रविवार, २९ मार्च, २०१५

फेसबुकवरचे मित्र



फेसबुकच्या आतल्या गल्लीत
माझे चार मित्र राहतात
जे माझी कविता वाचतात
स्वानंदाच्या यात्रेत माझ्या
आणि मला साथ देतात
त्या चार मित्रांसाठी तरी
मला इथे यावे लागते
तसे ते या गल्लीतले दादा आहेत
वर्षोनुवर्ष राहत आहेत
तरी सुद्धा माझे इथे
नित्य स्वागत करीत असतात
पाहुणचाराचे शब्द त्यांचे
मला लाख मोलाचे वाटतात
आणि जर का लिहिलेले
माझे त्यांना नाही आवडले   
प्रेमाने अन मोठ्या खुबीने
न दुखावता ते ही सांगतात  
भेटी गाठी घडत नाहीत  
देणे घेणे काही नसते
जन्मांचे काही नाते असावे
जे शब्दामधून उलगडते

विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/


अटळपणे





त्यांना झेंडा नसतो
अजेंडा नसतो
गाव नसते
प्रांत नसतो
देश नसतो
आणि खरतर 
चेहराही नसतो
स्वत:चा ..
ते असतात एक
हपापले जनावर  
साचार
जगद्धौरकाचा
लावूनी मुखवटा  
आपल्या चेहऱ्यावर
आणि जेव्हा ते
पाजाळतात आपली
मुजोर नजर
अन टाकतात   
एक तुच्छ कटाक्ष
तुमच्यावर
तश्याच काही  
कुजक्या शब्दाचा  
चिखल फेकत
अंगावर 
तुम्हीं घाबरता
ते लूत भरलेले
श्वान  
तुम्हाला चावु नये म्हणून
हातातला दंडुका
पाठीमागे ठेवता दडवून..
एक हाडाचा तुकडा
त्याच्या समोर टाकून
घेता थोपटून
आपली पाठ
किती चतुराई
दाखवली म्हणून
पण त्यानंतर  
त्यांचा गोंगाट नि
उपद्रव वाढतच जातो  
जो येतो
तुमच्या माजघरात
शेजघरात देवघरात
बंद दाराखिडक्यांना भेदून
अटळपणे
विक्रांत प्रभाकर
http://kavitesathikavita.blogspot.in/



झाड

झाड **** या किनाऱ्याला  मी चालत आहे  मी माझ्यातच रुजत आहे  मी झाड होत आहे  इथले पाणी खोलवर  माझ्या आत झिरपत आहे  तोच मी जरी  काह...