 

धावाधाव केल्यावाचून 

जाता येते सहज निसटून 

फक्त आतला स्व: शोधून 

तेही फार नाही कठीण  

फक्त मनानेच पहा मन  

अन मग तेथे पाहणारा 

होईल वेगळा मनापासून 

अन मग पुढे काय होईन?

होईल तेव्हा घ्या हो पाहून 

सांगा गाव कसे दिसेन 

स्वतः तिथे गेल्यावाचून 

अवघे आहे सोपे सोप्याहून 

नकाच टाळू अळणी म्हणून 

सद्गुरू कृपेने काही जाणून 

विक्रांत राहिला स्वस्थ पडून

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘

एकांत

एकांत

******

अहाहा एकांत 

कोणी नसे साथ 

नाद हृदयात 

सोहं गुंजे ॥

श्वासाच्या लहरी 

येतात जातात 

प्राण उंचावत  

आकाशात  ॥

हरवतो भान

शुन्याच्या गर्भात

अहं स्फुरणात 

तत्वमसि ॥

शुद्ध जाणिवेचा 

प्रकाश भवती 

स्वरूपात दिठी 

मावळते ॥

ज्ञानदेव माय

कधी कवतुके 

भरवी भातुके 

प्रिय बाळा ॥

नयनी श्रवणी 

आनंदाची धनी 

विक्रांत झेलुनी

तृप्त होतो ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘

परीक्षा

परीक्षा

******

मिटावी कवाडे 

म्हणतो मी आता 

थांबावी प्रतिक्षा

म्हणतो मी आता  ॥

थांबणे कसले 

दिखावा हा खोटा

दाविणे जगास

अध्यात्माचा ताठा ॥

म्हणते बायको

म्हणजे नक्कीच

चुकलीय दिशा 

माझी जाण्याचीच ॥

तिच्याविन मज 

कोण  ओळखते 

मर्मभेदी वार 

करू वा शकते ॥

माझी भक्तीगीते 

माझी ज्ञानेश्वरी 

आत्म संतोषाची

कथा असे सारी ॥

दोन जगातली 

सारी तफावत 

दाखवते मज 

सहज हासत ॥

थांबतो मी आता

पाहतो अहंता 

ढोंगीपण माझे 

तपासतो आता ॥

पाप-पुण्य खेळ 

असता मनाचे 

कशाला नाटक 

करावे पुण्याचे ॥

तसे ही अध्यात्म 

बेसहारा होते .

जोडलेले बळे 

ग्रंथ संता होते ॥

चला जरा पुन्हा

उनाडसा होतो 

किती उनाड मी 

पाहुनिया घेतो.॥

बळे का होईना 

दारूडा मी होतो

अट्टल आहे का 

फुकट्या पाहतो ॥

असो नसो भाव

विक्रांत म्हणतो 

दत्ता माझी मीच 

परीक्षा पाहतो.॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘

सुखाच्या शोधात

 सुखाच्या शोधात

**************

सुखाच्या शोधात

धावता जगात

काटे  टोचतात 

दु:खाचेच ॥

सोडव मजला 

घेई रे पदाला 

घोर या जीवाला

पडलेला ॥

किती द्विधा चित्त 

किती आटाअटी 

वस्तू शोभेसाठी 

जमविल्या ॥

जायचे निघून 

अवघे सोडून 

तिथे अडकून 

राहावे का? ॥

खेळी जे गुंतले 

राहू दे तयाला 

नको रे मजला 

ठेवू तिथे ॥

विक्रांत फाटका 

राहू दे लत्करी 

बिरुदे फकिरी

मिरवीत ॥

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘

वठताच झाड

वठताच वृक्ष 

**********

वठताच वृक्ष 

पक्षी उडून जातात 

घरटी खाली होतात 

आणि उरते ते फक्त 

वृक्षाचे एकटेपण 

त्यात पक्ष्यांची 

काहीच चूक नसते 

अन वृक्षाचेही 

काही चुकलेले नसते 

हा नियम आहे जगण्याचा 

वठलेल्या झाडाला कवटाळून 

जर  पक्षी बसले असते

तर त्यांचे मरण ठरलेले होते

होय तो वृक्ष सुंदर होता 

फळाफुलांनी बहरला होता 

कित्येक पिढ्या पक्ष्यांच्या 

अंगाखांद्यावर वाढवल्या त्याने 

कित्येक पाखरांना पांथस्थांना 

सावली दिली आहे त्याने 

पण आता तो वठला 

हे सत्य आहे 

कुठल्यातरी वादळात 

जोराच्या पावसात 

कधीतरी उन्मळून पडेल तो 

जसा प्रत्येक वृक्ष वाढतो 

फळतो फुलतो आणि वठतो

वृक्षाशी ज्यांना बोलता येते 

त्यांना विचारून पहा 

ते सांगतील 

म्हणूनच 

कुठलाही वृक्ष रडत नाही

कधीच कुढत नाही

 

