झाकले ते प्रेत होते

झाकले ते प्रेत होते

**************

सुटलाच गंध शेवटी

झाकलेले प्रेत होते

उडणे कफन तर

केवळ निमित्त होते

का मारल्यास चकरा

तेथे कुणीच नव्हते

होणार शेवट काय

तुजला माहित होते

नेहमीच आडवाटे

फसवे भूत असते

करण्यास घात वार

संधीच पाहत होते

जग गोजिरे दुरून

आत जळत असते

देण्यास मिठी तू जाता

मूर्ख फसगत होते

रडशी वेड्या कशाला

झाले जे होणार होते

रे मान सुख तू मनी

दत्त बडवित होते

विक्रांत दु:ख तुझे हे

सांग का कधी नव्हते

पाचवीस पुजलेले

सदा नशिबात होते

हा प्याला अजुनी कारे

मागतो विश्वास खोटे

फुटे बाटली जरी नि    

जगणे संपत होते

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

http://kavitesathikavita.blogspot.in 

श्रीराम आणि सीता

श्रीराम आणि सीता

*****************.

त्यांना वाटते राम कठोर आहे  

निर्दयी आहे  !

त्राटिका नावाच्या स्त्रीचा वध करणारा

वालीला आडून मारणारा

पत्नीला अग्नी परीक्षा करायला लावणारा

आणि गर्भवती असतांना

तिला रानावनात सोडणारा

ती पुन्हा भेटता

पुन्हा परीक्षा दे सांगणारा !

पण तिच्या साठी

रानावनात व्याकूळ होवून रडणारा

पशु पक्षांना विलाप करीत विचारणारा        

ऋषमुख पर्वताच्या कुठल्या कड्यावर

तिला स्मरत उद्गीन खिन्न बसणारा

वर्षा ऋतू एवढेच अश्रू ढाळणारा

तो राम कुणालाच कसा आठवत नाहीस

शेकडो मैल चालून

निष्काशित वानरराजाची मैत्री पत्करून

प्रचंड युध्द टाळून

सत्ता परिवर्तन करून

तो विराग्या सारखा गुहेत राहिलेला

हे सारे कुणासाठी

प्रचंड सेतू बांधून

अलोट सैन्य जमवून

लंके सारख्या अजिंक्य राष्ट्रावर

आक्रमण करणारा

तो प्रेमी त्यांना कसा स्मरत नाही ....

कोण म्हणते रावणाचा वध हे

रामाच्या जीवनाचे कर्तव्य होते

अरे ते तर सीतेच्या प्रेमाआड येणारे

एक क्षुल्लक चिलट होते

ती जानकीच रामाच्या जीवनाची केंद्र होती

सीता उणे रामकथा ती कथाही न उरती

श्रीराम जानकीजीवन तर होताच होता

पण तो तेवढाच लोकाभिराम होता

रामाला ठेवायचा होता एक आदर्श लोकांपुढे

एक जीवन शैली समाजापुढे

ही असेल पारदर्शक काचे प्रमाणे

आणि त्याच्या या आदर्शापुढे या ध्येयापुढे

त्याला करावे लागले

असंख्य त्याग अनंत बलिदान

सोसावे लागले दु;ख, वनवास, विरह

कारण राम हा आदर्श जनमानसाचे प्रतिक होता

त्या प्रतिमेचा त्याला शापही होता

म्हणूनच हजारो राज्य आले अन गेले  

पण रामराज्य हे रामराज्यच राहिले

लोकांच्या मनात आणि स्वप्नात

त्या मर्यादा पुरुषोत्तमाचे प्रेम

क्वचित कुणाला कळले असेल

त्याचे दु:ख क्वचित कुणी पहिले असेल

आम्ही आमच्या आजच्या फुटपट्टीने

मोजू पाहतो त्याची उंची

आणि स्त्रीमुक्तीच्या परिभाषेत

पकडू पाहतो त्याची कृती

जी वाटते आम्हाला

भयंकर अन्यायी अक्षमाशील

मग आम्ही करतो निषेध

त्याच्या निर्णयांचा ,धोरणांचा ,कृतीचा

माझे म्हणणे एवढेच आहे

रामाला राम म्हणून पाहावे

देवत्वाच्या कोनाड्यातून क्षणभर काढून

आपला मित्र सखा बंधू म्हणून

त्याच्या जीवना कडे पाहावे

त्याचे दु:ख समजून घ्यावे

आणि तरीही तुमची मते तीच राहिली

तर तुम्ही न पुसणाऱ्या अक्षरांचे

शिलालेख आहात

एवढेच मी म्हणेन

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

http://kavitesathikavita.blogspot.in 

फसली बिचारी

फसली बिचारी

***********

सुख उधळण

जीवनी करून

आलास घेवून

क्षण काही ||

अतृप्तीचे दान

आकंठ घेवून

हृदयी कोंदण

केले तुज ||

देसी रात्रंदिन

आठव यातना

काहीच सुचेना

तुजविना ||

नच ये मजला

सांगता साजणा

प्रीतीच्या भावना

शब्दांमध्ये ||

भक्तीच्या वाटेने

जीवन अर्पावे

रुपा वा धरावे

मनामध्ये ||

म्हणती राधिका

फसली बिचारी

आनंद कल्लोळी

हृदयात ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

धन्य गिरनार

माझे ते माहेर |

क्षेत्र गिरनार |

बाप दिगंबर 

आहे तिथे ||

भाग्याचे सोयरे

तुम्ही बंधुराज

आला दत्तराज

भेटूनिया ||

सासुरवासिनी    

करी विनवणी

एकदा घेवूनी

जावा तिथे ||

करता स्मरण

सुखाचे स्फुरण

आनंदाचा कण

होय विक्रांत ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

अमावस्या पांघरून

अमावस्या पांघरून

उगवतो चंद्र कधी

असूनही नभांगणी

दृष्टी येत नाही कधी ||

अशी प्रीत नशिबात

येवू नाही कुणा कधी

मिटूनही अस्तित्वाला

थांग लागतो ना कधी ||

लाख स्वीकारतो जन्म

मन स्वीकारत नाही

जळूनिया जाते जग

कुणा कळतच नाही ||

हासुनिया मिरवता

शब्द सजतात जरी

कुणाविना जगतांना

शर घुसतात उरी ||

उधळल्या कुसुमांना

झेलण्यास गेलो कधी 

पावसात निखाऱ्याच्या

ब्र ही मुखी न ये कधी ||

 

पथावरी आखलेल्या

जीवनाचे गाडे चाले

कुणा इथे फुरसत

कोण कुणाविना गेले ||

ताटव्यात गुलाबाच्या

कुणीतरी मग्न आहे

भुरळतो वाटसरू

थोडे डोकावण आहे ||

चला नसे हे ही थोडे

गंध गुलाबाचा आला

पाया खाली काटे तरी

जन्म फुकट न गेला ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे 

http://kavitesathikavita.blogspot.in