मनाचा आकार ..

***************

मनाचीच मुक्ती  

मनाचाच बंध

घडतो संबंध   

येण्याजाण्या ||

मनाचीच मूर्ती

मनाचाच देव

उभा तो सावेव

चतुर्भुज ||

मनाचीच माती

मनाचा आकार

चालला संसार

अंतहीन ||

मनाचे बिंदुले

मी पणी सजले

जगत घडले

अंतर्बाह्य ||

मनाचे आकाश

मनाचा प्रकाश

विश्वाचा या नाश

मन करी ||

मनाचा आधार

सारून विक्रांत

मनाचे स्वगत

ऐकतसे ||

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesathikavita.blogspot.in

फुलांच्या जगात

*************

फुलांचेच घर

फुलांचेच दार 

फुलांचा बहर  

अंगणात 

फुलांची खेळणी 

फुलांच्या वाटेनी 

ठेवली रचुनी 

सुंदरशी ।।

लालस पिवळे 

गुलाबी पांढरे 

दिसती साजरे 

किती एक ।।

फुलात सजली 

बाहुली निराळी 

कालिका जाहली 

स्वये जणू ।।

किती निरखावे 

किती हरखावे 

देहात भिनले 

गंध किती।।

असेच व्हावे हे 

सुमनांचे जग 

आनंदाचे रंग 

दारोदारी ।।

भ्रमर जाहले

विक्रांत पाहणे

एकताणतेने 

समाधिस्त।।

डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोने 

http://kavitesathikavita.blogspot.in

कविता लिहून घे

रक्त गरम आहे तोवर

लाल कविता लिहून घे

डोळ्यातल्या अंगाराला

कागद जाळता येवू दे

भेटेल ती तेव्हा रंग

नक्कीच गुलाबी होणार

आपसूक अन गालावरती

काही खुणा उमटणार  

प्रणय गीते बालकविता

विरह थोडा थोडी उदासी

हा तर मार्ग ठरलेला

चालणार शब्द प्रवासी  

भरतील साऱ्या वह्या

अन जातील कप्पे वाया

हरकत नाही यार हो

जगच शेवटी जाते लया

आपले गाणे भेटते स्वत:ला

आणि काय हवे आपल्याला

शब्दामध्ये भिजणे रंगने

क्वचित जमते इथे कुणाला

विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://Kavitesathikavita.blogspot.in

एच.आय.व्ही. बाधित मुले

मृत्यूबीज देहात घेवून

का जन्मतात इथे

हे निरागस जीव

हजारो अन लाखो  

कधी राहती बेवारस जगत

तर कधी घर खांद्यावर सावरत

एच आय व्ही ची लागण

जन्मत: देहात होवून ..

जी राहते पोखरत देह

हळू हळू किडीगत  

नुकत्याच फुलून आलेल्या

कुंडीतील गुलाबावर

मृत्यूकळा आणत

त्यांची पापपुण्ये मला कळत नाही

त्या जगण्याचा अर्थ मला लागत नाही

कुठल्यातरी पालकाच्या

क्षणिक मोहाच्या वादळात

अथवा वासनेच्या पराभूत

देहव्यापी रणांगणात

जन्म होणे हाच काय तो

एक गुन्हा भोगीत ..

वा वाटेला आलेला

एखादा अनवांच्छित  

अटळ अपघात

नाईलाजाने सोशीत  

त्या चिमुकल्या चेहऱ्यावरील

ते अपूर्व कोवळे निर्मळ हसू

ती खोडकर मिश्कील चकाकती नजर

ती अबोध शांत लाजाळू वृत्ती

पहिले की वाटते

अरे यांनी जगलेच पाहिजे

अरे यांना जगवलेच पाहिजे

त्यांनी न केलेल्या पापाचे

ते प्रायश्चित भोगल्या वाचून

कारण इथे जन्माला आलेल्या

प्रत्येक जीवाला

जगण्याचा हक्क आहे म्हणून

आणि त्याहूनही  

माणसातील माणूसपण जगावे म्हणून

डॉ विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http:\\kavitesathikavita.blogspot.in

इवलेसे दु:ख

जळणार्‍या पानाचे ते

इवलेसे दु:ख होते .

माळावर पसरले

हताश रुदन होते

दवामध्ये अडकले

पाणी किती पुरणार

मुरूमाच्या पहाडात

खोल किती मुरणार

कुठल्याही जीवनाने

असे कधी जळू नये

फुले होण्याआधी अशी  

कळी कधी सुकू नये

जन्म मरणाचे चक्र

काळा पोटी युगे गेली

जळतात जन्म किती

कुणी कधी मोजियली

ओरखडे पण मनी

खोलवर उमटतो

जीवनाचा भास अन

डोळ्यापुढे ढासळतो

डॉ .विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

http://kavitesthikavita.blogspot.in

निवडचूका

शेतात परत। पिकेल गवत।
आणि ते चरत ।निर्ढावले ।।

शेताचे मालक । मागतील भीक।
गमावून पीक । पुनःपुन्हा ।।

मग पत्रावळी । शिते चिकटली।
जातील वाढली। तया काही।।

शित अभिमानी । छाती फुगवूनी
म्हणतील गाणी । अंधपणे।।

अहा किती गुणी । राजा अन राणी ।
न्यावीत वाहूनी । पादत्राणे ।।


डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे
kavitesathikavita.blogspot.in

शब्द ज्ञानदेव कानी

भरतात डोळे
दाटते आठव
शब्द ज्ञानदेव
कानी येता ।।

कुठल्या जन्माची
कळेना हि नाती
व्याकुळल्या चित्ती
आस दाटे ।।

हृदयी भरले
शब्दांचे चांदणे
मधुर जगणे
झाले माझे ।।

कधीतरी माये
घडो तुझी भेटी
तृप्त व्हावी दिठी
विक्रांतची।।

©डॉ.विक्रांत प्रभाकर तिकोणे

 http://kavitesathikavita.blogspot.in