खरं तर त्याच्या प्रत्येक पानातून 

तो रोज मरत असतो 

माती होऊन पुन्हा रूजत असतो 

बहरत असतो 

ते क्षण दिवसांचे असते 

अन हे कायमचे असते 

त्या आकृती पुरते

पण तो येणारच असतो पुन्हा 

जसा मी आलो आहे 

आलो होतो 

आणि येणार आहे 

कारण जीवन अनंत आहे 

ज्ञान अज्ञानाच्या पलीकडे 

प्रज्ञेच्याही पलीकडे 

म्हणूनच मृत्यूसकट या जीवनाच्या

संपूर्ण स्वीकारातच 

मुक्ती आहे .

इथे या क्षणी

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘

जीवन अपघात

जीवन व अपघात

💮💮💮💮

.

जन्मास येतो आपण 

तो असतो एक अपघात 

आपण का जन्मलो 

इथेच का जन्मलो 

असेच का जगलो 

या कुठल्याही प्रश्नाला 

वैज्ञानिक उत्तर नसलेला .

जशी असतात भौतिक जगतात 

बहुतेक प्रश्नांना उत्तरं

अन अपघातांना कारणं 

एका विशिष्ट मर्यादेपर्यंत 

जन्मानंतर घडणारी प्रत्येक घटना 

जगण्याचा निरंतर प्रवास 

ती जगण्याची आसक्ती 

ती जिजिविषा 

त्यात असलेल्या 

काळ्याकुट्ट निराशा सकट 

हा सारा प्रवास अकारण असतो 

अकारण दिसतो 

हात पाय तुटून माणसं जगतात 

सरपटत खुरडत चालत राहतात 

मुळे उन्मळून झाडे पडतात 

त्यांच्या पडलेल्या कलेवरांना 

धुमारे फुटतात 

आणि मुळे ही रूजतात कधी कधी 

ती जगत राहतात 

आडव्या बुंध्यातून वर जात 

हा ही एक अपघातच 

आणि मरण !

जन्माला येणे अपघात असेल तर 

मरणे दुसरे काय असणार 

रस्त्यावर गाडीखाली येवून

पाण्यामध्ये बुडून 

वीज अंगावर पडून 

वगैरे वगैरे मरणं 

तर शब्दशः अपघाती मरण असते 

पण वय होऊन 

हृदय बंद पडून 

अवयव निकामी होऊन 

कुठल्याशा अनामिक 

साथीच्या रोगाला बळी पडून 

जे जाणे असते 

तो ही अपघातच असतो

जीवाला जीवना पासून 

तोडून उपटून टाकणारा 

बाकी जीवनातील घटना 

जश्या  शाळेतील ऍडमिशन 

लग्न नोकरी बदली हे सारे 

अपघातच असतात नाही का ?

पुर्वकल्पना नसणारे

असे सारे जीवन अपघातांनी 

वेटाळून टाकलेले दिसते 

कारण 

अकस्मात माहित नसतांना  

कल्पना केली नसताना 

घडणारी

तसेच  फलश्रुतीची वा परिणामाची

शाश्वती नसणारी  घटना 

म्हणजेच अपघात 

इथे त्यांना कोणी 

गोड अपघात म्हणा 

वा कडू अपघात म्हणा 

अन अशी ही 

अपघाताने सुरू झालेली 

अपघातांची मालिका 

अपघातातच संपते 

आपण म्हणतो 

जीवन जगले 

पण जीवन जगले जात नसते 

तर घडले जात असते 

पाण्यात पडलेल्या ओंडक्यासारखे 

पुढे पुढे सरकत 

तटावर धडकत 

कातळावर आपटत 

डोहावर तरंगत वा 

धबधब्यात आपटून फुटत

त्याचे असलेले किंवा नसलेले 

प्रयोजन संपेपर्यंत 

एकदा हे कळले की 

नुसते जगता येते 

आहे त्या जीवनात 

मिळालेल्या प्रवाहवर वाहत 

सुख-दुःखाना तोंड देत 

शांतपणे तरंगत 

कारण

जगणे घटित होत असते

अन ते पाहता येते.

🌾🌾🌾

© डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

https://kavitesathikavita.blogspot.com 

☘☘☘☘☘☘