बाळपणींच सर्वज्ञता, वरी तयातें ॥ ४५३ ॥ ज्ञा.६

बाळपणींच सर्वज्ञता, वरी तयातें ॥ ४५३ ॥ ज्ञा.६

देहाच्या आकारी

प्रकाश पाझरे

ज्ञानाचे उजिरे

जगतात ||

जसे का उजेड

सूर्याच्या आधी

येवून जगती

उभा ठाके ||

बालकपणीच

पुर्णत्वे भरून

दशा विसरून

आले ज्ञान  ||

हे तर चरित्र  

देवा हो आपुले

शब्दात ठेविले

आपणच ||

होवून आरसा

दाविला चेहरा

उपकार भला

जगी केला ||

घेवून शब्द हे

तुमचे उशाला

विक्रांत निजला

ध्यानशेजी ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

दत्त याचना

जाहलो पतित

हरवून वाट

दिवसाच रात

चालतांना ||

डोळ्याला पडळ

दिसतच नाही

धावाधाव काही

कामा नये ||

देवून हाकारे

होय कंठशोष

दत्ता तुझा घोष

वाया गेला ||

सुखाची सावूली

मायेचाच भ्रम

मृगजळ प्रेम

जगताचे ||

मन हे मरेना

भावना हरेना

हातात पडेना

इहपर ||

बंधूनी हातास

वाढसी पक्वान्न

देसी पायाविन

स्वर्गमाडी  ||

अवघी कुचेष्टा

होय यातायात

सरे सारी बात

कृपाळाची ||

विक्रांत वाहतो

जीवनी गुमान

असे हिणवण

बरे नसे ||

द्यायचे तर देई

दत्ता कृपादान

करी सोडवण

किंवा माझी ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने 
http://kavitesathikavita.blogspot.in

  

राधिके

राधिके

हासतील तुला सारे 
ठेवतील नावे सारे 
भोवताली आग वारे 
तू नकोस मना घेवू

प्रीत केली राधिके तू 
नाकारुनी जगास तू 
शब्द अभद्र अतृप्त  
तू नकोस कानी ऐकू 

कृष्ण सखयाची प्रीती 
भाग्यवान आहे किती 
आले काय गेले हाती 
तू नकोस कधी पाहू 

दे धार्ष्ट तुझे श्यामला
बंड आवेग मनाला 
पदी ठेवी जीवनाला 
तू नकोस दूर जावू

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने 
http://kavitesathikavita.blogspot.in

जिंदगीचे नखरे

जिंदगीचे नखरे

थांबायचे होते तेव्हा

रानोमाळ गेल्या वाटा

जागे जरी स्वप्न माझे

भोवतीच्या रुते व्यथा

चढ सारा वाया गेला

उताराचे कष्ट उरे

चलो यार जिंदगीचे

करू साजरे नखरे

पायाखाली काटे जरी

पडू खाली पुन्हा पुन्हा

कधीतरी कुठे तरी

काताळा फुटेल पान्हा

सारे काही साऱ्यासाठी

असते का इथे कधी

भरूनही ओंजळीत

आपली नसते नदी    

आजचे करू साजरे

प्रेमातील उन वारे

उद्या मोजू विरहात

हाती न येणारे तारे

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने

http://kavitesathikavita.blogspot.in

अंतरीचे गुज

अंतरीचे गुज

**************

किती कसे लपशील

कुठे कसे थांबशील

डोळ्यातील भाव सखी

गाजावाजा करतील

घरदार कारा मग

मन बासरी होईल

डोळियांच्या बाहुल्यांना    

रंग निळूला येईल

भेटणार नाही तरी  

भय मिटणार नाही

विषाचा तो डंख तुला

मग साहणार नाही

बघ मन मिटू नको

जगण्यात रुसू नको

घे बाहूत स्वप्न वेडे  

व्यवहारी बसू नको

हृदयाची ऐक फक्त

हलकीशी कुजबुज

ओठावरी येऊ देत

मग अंतरीचे गुज

उमगलेले जीवन 

रक्तातून उमलू दे

जन्मांमधून भेटले 

गाणे गळ्यात फुलू दे

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

दत्त प्रेम

आसावले मन।
पाणावले डोळे ।
दत्तप्रेम आले ।।
उफाळून । ।
दत्तकृपा शब्द ।
तुम्ही सांगितले।
बुडत्या घेतले ।
तारुवरी ।।
घडो काही सेवा ।
दत्त मी पाहावा ।
इतुका घडावा ।
विनियोग।।
विक्रांत होवुनी  ।
दासांचाही दास।
वंदी पाऊलास ।।
भक्तांचीया।।

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

तुझे अश्रू !

तुझे अश्रू !

क्षणभर मला वाटले

मी वाहून जाणार   

त्या तुझ्या अश्रूत

कायमचा

पण थांबलो आणि आलो

जीवनाच्या तीरावर

चिंब भिजलेलो

व्यथांनी आणि वेदनेनी

खूप शिणलेलो

स्वप्नाचे वाहणारे कपटे

जमा करून

ते अपमान आणि अतृप्तीचे

ओरखडे मनावर वागवत

दुभंगलेले माझेपण घेवून

उभा राहिलो

पडत सरपटत कसाबसा

नाचक्कीच्या गाळात  

तुझी एकही स्मृती न कुस्करता  

तुझ्या अप्राप्तीचे दु:ख

जणू नशिबाचा वार होता

कटू कुत्सित आणि जहरीला

पण तो ही साहिला

केवळ तुझ्या अश्रूंमुळेच

तुझे अश्रूच होते तेव्हाही

माझे मर्मस्थान  

आणि तेच आहेत आताही

माझे बलस्थान  

सखी ते अश्रू तेवढे सांभाळून ठेव

माझ्यासाठी

मी आषाढ होणार आहे आता

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in